Til hamingju

Álland, Álgerður, Alcoa, hin heilaga þrenning framtíðarinnar
þið fangið athyglina, krækið í hana með réttlátri reiði hinna svívirtu og fjölmiðlarnir kaupa hana

Í gærkvöldi sofnaði ég sjóðbullandi reið, slíkt er fáheyrt í mínu lífi og ég held að í síðasta skipti sem það gerðist var eftir rifrildi við minn fyrrverandi, andfættlingaalkólistann fyrir nokkrum árum. Það sem verra er að ég vaknaði enn reið. Mér finnst leiðinlegt að vera reið. Það er eins og brennandi bál sem étur mig upp að innan. Ég verð yfirleitt reið vegna þess að mér finnst ég vera beitt siðferðislegu ranglæti eða þegar aðrir lenda í hinu sama. Ég er reið núna vegna þess að meirihluti þeirra sem ég hef talað við undanfarið koma sér undan ábyrgð á að tala, fjalla, hugsa um þessa fyrirhuguðu tortímingu Íslands vegna þess að á borða sem var sýnilegur við upphaf göngu íslandsvina stóð Drekkjum Valgerði ekki Íslandi. Ég get skilið að fólki finnist þetta ósmekklegt en heilbrigð skynsemi segir mér að strákarnir sem bjuggu til þennan borða hyggi á ekki að drekkja persónunni Valgerði. Íslandsvinir eru þú og ég, það er ömurlega léleg afsökun að þora ekki að gera eitthvað eins og að halda áfram að gera eitthvað til að stoppa þessa aðför að landi og þjóð vegna þess að á einhverjum borða stóð eitthvað. Þetta var jú mótmælaganga og öllum frjálst að tjá sig eins og þeim sýnist. Eða hvað? Næst ætla ég að ritskoða hvert einasta skilti. Ef mér finnst þau á einhvern hátt hallmæla ríkisstjórninni eða verndurum Íslands; Alcoa þá ætla ég að reka fólkið úr göngunni. Best er bara að hafa enga göngu. Best er bara að gera ekkert og helst hafa engar skoðanir. Best er að draga sig inn í skelina og vona að þetta reddist bara, nei ég er dregin í einhverja hallærislega dilka, meeeee meeeee, ég er frekjan og feimni athyglissjúklingurinn, ég ætti helst að loka mig inn í skelinni og henda lyklinum og ég ætti að halda kjafti og ekkert að vera að mótmæla lygunum og bullinu sem elsku þjóðin mín étur í hvert mál. Stútfull af gylliboðum, stútfull af ótta. Óttaland.

Sama gerðist í fyrra þá voru einhverjir tveir strákar sem úðuðu "ljótum" slagorðum á alþingishúsið og haldið ykkur fast: sjálfan Jón Sig. Þetta var mjög fréttnæmt og þjóðin og fjölmiðlar ákváðu að skella skollaeyrum við alvarlegum brotum á mannréttindum allra hinna mótmælendanna sem voru m.a. handteknir og haldið í varðhaldi út af engu nema tilvist sinni, lögregla ruddist inn á heimili mótmælenda og fylgdi sumum okkar hvert fótmál. En vegna þess að úðað var á þessa staði og note bene það var búið að þvo þetta af um hádegi. Nei þá fór öll athyglin í að tuða yfir því hve smekklaust þetta var og hvað þetta er vont fyrir málstaðinn. Hvaða helv. málstað. Þessi mál varða okkur öll, í hvaða samhengi sem við kjósum svo að sjá það: viljum við að Ísland verði vinnubúðir fyrir Aloca þar sem allt stendur og fellur með geðþóttaákvörðunum þeirra. Er virkilega einhver hér sem trúir því að þeim sé umhugað um okkur.
Jú ég er almáttug rússnesk byltingamóðir og ég get stjórnað öllum þeim sem hafa einhvern tíman ákveðið að mótmæla. Og ég hefði átt að hafa stjórn á ungdóminum sem fer alltaf yfir strikið. Nei sannleikurinn er sá að ég hef engan áhuga að stjórna einum né neinum nema sjálfri mér. Mér fannst prívat og persónulega ekkert að því að bera skilti sem fór yfir strikið. Hef verið í mótmælagöngum erlendis þar sem enginn hefði verið handtekinn fyrir að brenna dúkku sem hefði verið eftirmynd Valgerðar eða réttara sagt Álgerðar. Skilur fólk virkilega ekki að Álgerður Valgerður er táknmynd stóriðjustefnunnar og enginn nema hún sjálf getur kennt því um. Hún er andlit stóriðjustefnunnar. Ál andlit sem segir að náttúran sem á að drekkja sé ekkert sérstök án þess að blikna. En við megum ekki sýna reiði okkar, það er jafnvel vafaatriði hvort að það megi hrópa í mótmælagöngum ef að því er beint gegn einstaklingum. Ef að eitthvað er vont fyrir málstaðinn er það að fólk firri sig ábyrgð á að halda áfram að vinna markvisst að því að sýna í orði og á borði að fólk er búið að fá nóg. En nei.... hvað gera fólk
býr til blágrænt Ísland með atkvæðum sínum og heldur áfram að tuða og gagnrýna og setja út á allt það sem hægt er að setja út á svo framarlega sem að það þurfi ekki að missa af sápuóperum og rifjasteikum lífs síns.

Ég er ekki talsmaður mótmælenda, ég er ekki talsmaður þinn, þið getið sjálf verið talsmenn, ég er bara minn eigin talsmaður og ég á sjálf mínar skoðanir. Þess vegna ætti ekki neitt sem ég segi að vera gott eða vont fyrir málstaðinn, málstaðurinn er okkar allra og ef að öllum sem er misboðið gerðu eitthvað þá myndu við sjá lýðræði í sinni sönnustu mynd. En merkilegt nokk þá voru kjörsókn hin allra lélegasta síðan 1945. Það er greinilegt að meirihluti Íslendinga er nákvæmlega sama um landið sitt.

Ég hef nú lokið reiðilestri mínum og líður miklu betur.... hætt að brenna inni í mér....
og treysti mér í vinnuna og ætla að reyna að halda kjafti þar
ég er bara grafískur hönnuður með áhuga á bíó
og á ekkert með það að vera að skipta mér að einu eða neinu öðru þar
ætla að tala um mat í dag og HM
ég ætla að tala um Silvíu Nótt, hvað mér þykir hún frábært brandari
ég ætla að fitta inn og hætta að vera í þessari andstöðu
mótstöðu ég vildi að ég væri grænmeti
ætli það sé ennþá hægt að fá aðgerð
þar sem skorinn er úr hluti af heilanum svo maður sé meðfærilegri

Fjallkonan

Óhamin ást
flæðir inn í þungar jökululsár
streymir í gruggugan sjóinn sem umlykur
viðkvæman svörð landsins

Órólegir draumar
fylltir
gráti og öskrum
meðan þeir skera djúpt í móðurkviðinn

Risabor
treður sér í sköp náttúrunnar
Hleypir af með sífellt meiri græðgilosta
—álsæðinu

Drunur og jarðhræringar
vekja okkur
við dögun þjóðarblekkingar

Henni blæðir
Sárin eru djúp
Fóstrið sem inni í henni vex
hefur hundrað höfuð
nartandi í hvort annað
með hvössum tönnum skammtímagræðginnar
—eitruð úrgangsframtíð

Í fjarlægð sjáum við stóriðjuvininn
með áhyggjulaust glott sitt
Konungur fjallsins
blindaður græðgi
og metnaði

Hún var hið ævaforna helgitákn
Tilbeiðslutákn til þessarar öfgakenndu náttúru
Villt fegurð sem sindrar í kristaltærum augum
—tákngerving hins íslenska hálendis

Öldungar, vættir, hulin öfl og Íslandsvinir
mynda skjaldborg um landið
galdurinn stigmagnast
fóstureyðing
fóstureyðing
á marghöfða álfóstrinu
á stóriðjudraumnum

Galdurinn er ást okkar
á sérhverjum fossi
á sérhverjum steini
á sérhverju fjalli
á sérhverju lífi
sem er á útrýmingarlistanum

Svo þetta

Ekki missa af þessu!

Karnival - Tónleikar - Áskorun til stjórnvalda - 27. maí

Nú verður að sýna stjörnvöldum að íslendingar vilja ekki tapa sjálfstæði sínu og náttúru á altari fjölþjóða stórfyrirtækja, líkt og öll önnur þriðjaheimsríki.

Við villjum uppbyggilegt skapandi samfélag sem getur lifað í sátt og samlyndi við náttúruna.

Stórsveit valinkunnra tónlistarmanna leiða gönguna. Sigurrósarstrákarnir klæða sig upp og þenja drumbur, djasstríóiðflís og lúðrasveitir djamma niður laugarvegin ásamt Gus Gus, Leaves og fleirum og fleirum og þér!

Stórtónleikar með KK, Hjálmum, Flís og Bógómíl font, Benna Hemm Hemm, Steindóri Anderssen, Birgitta Jónsdóttir, Dr. Disko Shrimp o.fl.

Unga kynnslóðin kynnir kröfu sína um framtíðarlandið Ísland.

Áskorun kynnt um breyttar áherslur stjórnvalda í umhverfismálum.

Fyrst þetta

Næst komandi föstudag 26.maí verður Tónlistakarnival á Stúdentakjallaranum aðgangseyrir verður 1000kr sem rennur óskertur til ABC barnahjálpar. Húsið opnar 20.

Eftirfarandi listamenn koma fram:
Aizyou
Andrúm
Helgi Valur
Laylow
Kvartett Þóru Bjarkar.
Birgitta Jónsdóttir kemur og les uppúr verkum sínum.

Tveir

upplestrar í næstu viku...

einn á kosningahátíð Vinstri Grænna í Borgarleikhúsinu vafinn í fiðlutóna Hjörleifs Vals og annar í Stúdentakjallaranum á föstudagskvöld....

meira um þetta þegar nær dregur

ég er að reyna að temja mér að sofna snemma á kvöldin svo ég geti gert eins og í morgunn að vakna hálf fimm
sumum finnst þetta hálffurðulegt háttarlag en eina leiðin fyrir mig að anna öllu því sem ég þarf að gera

besti tíminn til að skrifa er áður en allir vakna
heyri andardrátt borgarinnar og enginn á sjái nema eftirlegukindur og einstaka fugl

Draumur

eftir mig á tíuþúsund tregawöttum ... hljómorð sem ég gerði með Pollock bræðrum 1999

Smákverin mín verða til sölu í nýju ljóðabókabúðinni sem Nýhil er að stofna.

Ljóðabókabúðin opnar kl. 16 laugardaginn 20. maí 2006, að Laugavegi 59 (Kjörgarði, inn af Smekkleysubúðinni).

Ég er ákaflega ánægð að það séu til Nýhilingar, þessi hópur varð til þegar ég var í útlöndum og það sem þau eru að gera er ansi nálægt því sem ég hef dreymt um að myndi verða til hér á landi.

takkog afturtakk fyrir frumkvæðið og tilgerðaleysið.....

Í gærkvöldi

fór ég á fund með nokkrum aðilum sem hafa áhuga á að stofna einhverskonar hóp til að styðja við bakið á aðstandendum sjálfsvíga. Ég hef verið einskonar tilraunadýr í íslensku samfélagi. Þ.e.a.s. hef fengið að upplifa ansi oft kerfisgalla og sem betur fer er til fólk sem vill hjálpa við að laga svo meinlegar veirur í kerfinu .... blóðrásinni. Alla vega ætla ég að taka þátt í að búa til 12 spora hóp fyrir aðstandendur sjálfsvíga... og leggja mitt af mörkunum til að hann verði að alvöru lausn fyrir þennan týnda hóp í samfélaginu.... flestir hafa aldrei hugleitt þetta sem hóp enda er einhver einkennileg skömm ennþá hvílandi yfir þessu formi af dauða... en virðist vera að lagast samkvæmt því sem fundarmenn sögðu í gær....

en allavega þá var þessi fundur haldinn í föngulegu húsi Geðhjálpar og ég hef í tvígang gefið Geðhjálp allar plönturnar mínar þegar ég hef flutt til útlanda og það var alveg ótrúlega gaman (ok ég er pínu blómanörd) að hitta þessi grænu börn mín, (já ég tala við plönturnar mínar og finnst það gaman), þau hafa stækkað heil ósköp og fjölgað sér í nýja potta... ég fékk mér afleggjara....


ég hef góða tilfinningu fyrir þessum hóp ... þessu starfi ... eðalfólk ... ja svo bara bretta upp ermarnar og klóna mig

þýddi tvö ljóð um helgina
fékk þau ekki birt hjá tregawöttum það er allt í lagi
er reyndar með eina þýðingu þar núna á frábæru ljóði Diane di Prima og mér finnst frábært að það sé svona vettvangur til fyrir íslensk skáld... ég svaraði reyndar nýhilskallinu eftir bókum en fékk ekkert svar
er ég ennþá litli ljóti andarunginn í bókmenntaheimum landsins
ég vona það:)

já ljóðin eftir uppáhalds palestínska skáldið mitt í útlegð í boði þýðingarkameljónsins Brihida

palestínska skáldið Mahmoud Darwish - úr safnbókinni, Því miður, var það paradís í þýðingu Birgittu Jónsdóttur
Darwish er þekktasta útlagaskálda Palestínumanna og sum ljóðin hans sungin á ökrunum þegar fólk er við vinnu. Þorpið sem hann ólst upp í hefur verið jafnað svo rækilega við jörðu og jafnvel beinin í kirkjugarðinum voru færð annað...

Ég á heima þar

Ég á heima þar. Ég á margar minningar. Ég fæddist eins og allir fæðast.
Ég á móður, hús með mörgum gluggum, bræður, vini og fangaklefa
með kuldalegum glugga! Ég á bylgju sem mávar hrifsuðu til sín, mína eigin yfirlitsmynd.
Ég á gegnumsýrt engi. Í djúpum sjónsviðs orða minna, á ég tungl
næringu fugls og ódauðlegt ólífutré.
Ég hef búið á þessu landi löngu áður en sverðin breyttu manninum í fórnarlamb.
Ég á heima þar. Þegar himininn syrgir móður sína, þá skila ég himni til
móður sinnar.
Og ég græt svo að skýið sem snýr til baka beri tár mín.
Til að brjóta lögin, hef ég lært öll orðin sem eru nauðsynleg fyrir blóðprófið.
Ég hef lært og tekið í sundur öll orðin til að hægt sé að draga frá þeim
eitt stakt orð: Heim.


Nóttin þar

Nóttin þar er kolsvört ... og rósirnar eru færri.
Vegurinn mun klofna jafnvel meira en áður. Dalurinn rifna í sundur
og hlíðarnar falla á okkur. Sárin galopnast. Ættingjar flýja.
Fórnarlömbin drepa hvort annað til að eyða fórnarlambssýn sinni og finna huggun.
Við vitum meira en við vissum áður. Eitt hyldýpi mun leiða til annars.
Þegar við tileinkum okkur hugmynd sem ættbálkarnir tilbiðja og er brennimerkt á
hverfandi líkömum þeirra,
munum við verða vitni að einræðisherrum sem skera út nöfn sín á hveitikornin til að sýna
vald sitt.
Höfum við ekki breyst? Menn fylgja kennisetningum sverðsins
og úthella blóði. Láta sandinn hlaðast upp.
Konur sem trúa á það sem er milli læra sinna fylgja kennisetningum
lostans.
Láta skuggana skreppa saman.

Samt mun ég fylgja vegi söngsins, þó rósirnar mínar séu færri.

Ég hef

einstakt lag á að koma mér í allt of mörg verkefni...

en ég er viss um að tíminn sé teygjanlegt fyrirbæri og á einhvern hátt tekst mér alltaf að gera allt sem ég hef lofað

er reyndar að reyna að minnka við mig sjálfboðaliðavinnuna, hún var orðinn svo yfirþyrmandi stór partur af lífi mínu
en verð samt að segja að ég hef lært alveg óendanlega mikið af þessari vinnu og er líka sannfærð um að öll sú orka sem ég gef komi til baka til mín á einn eða annan hátt...

og loksins loksins fékk kameljónið ljóð birt í TMM

Nýtt vefrit

um ljóð... loksins á Íslandi... 1000 Tregavött - endilega að nota og lesa ef þú hræðist ekki ljóð

annars er ég í algeru gleðikasti vegna þess að ég sé fram á það að veturinn er ekki endalaus og fæ eitthvað ægilegt kikk út úr því að sjá plönturnar mínar vaxa af slíku offorsi að þær verða næstum því vanskapaðar. Stundum blómstra þær einhverjum alfurðulegustu blómum sem ég hef augum litið... ég er með veikleika fyrir kaktusum og þykkblöðungum og blómin þeirra sum eru alveg ótrúlega ójarðanesk. Var á rölti í gærkvöldi og var að kafna úr einskærri væmni gagnvart vorinu. Sá fegurðina í öllum þessum grænu sprotum og einhverja litla fugla á leik sem voru svo kátir og sungu svo hátt. Ég er hætt að halda mest upp á haustið... vorið er aftur minn tími... þegar lífið fyrir eitthvað óútskýrt kraftaverk springur út úr dauðanum.

ég er í dilemma gagnvart vinnunni... fékk mun minna í laun en ég hélt mig hafa samið um... yfirmaður deildarinnar minnar er hættur og man ekkert eftir því sem okkur fór á milli og hvað gera menn þá...

það virðist vera eitthvað lögmál í mínu lífi að ef hlutirnir geta farið útskeiðis ... þá gera þeir það
aldrei þetta smooth ride sem ég vonaðist eftir

fór að heimsækja hafið í gær ... ég elska íslenskar fjörur... að þvælast um steina og renna og detta og láta sjóinn ná sér og verða távotur og finna vatnið sullast í skónum...

Íslandsvinir kynna

"Takið þátt í göngu fyrir Íslandi og náttúru Íslands.

STÓRSVEITIN:

Planið er að búa til RISASTÓRA l stórsveit Lúðrasveit sem mun þramma niður laugarveginn. Í þessari lúðra/stórsveit eru ALLIR sem vilja spila velkomnir og helst sem flestir sem láta sig lýðræði-og náttúru Íslands varða.

Nánari upplýsingar og tíma setningar eru í bréfinu frá Helenu Stefánsdóttur hér að neðan.

Vinsamlegast látið þetta ganga sem víðast og helst af öllu gefiði mér afdráttarlaust svar ef þið komist örugglega í gönguna.


Eins og ég segi þá er mikilvægt að sem FLESTIR taki þátt, þannig höfum við áhrif og líklegra að málefnið komist til skila. Þannig að ég ítreka beiðni mína um að þið talið við ALLA sem þið þekkið og vitið að vilja taka þátt.

Allar hugmyndir varðandi önnur atriði en tónlist í göngunni eru líka vel þegnar.

Heyrumst og sjáumst 27.maí."

Koma svo.... þetta verður meiriháttar gaman og ógleymanlegt í alla staði:)

Fékk mjög

mjög ánægjulegar fréttir í gær: maður nokkur sem inspireraðist af vikuviðtalinu mínu, þar sem ég talaði um málefni aðstandenda þeirra sem hafa tekið sitt líf, hefur sett af stað heilmikið ferli til að vinna úrlausnum fyrir þennan týnda hóp fólks. Í maí verður stór fundur þar sem fjöldamörg samtök og einstaklingar munu hittast til að viðra hugmyndir og vonandi mun það verða til þess að sjálfsvíg og aðstandendur þeirra þurfi ekki að mæta eins miklu tómlæti. Ég hef ýmsar skoðanir á því hvernig mætti bæta þetta og vonandi mun það falla í góðan hljómgrunn. Mér finnst þetta vera enn eitt dæmið um það að einstaklingar geti hrundið af stað breytingum til hins betra í samfélaginu. Og ekkert er of lítið eða stórt til að laga, ef við hefðum ekki fólk eins og þennan mann sem hefur gefið sér tíma til að hafa samband við mig og öll þessi samtök, þá væri samfélagið okkar vægast sagt ömurlegt.

Annars þá er ég næstum búin með nýja handritið mitt
bæði á íslensku og ensku...

sumum finnst þessi ljóð of persónuleg
ég bara kann ekki að skapa neitt handan við mína persónu
eða réttara sagt kannski kæri ég mig ekki um það
alla vega ekki í dag
í dag er ég ég ég ég
naflinn og allt annað er naflakuskið mitt....(lol)

finnst reyndar mannleg samskipti svo meinfyndin
meira um það síðar......

og ég iða í skinninu á að segja sannleikann um svo margt
hér er eitt
mér leiðist persónan Silvía Nótt
hún var flott ádeila fyrst en kannski er þetta orðið svolítið þreytt...
og ef að það þýðir að ég sé leiðinleg þá er mér alveg sama

Ótrúlegt hve tíminn

líður hratt (á gervihnattaöld)

ég er að drukkna í vinnu og að vinna undir miklu álagi: mér finnst það bæði frábært og hræðilegt: hef enga orku til að gera neitt skapandi; en ég er allavega að þýða líka og það er í sjálfu sér svolítið skapandi: plús að mér finnst bókin sem ég er að þýða svo mikill gullmoli að eitthvað af því síast inn í sálartetrið.

SOnur minn eldir var að lesa Djöflaeyjuna eftir Einar Kára, og hann er ekki par hrifinn: finnst hún hræðilega illa skrifuð, fullt af villum í henni og enginn almennilegur söguþráður, plús að hann hnökraðist um þá staðreynd að ein setning í bókinni var hvorki meiri né minni en heil blaðsíða. Sonur minn eldri er ekkert inn í höfundapólitíkinni og hefur engar skoðanir á skáldum nema fyrir verk þeirra. Mér finnst þetta áhugavert og hef satt best að segja aldrei gefið mér tíma til að lesa þessa syrpu hans Einars, þó svo að fólkið í henni sé sláandi líkt minni blóðbandafjölskyldu og sum þeirra áttu meira að segja heima í braggahverfi.

Nú fer að líða að hinum árlega stórfundi rithöfundasambandsins.... lítill fugl hvíslaði því að mér að þetta mun verða fjörugur fundur og félagsmenn sumir munu kveða sér hljóðs og bauna á ýmiss fyrirkomulög varðandi ritlaun ....

ég er annars litli ljóti rithöfundurinn: ljóðskáldið: og má aldrei vera með þegar hinir höfundarnir leika sér hérna á Íslandi:
:)

Í tilefni

af opnun Jaðarleikhússins í Hafnarfirði verður haldið ljóðakaffi kl. 17 á skírdag að Miðvangi 41 í Hafnarfirði (gamla apótekinu á bak við Samkaup).

Eftitalin skáld lesa úr verkum sínum:

Ása Hlín Benediktsdóttir
Daníel Ómar Viggóson
Birgitta Jónsdóttir
Snæfari
Eygló Jónsdóttir
Kristian Guttesen

Kaffi og kökur verða seld á staðnum. Að ljóðakaffinu loknu heldur hljómsveitin Aizyou styrktartónleika og rennur allur ágóði til Mannréttindaskrifstofu.

Þó að

ég sé svo þreytt vegna mikils vinnuálags tókst mér að klára að þýða nýjustu ljóðabókina mína yfir á ensku, teikningarnar sem eru tilbúnar fyrir hana eru frábærar... theHand bregst ekki... eins og hann sé með sjötta skilningsvitið þegar það kemur að persónunni mér... hef stundum á tilfinningunni að við hljótum að hafa hitt hvort annað, skil ekki hvernig hann veit tildæmis í hvaða fötum ég geng í, merkilegt hvað Joy B er með líkan fatasmekk og ég...

þó að ég sé bara að moka út auglýsingum fyrir Blaðið og hef þann ofvaxna titil grafískur hönnuður þá fæ ég líka bíópassa og mun fá þann vafasama heiður að fjalla um kvikmyndir... fyrir Blaðið... ég er annars á tvöföldum vöktum þessa dagana við auglýsingagerð... ég að gera auglýsingar, hver hefði trúað þessu, sætti mig þó við að þetta eru mest auglýsingar sem svíða sig ekki inn í undirmeðvitundina .... bara einfaldar upplýsingar fyrir smærri fyrirtæki...

hér er ein af skissunum eftir theHand fyrir nýju bókina mína...

Jæja

það er góð ástæða fyrir því að ég hef ekkert bloggað undanfarið, ég er byrjuð að vinna sem grafískur hönnuður fyrir Blaðið og eftir að vera einyrki (flott orð) um all lagt skeið þá hefur það hreinlega tekur þetta nýja líf alla mína orku. En ég neita því ekki að þetta er skemmtileg tilbreyting. Mikið af áhugaverðum persónuleikum sem vinna þarna og aldrei dauð stund þar sem maður telur mínúturnar að komast heim. Sama dag og ég fékk þessa vinnu þá skrifaði ég undir þýðingarsamning við Sölku. Er að þýða alveg frábæra bók eftir Don Miguel Ruiz sem heitir The Four Agreements. Bókin er byggð á Tolkeka fræði, forn fræði innfæddra í Suður og Norður Ameríku.

Ég er að vinna svo langt í burtu frá mínum ástkæra Vesturbæ að ég neyddist til að kaupa mér bíl, bankinn á reyndar bílinn en allavega keyri ég hann:)....

Ég verandi eins og ég er eyddi heilmiklum tíma í rannsóknavinnu á netinu til að finna hvaða bíll væri besti smábíllinn fyrir manneskju sem telst til umhverfissinna... og ég fann bíl sem heitir Honda Jazz og er bæði kraftmikill, fallegur og afar sparneytinn... ég elska að keyra en taldi það ekki nógu góða ástæðu til að vera á bíl fyrr en ég virkilega þurfti þess. Ég elska nefnilega líka að labba og veit að ég verð strax löt þegar ég er á bíl. Ætla að keyra austur fyrir fjall í dag og heimsækja eins og einn foss og leggjast í mosa... finna lykt af hver og já semsagt er á leiðinni til Hveragerðis....

Myndir segja meira en nokkur orð

Hef verið

að hanna allskonar kynningardót fyrir Laibach tónleikana. Ég hlustaði mjög mikið á þá í kringum 1988 og 1989 en svo hef einhvern veginn ekki fylgst almennilega með þeim síðan. Hef nú endurnýjað kynni mín við þessa alsérstökustu hljómsveit í heimi. Hún er ekki bara sérstök fyrir einn hlut, Laibach stendur fyrir heilum hugmyndaheimi sem hefur sterkan pólitískan undirtón, en ekki nóg með það þá hafa þeir og vinir þeirra þróað NSK aka New Slovanian Kunst sem að mætti segja að væri hugarheimurinn þeirra orðinn að veruleika. Það sem að ég fíla mest við Laibach er hugrekki þeirra og hárbeittur og kolsvartur húmor, vitsmunir og hugvit. Ég hreinlega fæ andlega fullnægingu þegar ég skoða hvernig NSK hefur notað Listina (bæði hina fornu og hina nýrri) til að sýna hvað heimurinn sem þeir búa í hefur miklar fasískar skýrskotanir og enginn furða að Laibach var bönnuð svona lengi í heimalandi sínu. Ég verð að viðurkenna að ég vissi aldrei alveg hvað þeir voru að pæla fyrr en ég fór að lesa mér til á vefum sem tengjast þeim og NSK. Hér er klassískt dæmi um hugmyndafræði Laibach

Í fyrra áttu þeir 25 ára starfsafmæli og þó að þeir gerðu ekkert til að fagna þessum áfanga þá unnu þeir Slóvnesk verðlaun fyrir frammistöðu sína sem að var flott tímasetning, 25 ár og allt það. Laibach sendu í sinn stað á verðlaunaafhendinguna meðlim heimisleysingjasamfélagsins með klassíska Laibach armbandið á upphandleggnum til að veita verðlaununum viðtöku.

Annars þá mæli ég með þessum vef til að grúska meira um þá: the Unoffical Laibach Web

og ef að þú hefur áhuga á listasögu þá er innihaldið í þessari deild vefsins alger snilld Sources of Laibach Kunst

og hér er svo cover og bakhlið sem ég setti saman á litlu dreifiriti sem að er í prentun núna ...
það er ótrúlega gaman að vinna efni úr svona góðu hráefni...

Andvaka,

allir að mæta....!!!!

Af hverju

er hinn almenni íslendingur með svona mikla þrælslund? Getur verið að þetta séu gömul mein frá þeim tímum er við vorum kúguð að dönum. Erum við svona bljúg gagnvart könunum vegna þess að í þjóðarvitundinni þá björguðu þeir okkur úr moldarkofunum!!!!! Á eftir-stríðsárunum fór þjóðin á sitt fyrsta neyslufyllerí og ég held að hún sé alls ekki tilbúin að díla við timburmennina með því að hætta. Þá er eina ráðið að vona að þessi helsjúki neyslualki nái botni og geti svo farið að gera reikningsskil innra með sér og taka skynsamlegar ákvarðanir. Ég er enn í hálfgerðu sjokki eftir að hafa horft á Húsvíkinga fara hamförum af ánægu yfir því að fá mögulega álver í sína heimabyggð. En við erum skyndilausnasamfélag og betra er að eiga tvo jeppa og stórt hús en að horfast í augu við að aldrei hafa biðlistar BUGL verið jafnlangir og nú, aldrei jafnmörg börn á rítalín og aldrei eins mikil firring í gangi. Elsku elsku íslendingar, vaknið nú, mér finnst alveg ferlegt að horfa á ykkur sigla að feigðarósi og vilja ekkert gera til að bjarga ykkur sjálf. Ég berst við að fyllast ekki óbeit á þjóðinni minni fyrir að láta þessi skemmdarverk yfir landið okkar ganga, en ég skal ekki falla í þann fúla pytt. Ég vildi bara svo gjarnan sjá almennilega andspyrnu gegn þessum mannlegu náttúruhamförum sem við látum gerast með algeru sinnuleysi.... og áhugaleysi.
Gærdagurinn var nýtt met í undirlægjugangi og ég vona að einhverjum skapandi stóriðju andstæðingum detti í hug að útbúa þessi undirlægju verðlaun til að afhenda forynjunni Valgerði sem enn tönglast á því að orkan til álveranna sé endurnýtanleg orka. Það er bara alger lygi, sérstaklega þegar kemur að Kárahnjúkavirkjun.... Hér er svo mynd af skjaldarmerki Norður-Kóreu við ættum að fá okkur svipað og breyta svo nafninu á íslandi í Álland...

Blómið

hans Bóbó er nokkuð sérstakt, hann málaði alla tíð með hníf enda sumar myndirnar hans mjög þykkar og gaman að snerta þær. Þetta gæti verið klassísk still life mynd ef ekki væri fyrir hnífinn sem situr í borðinu... myndin heitir bara Blóm og hefur alltaf heillað mig. Ég vildi óska að ég gæti fundið fleiri myndir eftir hann, held að ég eigi um 7 myndir... annars þá er ég einskonar geymslu magnet... fæ það hlutverk að geyma og varðveita ýmsa fjársjóði frá fjölskyldunum mínum... kannski fyndist flestu fólki það ekki miklir fjársjóðir en ég elska að eiga hluti eins og biðilsbréfið hans afa til ömmu sem hann skrifaði til langömmu, ljósmyndirnar af forfeðrum mínum sem horfa á mig við eldhúsborðið, nota bene ég vinn alltaf við þetta ofurlitla borð vegna þess að úr eldhúsinu sé ég Esjuna og hennar óendalegu svipbrigði.

Erlendur Dagur

einatt kallaður Bóbó var einn af bræðrunum hans Kalla pabba aka blóðbandapabbi.... Bóbó þróaði með sér geðveiki, held að hann hafi verið greindur paranoid skitsófren... en semsagt Bóbó sem ég dýrkaði þegar ég var krakki, hann málaði rosalega fallegar og sérkennilegar myndir... hér er ein þeirra sem hann málaði sérstaklega handa mér þegar ég var barn, hún heitir Ævintýri... ef að einhver sem les þetta blogg veit hvar ég get fundið fleiri verk eftir hann þá endilega látið mig vita, mig langar að halda sýningu á verkunum hans... ég hef farið upp á Arnarholt og fann helling af teikningum eftir hann en ég veit að það var eitthvað fólk sem safnaði myndunum hans... Bóbó er einn af Týnda fólkinu sem ég ætla að fjalla um í næstu skáldsögu, hún verður sennilega einskonar söguleg skáldsaga...

Jæja, gott fólk

verum ekki týpískir Íslendingar sem gleyma því sem gerðist í gær og missa áhugann á baráttumálum eftir tvær mínútur. Ef þið eruð á móti því að landinu verði breytt í risastóra álbræðslu með virkjunum á víð og dreif þá skuluð þið endilega kvitta hér og láta fleiri vita:

SMELLA, og skrifa undir

Í gær

skrifaði ég 36 tölvupósta, og innboxið mitt er enn með 150 pósta sem ég á eftir að svara ...

ég er búin með 10 í dag ...
ef að ég af einhverjum orsökum kemst ekkert í að svara tölvupósti þá byrjar þetta aftur að hrúgast upp

algert catch 22

Furðulegt

hve lífið er mótanlegt og eiginlega ævintýralegt

ég stunda þessa dagana einskonar leirgerð með lífið mitt
eftir að hafa verið rækilega áminnt um mátt hugans með því að horfa á what the bleep do we know
er ég að endurmóta líf mitt og nýta mér eitthvað að þessum milljón möguleikum í hverju andartaki
og svei mér þá, þetta er að virka
vikan síðan ég sá þessa mynd hefur verið ævintýri líkust

allt þetta sem var eitthvað svo ómögulegt hefur aftur orðið mögulegt
allar þessar hindranir sem ég trúði svo stíft á gufaðar upp
og ég er bara að uppskera... og það er fjandi skemmtilegt
ég var líka búin að gleyma svo mörgu sem hefur aukið lífi mínu einskonar mysteríu
þannig að ég er aftur komin í krónískt hamingjukast
og hef miklu meiri orku til að framkvæma allt þetta sem ég er búin að taka að mér

magnaður þessi mannshugur

er að búa til bækur, þeas wake up og smákver
og svo eru ljóðin mín alltaf að ferðast á framandi staði
á ljóð og myndir í stuttmynd sem verður sýnd á einhverri megahátíð í Brasilíu og ljóð sem ég var beðin um að semja sérstaklega fyrir Ítalskt ljósmyndablað sem að er með flottari svona ljósmyndablöðum sem ég hef séð...

jæja morgunbaðið kallar, ég er húkkt á því að fara í froðubað áður en ég held út í daginn
syngja eins og eitt lítið skrýtið lag í kafi
og drekka tvo massaða kaffibolla sem fá hjarta móður minnar til að skjálfa vegna styrkleika....

Bókin

mín nýja er að taka á sig mynd. Ég hef skrifað 15 ljóð í hana, þetta eru næturljóð, enda hefur bókin fengið heitið: Samtöl við drauga. Þetta eru ljóð, sat eina nóttina út á svölum og fékk þennan titil í höfuðið og öll ljóðin hafa mótast frá þessum titli. Það er sérstaklega gott að skrifa þessa bók. En vegna sérvisku get ég bara skrifað í henni eftir tólf á kvöldin. Ég elska drauga, mína drauga, stendur frekar mikill stuggur af annarra manna draugum.

Fékk þessa skemmtilegu mynd í póstinum eftir tilvistarkreppublogg á joy b frá meistarunum Maurizio di Bona

Undanfarin

vika hefur verið vika hinnar fullkomnu tilvistarkreppu. Fyrir þremur árum síðan ákvað ég að hætta algerlega að mála og sinna bara ritstörfum. Sem að ég hef gert af miklum eldmóð og ekki bara fórnað því að mála heldur haft sultarólina frekar þrönga og fundist það allt í lagi vegna þess að ég fann eftir mína síðustu tilvistarkreppu þegar ég tók þessa ákvörðun um að einfalda líf mitt og þjóna ekki mörgum listagyðjum í einu að það sem hafði alltaf laðað mig mest til sín og það sem mér finnst ég ekki geta verið án væri að skrifa. Sér í lagi ljóð. Það að hafa verið hafnað enn einu sinni af ritlaunanefnd satt best að segja setti mig all rækilega út af laginu, vegna þess að ég þrái svo mikið að getað einbeitt mér að næstu verkum mínum, sérstaklega þessum fjórum skáldsögum sem ég verð að skrifa og ég hef mótað ansi vel í huga mér og hafist handa við að setja eina þeirra á blað. Ég get ekki hugsað mér að vinna hana svona gloppótt eins og Dagbókina, enda var Dagbókin þess eðlis að það mátti skrifa hana þannig, hún þurfti langan tíma í mótun enda mitt fyrsta skáldverk.

Ég var semsagt mikið að spá í að fara að gera eitthvað allt annað. Var farin að spyrjast fyrir um skóla og var í algerrrrrrrri krísu. Svo í fyrrakvöld þá sat ég út á svölum eins og svo oft áður og starði á stjörnurnar blika í niðdimmri nóttinni og yfir mig helltist hugmynd að heilstæðri ljóðabók, og ég stökk heljarstökk inn í eldhús og hlammaði mér fyrir framan tölvuna mína, og ég byrjaði að skrifa aftur. Og ég fann einkennilega fullnægingu streyma um mig, einkennilega ró. Ég ætla ekkert að segja um bókina fyrr en ég er búin að klára beinagrindina af henni. En ég hafði áður beðið um tákn, teikn um hvað ég ætti að gera við líf mitt. Gefast upp á þessum ritstörfum og fara bara að gera eitthvað allt annað, (ég hef svo sem reynt það áður) eða ætti ég að skrifa. Næsta dag vaknaði ég mun minna þunglynd og sjálfsvorkunnin var með öllu horfin. Þá hringir í mig vinur minn og segir, "ég er með jákvæðar fréttir fyrir þig," og las svo fyrir mig það nýjasta inn á bokmenntir.is.
Þar var Guðrún Geirsdóttir Lektor við HÍ beðin um að tiltaka hvaða bækur henni fannst standa upp úr jólabókaflóðinu og hún nefndi þrjár, Steintré Gyrðis, Sumarnótt Jóns Kalmars og Dagbók kameljónsins...
Fyrir þá sem hafa áhuga á að lesa það sem hún sagði um bækurnar, smellið þá hér

Ég er svona nokkuð nösk á mín tákn og fannst þetta bara mjög táknrænt. Síðar sama dag fékk ég svo loksins sölutölurnar frá Sölku og ég má bara vel við una. Ég næ því að dekka kostnaðinn og ef að ég er dugleg ætti ég að geta komið einhverjum bókum í verð á þessu ári og kannski verð ég svo heppin að finna einhverja vinnu þar sem ég get skrifað áfram eða brotið um bækur. Mér finnst það mjög skemmtilegt og í raun og veru gefandi. Hef svo mikið spáð í mínar eigin bækur og finnst gaman ef að ég get gert eitthvað fyrir aðra sem þeir eru ánægðir með. Plús að öfugt við vefsíðugerð að þá er prentun bókar endanlegt dæmi. Ekki endalaust krukk í henni til eilífðarnóns. Annars þá virðast mín örlög ætla að verða í ár að lepja dauðann úr skel þegar það kemur að fjármálum. Ég hef verið á höttunum eftir verkefnum og það eina sem ég hef fengið er að setja upp bók eftir höfund sem mér er algerlega fyrirmunað að rukka fyrir.

En semsagt þegar öllu er á botninn hvolft verð ég bara að horfast í augu við það að ég get ekki gert annað en að skrifa og að það er það sem gefur mér mest í þessu lífi þegar kemur að vinnu og nú hætti ég þessari andstyggðar tilvistarkreppu. Birgitta er rithöfundur, skáld, skrifari og bókavera. Og ég er bara fjandi sátt við það.

En ég ætla samt að gera eitthvað til að kalla til endurskoðunar á þessu blessaða ritlaunakerfi. Meira um það síðar. Ég nefnilega luma á nokkrum mjög góðum hugmyndum sem að ég vil endalega koma í réttar hendur.

Ég er að reyna að venja mig af yfirlýsingaræðinu mínu og ætla ekkert að segja neitt fyrr en ég veit hvað ég er að gera...

Þannig að ég er að rífa niður krossinn sem ég setti upp til að hengja mig upp á dag hvern í tilvistarkreppunni og eymdinni og held að ég noti naglana til að hengja myndir upp á veggina mína í staðinn...

Svona

leið mér á föstudaginn þegar ég fékk stóra nei umslagið...

þegar ég verð reið þá verð ég græn og stór og arka um og smass krass spalsh

hef lært að halda mig innandyra, eða fara upp til fjalla þegar ég hamskiptist í bræðisköstum í fröken Hlunku

helv...

ritlaunin... skil ekki alveg skipulagið við að veita þau. fékk ritlaun þegar fyrsta ljóðabókin mín kom út og síðan ekki sögunni meir. skildi að það væri erfitt fyrir nefndina að veita mér ritlaun þegar ég var ekki beint að fara hefðbundnar leiðir í útgáfu. merkilegt nokk þá hafa þessar óhefðbundnu leiðir opnað allskonar dyr erlendis og ég hef aldrei haft eins marga lesendur að ljóðunum mínum eins og í netheimum. ég hef uppskorið það að vera hluti af hinu alþjóðlega samfélagi skálda og tekið þátt í nýsköpun með þeim, hef verið talin vera frumkvöðull í að koma listum á netið og allt það. ástæðan fyrir því að ég er pirruð út í úthlutunarnefndina er einfaldlega vegna þess að ég hef farið eftir öllum hefðbundnum leiðum og samt er það ekki nóg. ég hef sótt um styrk til að klára dagbók kameljónsins í meira en tíu ár og alltaf fengið nei. á endanum náði ég loksins að klára bókina og koma henni út og bókin hefur fengið mjög góða umfjöllun og dóma en það er ekki nóg. hvað þarf maður að gera til að fá styrk til að geta sinnt ritstörfum?? enginn virðist vita eftir hvaða vinnureglum nefndarmenn og konur vinna. sumir segja að maður verði að fá bók útgefna hjá forlagi, ég veit að það er ekki rétt. aðrir segja að þetta sé klíka, ég veit ekkert um það. ég veit um fullt af skáldum sem svo sannarlega áttu að fá rými til að geta unnið að ritstörfum í ár. ég hef svo sem helling að hugmyndum um hvernig ég myndi vilja sjá þetta kerfi uppfært þannig að fleiri kæmust að. ætla ekki að reifa það hér og nú, vil fyrst skrifa drög að þessum tillögum og reyna að fá rithöfundasambandið til að efna til umræðna um þetta fyrirkomulag og sjá hvort að það séu fleiri sem vilja sjá breytingar á núverandi kerfi. ég veit það allavega að þegar sjóðurinn var stofnaður þá voru vinnureglurnar nokkuð skýrar en þær eru ekki þær sömu nú og þá. ég spjallaði um þetta við Jón frá Pálmholti stuttu áður en hann dó en hann var ein af þeim manneskjum sem að komu að því að undirbúa þetta opinbera styrkjakerfi til rithöfunda. ég held að aðalvandamál sjóðsins sé einfaldlega ekki nægilegt fjármagn. ég kalla allavega eftir umræðu og tillögum að betra kerfi og að þeir sem eru ósáttir hætti að kvarta og geri eitthvað í þessu í stað þess að tuða....

nikótín vörur

eru í raun og veru algerlega fáránlegar. til hvers að hætta að reykja en halda áfram að vera nikótín fíkill. ég veit um fólk sem hefur hætt að reykja en notar meira nikótín með allskonar plástrum og tyggjói og pillum og pennum sem eru seld á okurverði í lyfjaverslunum landsins. var að lesa í gær á mjög ganglegum andreykingavef um hinar líkamlegu orsakir og afleiðingar nikótíns. mjög áhugavert og gagnlegt fyrir mig. þar kom einmitt fram að það sé gjörsamlega tilgangslaust að halda að maður geti haldið niðri nikótín fíkn og þar af leiðandi fíkninni í að reykja með því að nota nikótín vörur. maður getur alveg eins bara haldið áfram að reykja út af því að langflestir sem nota svona vörur enda með því að kveika sér aftur í sígarettu og þá er maður fallinn, fallinn og þarf að byrja upp á nýtt á öllum heila pakkanum.
fór á doktor.is til að leita mér að upplýsingum hve lengi fráhvarfeinkennin vara og fann ekkert en ég fann eitthvað sjálfspróf um hve mikill fíkill maður er. og já það kom svo sem ekkert á óvart að maður er á hæstu skölum, það sem fór samt alveg hræðilega í taugarnar á mér er að þegar niðurstöður prófsins voru fengnar og manni ráðlegt hvernig hætta skildi, þá var þetta blygðunarlaus auglýsing frá einhverjum nikótín framleiðanda.

en hér er slóðin að WhyQuit, mjög mikið af gagnlegum upplýsingum fyrir þá sem vilja hætta og þá sem eru hættir. það hjálpaði mér mjög mikið að skilja hvaða áhrif nikótín hafa á líkamann. það tekur um tvær vikur að losna við nikótínið úr kerfinu eftir það eru allar langanir eingöngu félagslegar.

Samkvæmt

breskum vísindamanni er dagurinn í dag ömurlegasti dagur ársins...

þegar ég var í heimavistarskóla á Núpi þá stofnuðum við hinn alþjóðlega fýludag, þá var bannað að brosa eða sýna á sér nokkra kátínu; kannski væri hægt að sameina þessa tvo merkisdaga

þegar ég hætti að reykja

þá er ég eirðarlaus, fór tildæmis að sauma nýtt fóður inn í kápuna mína: í höndunum auðvitað er þetta allt skakkt og skælt og ég þarf að gera þetta allt aftur...

svo fæ ég sjúklega löngun til að labba, en veðurfarið er ákaflega labb fjandsamlegt, nenni eiginlega ekki að skríða á klakanum á móti vindinum, kannski ef ég ætti almennilegar buxur...

þegar ég hætti að reykja þá langar mig að gera eitthvað alveg nýtt, eins og tildæmis að fara í fallhlífarstökk eða fá mér kafarabúning, andstyggilegt hvað allt svona nýtt er alltaf dýrt...

þegar það er svona veður þá dreymir mig um eyðimörk, stórar kóngulær og skröltorma, brött og slétt fjöll og stóra brennandi sól, kaktusa og mjúkan heitan sand á milli tánna

Hætti

að reykja, drap í síðasta stubbinum í stóru ólívukrukkunni klukkan 21:21 á fimmtudagskvöldið úti á svölunum mínum, og auðvitað eins og allir fíklar er ég með það á heilanum að ég sé hætt. Skil ekki af hverju sumir eru svona miklir fíklar í nikótín eins og ég og aðrir geta bara reykt þegar þeim sýnist. Ég arkaði um alla borgina í gær með Neptúnusi, það var gaman, allt of langt síðan við höfum gert eitthvað saman. Fórum í Hljómalind og lásum adbusters. Ætli það sé kúl eða nördalegt?? Who cares. Í nótt svaf ég alls ekki vel. Var næstum farin út og kyrkja einhvern bílatöffara sem var alltaf að þenja bílinn sinn, og ekki einu sinni og ekki tvisvar, heldur gekk þetta svona út í hið óendanlega: alger monthani. Draumarnir mínir voru algerlega súrrealískir og ég svitnaði blásýru, skordýraeitri og nikótíni.
Annars þá er það svolítið fyndið hvað maður er mikill fíkill. Mynd: Birgitta vafin í gult flísteppi í svefnpokaúlpunni út á svölum í blindbyl klukkan sjö að morgni. Reykir hálfblauta sígarettu og hóstar en reykir meira. Þetta er náttúrulega fáránlegt. Hver gerir svona nema algerir fíklar. Af hverju fæ ég ekki almennilega meðferð við þessari fíkn minni sem á að vera eins erfið og heróín fíkn. Nei reynum að hafa meira fé af þessum nikótínþrælum og fáum þá til að ánetjast nikótíntyggjói sem er jafnvel dýrara en helvítis sígaretturnar. Ég vil betri þjónustu, ég vil að minnsta kosti jafn góða þjónustu og alkarnir og hana nú. Maður er jú að spara ríkinu helling af pening með því að spara sér lungnaþembu og krabbamein og hvað nú þetta allt heitir.

Það er allavega eitt frábært við það að hætta að reykja, tíminn líður alveg ótrúlega hægt.

á einhvern

undarlegan hátt er ég allt í einu orðin ábyrg fyrir þremur bloggum, og ég sem er algerlega vonlaus bloggari. ég kann ekki að blogga pínulítið, þetta er svona svipað og með tölvupóstinn. innboxið alltaf troðfullt, ég er þó komin niður í 120 úr 200, en ég get alls ekki skrifað mjög stutta og hnitmiðaða tölvupósta. held að þetta sé vegna þess að einu sinni skrifaði ég sendibréf á pappír með góðum penna daglega. þessi bréf voru aldrei stutt. eyddi minnsta kosti tveimur tímum á dag í þessa iðju og svo dágóðum tíma í dagbókina, en þetta var auðvitað fyrir þann tíma að ég eignaðist börn. þá urðu dagbókarskrifin frekar stopul, er reyndar að finna út um allt hús hinar og þessar bækur með dagbókarfærslum sem ég kannast ekkert við að hafa skrifað, en það er ekki um að villast að þetta er mín rithönd. þá er ég alltaf að rekast á ljóð sem ég hef líka steingleymt að ég hafi skrifað.

ég er byrjuð að skrifa nýja skáldsögu, ég ætla ekkert að segja um hana nema: að þetta er hádramatísk dammddammrarasrm ástarsaga ritglaðs geðsjúklings og heitmeyjar hans: unnin upp úr 2000 tölvupóstum: og ekki orð um það meir
var búin að steingleyma að ég ætti þetta handrit, var byrjuð að vinni í þessu út á Nýja Sjálandi fyrir tveimur árum síðan. Virkar eins og heil öld, satt best að segja síðan ég bjó á löngu eyjunni á heimsenda.

Og merkilegt nokk, þá mætti hellingur af fólki á upplesturinn í Þorlákshöfn, og upplesturinn var í gamla félagsheimilu sem var líka íþróttahús sem nú er ráðhús og gamla húsið mitt gapti eineygt á mig á meðan ég las.
Bókasafnið nýja er miklu gjörvilegra en þegar ég var að alast upp þarna. Þetta var fínt kvöld, allir svo ólíkir sem lásu upp og enginn sem gleymdi sér og las allt of lengi.

Upplestur á eftir í bókasafninu í Þorlákshöfn

Ég, Aðalsteinn Ásberg, Eyvindur P, Kristian Guttesen, Vilborg Dagbjarts og Þorsteinn frá Hamri munum keyra niður Þrengslin í gegnum móa og á hinum víðfræga Þorlákshafnarvegi til að lesa upp á eftir; orðaveislan byrjar klukkan 18:00...

Ég ólst upp í Þorlákshöfn, var þar frá því að ég var 4 til 12 ára og sögusviðið fyrir stóran hluta dagbókar kameljónsins er fengið þaðan. Þegar ég bjó þarna var þetta með sanni endaþarmur alheimsins. Ekkert nema sandur og sandfok og ógeðsleg peningalyktin. Þá var alger rottuplága þarna vegna þess að einhverjum snillingnum datt í hug að drepa alla villiketti þorpsins. Þeir gerðu reyndar atlögu að okkar köttum, en misheppnaðist. Og ekki má gleyma hamförunum sem áttu sér stað í þorpinu og fiskiflugufaraldrinum. Þorlákshöfn er fullkomið sögusvið fyrir svo margar sögur, allavega á þeim tíma sem ég bjó þar.

Það verður semsagt alveg ferlega furðulegt fyrir hlunkinn, gleraugnanördinn bókasafnsorminn sjálfan að lesa upp í sínu eigin sögusviði...

Sannleikurinn í fjölmiðlum

er ekki alltaf það sem sýnist. Það gekk fram af mér eins og svo mörgum öðrum áherslurnar hjá DV og þeir eftirmálar sem þær áherslur á sannleikann sem þær höfðu. Ég verð samt að segja það að aðrir fjölmiðlar eru ekkert betri þegar það kemur að því að segja sannleikann. Því miður virðist almenningur halda að þær hliðar sem sýndar eru í fjölmiðlum og það sem telst fréttnæmt er mikilvægara en það sem þeim finnst eiga að hafa minna vægi í fréttum. Ég hef eiginlega verið hálf andvaka og andsetin af hugsunum vegna þessa. Ég tók eftir furðulegum áherslum í fréttaannál RÚV og þar var sannleikanum svo sannarlega hagrætt og um algera sögufölsun að ræða þegar kom að umfjöllun um mótmælendum kennda við Kárahnjúka í sumar. Var þar látið í veðri vaka að mótmælendurnir væru allir meira og minna stjórnlausir skemmdarverkamenn og að þeir hefðu endað sína mótmælaaðgerðir á Íslandi með því að úða slagorð á Jón okkar Sigurðsson og alþingishúsið. Þó þykir ekki sannað hverjir voru þar að verki við að úða þessa mætu staði sem reyndar voru hreinsaðir af slagorðum fyrir hádegi sama dag og þau sáust. (og ekkert var minnst á sætu aðgerðirnar, picknick við alþingi og karnival og upplýsingatjald og fræðslukvöld í Snarrót). Enginn af þessum stóra hópi mótmælenda sem voru í fjölmörgum tilfellum handteknir á ólögmætan hátt og látnir sitja fangageymslur í meira enn sólarhring í senn, hefur verið kærður. Þá hefur löggjafanum ekki verið stætt á öllum sínum hótunum um brottvísun frá lýðræðiseyjunni. Engum hefur verið brottvísað. Ekkert af þessu kom fram í þessum annál. Ekki heldur aðförinni að mótmælendum sem vakti almenna og réttláta reiði þjóðarinnar, þar sem fólki var veitt eftirför og njósnað var um fólk án nokkurrar sýnilegrar ástæðu nema að fólk hafði sagt að mótmælum yrði haldið áfram. Nei RÚV kaus að sýna einhliða mynd sem þjónaði yfirvaldinu okkar. Þetta er eina fréttaumfjöllunin sem ég þekki í kjölinn en ég hlýt að spyrja mig hve mikið af þessum fréttaannál var sérvalið og sannleikurinn niðurskorinn. Hvað mikið af þeim fréttum sem maður les eru réttar. Sá tildæmis á forsíðu Fréttablaðsins að Nick Cave hafi verið á tónleikum Hætta hópsins og Paul hjá Grapevine heldur hinu sama fram. Voru þessir blaðamenn yfirhöfuð á tónleikunum, vegna þess að enginn sem á tónleikunum var eða skipuleggjendur kannast neitt við að Nick Cave hafi verið þar. Ég var líka á öðrum tónleikum og sá seinna í Fréttablaðinu frétt um þessa tónleika með Rocco nokkrum að söngkonan Beth hafi verið gítarleikari Rocco, en hún kom fram ein og hafði ekkert með hljómsveit Rocco að gera. Þá hef ég tekið eftir því að blaðið Grapevine er fullt af staðreyndavillum sem snúa að mótmælendum kennda við Kárahnjúka. Þessar staðreyndavillur eru svo margar að ég nenni ekki að týna þær allar til, ég rakst á ritstjóra þessa blaðs á tónleikum í Laugardalshöll, hann fræddi mig á því að verið væri að gera úttekt á mótmælum gegn stóriðju og virkjanaframkvæmdum, ég bauð honum að hafa samband við lögfræðing okkar eða mig sjálfa til að fá réttar upplýsingar. En auðvitað var það ekki gert, enda hafa þeir haft horn í síðu okkar síðan í sumar. Þegar ég rakst á staðreyndarvillur í netfjölmiðlum í sumar þá reyndi ég eftir fremsta megni að benda kurteisilega á þær, en Paul á Grapevine hunsaði allar þær leiðréttingar og heldur því samt fram að enginn úr hópnum vilji við hann tala. (þar er hann að vitna í Paul nokkurn Gill sem vildi ekki tala við hann og því hefur hann sett okkur öll undir sama hatt). Aftur á móti stóð ekki á mbl.is að leiðrétta augljósar villur, merkilegt nokk. Það er sorglegt þegar fjölmiðlar neita að leiðrétta það sem þeir augljóslega hafa rangt eftir. Og DV hefur svo sannarlega fengið það óþvegið þegar kemur að því, það sem ég vil bara segja að allir hinir fjölmiðlarnir gera þetta líka. Vandvirkni virðist vera á undanhaldi í blaðamennsku og því er miður. Stundum sér maður þvílíkt bull í fjölmiðlum að það ætti frekar heima í sýndarveruleika en raunveruleika.

Og það má alls ekki gleymast að sannleikurinn er ekki til. Ha, jú tja, enginn sér sama hlutinn á sama hátt, hef aldrei hitt manneskju sem að sér í huga sér nákvæmlega eins borð og ég. Hef aldrei hitt neinn sem ég er alveg sannfærð um að skilji nákvæmlega það sem ég er að segja, tungumálið er vírus eins og Burroughs hélt fram og svo er nú það. Ekkert nema einn stór misskilningur og ekki reyna að halda að það sé einhver sannleikur í því, eða lygi ef því ber að skipta.

Að gera helst ekki neitt

er alls ekki dyggð sem mér er eðlislæg. Gerði heiðarlega tilraun til þess á milli jóla og nýárs og tókst bara nokkuð vel til. Las Yosoy eftir Guðrúnu Evu, alveg frábær bók, í topp 10 yfir bestu bækur sem ég hef lesið á Íslensku. Verð þó að viðurkenna að ég datt í teiknimyndasögur ala graphic novels um jólin, fékk fyrir seríu sem heitir Fables eftir Bill Willingham, ég og Neptúnus söfnum nokkrum seríum saman og er þessi okkar uppáhalds. Ég er líka að leita mér ramma til að vinna að teiknimynda graphic novelnum sem ég er búin að vera að vinna með theHand í rúmlega ár. Hann er mikið upptekinn og ég líka þannig að starfið hefur verið nokkuð gloppótt, en afar ögrandi. Við höfum aldrei hist í hinum raunverulega heimi en gert heilmikið saman í sköpunarheimum. Mjög gaman að vinna með honum. Alger ítali með mikinn blóðhita gagnvart því sem hann gerir. Gaman að vinna með svona ólgandi mannfólki. Ég þurfti náttúrulega að gera ýmislegt fyrir savingiceland vegna ertu að verða náttúrlaus tónleika í höllinni. Er mjög ánægð með kortið sem ég hannaði. Annars þá hef ég verið óvenju dugleg að vísa verkefnum frá mér. Þannig að ég var ekki að drepast úr stress adrenalíni fyrir tónleikana.

Núna þarf ég að þýða smá fyrir the Hand og koma savingiceland bókinni saman, þetta var nú einu sinni mitt hugarfóstur og mér sýnist best að gerast einræðisfrauka og bara ráðast á þetta verkefni með ástríðuþunga ala the Hand.

Tónleikarnir í höllinni voru frábærir, var reyndar ekki alveg sammála þessu dæmi að ekki mætti segja neitt um af hverju þessir tónleikar væri í hljóðnema og saknaði þess að tónlistarmennirnir tjáðu huga sinn, þó ekki væri nema með einföldum slagorðum eins og ekki meiri stóriðju eða ekki gera ekki neitt. Hetjur kvöldsins í þessu ljósi voru Ghostdigital og Damon Albarn. Ál lagið var frábært....

Ég fann nafnið mitt í undarlegri upptalningu hjá Fréttablaðinu um helgina. Þeir sem munu hljóta náð á komandi ári eða eitthvað svoleiðis... það kitlaði nú egóið pínu pons. Já ekki amalegt að vera ung og upprennandi svona á gamals aldri. Nei satt best að segja fannst mér þetta bara ágætt, sparkaði í afturendann á mér varðandi að gera upp við mig hvað ég ætla að gera á árinu varðandi ritstörf. Er með allt of margar hálf karaðar bækur í gangi ...
ætla að henda þeim öllum og gera eitthvað alveg nýtt.. orðin hundleið að vinna með fortíðardrauga, ....
og ljóðin og ljóðin sem ég þó elska mest eru bara ekki að hellast yfir mig, innblástur minn frekar furðulegt fyrirbæri og algerlega óútreiknanlegur. Að skrifa bók er meiri tækni en eintómur innblástur.

Gleðilega JólaBirtuMessu 2005

Þetta ár sem er að renna sitt skeið hefur verið eitt það albesta sem ég man eftir í lífi mínu. Ég byrjaði að kyrja að hætti SGI á vordögum og fékk spegil sálar minnar GoHonZon 17. júní afhendan. Síðan þá hefur margt ótrúlegt gerst. Sérstaklega innra með mér. Ég gaf mig alla í umhverfisbaráttuna í sumar og haust, og galdraði smá á laun. Vefurinn minn Womb of Creation átti tíu ára afmæli, ég fermdi eldri son minn og fór á alþjóðlega skáldahátíð í Makedóníu. Ég gaf út skáldsöguna mína Dagbók Kameljónsins sem ég hef verið að vinna með í ein átján ár og ég fór á fjöll bæði við rætur Hveragerðis og fyrir Austan. Settist í hringiðu Bessastaðafoss og hét því að gleyma aldrei að þetta land á mig. Ég eignaðist nokkra dýrmæta vini og endurnýjaði tengsl mín við nokkra gamla vini. Það sem stendur upp úr þessu öllu er ÞAKKLÆTI.

Þakka þér fyrir að hafa átt þinn þátt í að gera þetta ár svona sérstakt.

Með einlægum hlýhug og birtu

Birgitta "Karls" Jónsdóttir

p.s. Jólamyndin í ár er teiknuð af Maurizio di Bona aka "theHand"

Innbrot í geymsluna mína!

Ég geymi slatta af bókinni minni í geymslunni sem að er á jarðhæð í blokkinni minni hér vestur í bæ. Ég er því alltaf að þvælast í geymslunni. Ég geymdi líka jólagjafir barnanna minni í geymslunni. Þessi blokk hefur rosalega margar og þungar og læstar hurðir á jarðhæðinni til að fyrirbyggja að þjófar komist inn í geymslurnar og þvottahúsið. Á sunnudaginn var ég að fara að lesa upp á litlu jólunum hjá VG og kom við í geymslunni eins og venjulega, sá þá að það geymslunni minni hafði verið rústað um nóttina. Brotið upp þvottahúsglugga og ég sauðurinn gleymt að læsa minni geymslu. Þjófurinn granni hafði gramsað í öllum kössunum mínum, stolið jólagjöfum barnanna, 7 tommu plötunum mínum og fína bornum mínum, horfið út um geymsluglugga með brosmildar dúkkurnar. Ég verð að viðurkenna að þrátt fyrir að vera töluvert mikill töffari þá brá mér, en ég hafði engan tíma til að vera allt of lengi í því hugarástandi varð að arka í upplesturinn og halda andliti. Sem og tókst. Upplesturinn var frábær, þorði að tala við frænku mína hana Guðrúnu Evu um skyldleika okkar. En hún og Gummi frændi eru það fólk sem er mér hvað skyldast í blóðbandapabbaætt sem ég þekki til. Ég var svo spennt yfir því að hitta ömmu hennar á nýju ári, (held að hún og amma hafi verið systur) og að skiptast á bók við hana að geymslumálið gufaði upp sem eitthvað stórmál. Varð bara að smá rispu sem sveið undan í smástund. Ég hef verið að geyma nýju bókina hennar Guðrúnar Evu til jóla, ætla að éta hana eins og hið besta konfekt í kvöld, vil geta sökkt mér í hana og gleymt stund og stað.

Það hefur svo margt frábært gerst í lífinu mínu síðan ég flutti heim algerlega gjaldþrota veraldlega og andlega frá Nýja Sjálandi fyrir rétt tæpum tveimur árum. Einskonar röð kraftaverka. Mér líður eins og lótusblómi sem hefur verið að safna orku úr daunillum undirdjúpunum til að blómstra öllum að óvörum, sér í lagi sjálfri mér, og ég er fyrst og fremst þakklát, og lofa að verða aldrei hrokafull og full af illgresinu sjálfsþótta. Nei þetta Kameljón er fyllt elsku á sínu sjálfi: SjálfsElsku.

Blysfararfundarstjóri

Mér veitist sá heiður að vera fundarstjóri eftir friðargönguna niður Laugarveg að Ingólfstorgi á Þorláksmessu. Hef aðallega stjórnað fundum hjá aktívistum í gegnum tíðina en það mun víst vera allt annað snið:) Gangan hefst við Hlemm klukkan 18:00.

Mér finnst þessi hefð fyrir blysförinni frábær, í fyrra dreifði ég jólakorti til fólksins sem hlustaði á ræðuhöldin, ég útbjó þetta kort vegna þess að mér fannst það stríða gegn minni betri vitund að við sem þjóð erum þátttakendur í stríði. Við vitum svo harla fátt um þetta stríð nema það sem að okkur er rétt í fjölmiðlum, en sú mynd á sér litla stoð í veruleikanum. Hér er kortið og ef að fólki finnst vont að horfa á það, þá ætti það að spyrja sig hvernig það hafi verið að vera þetta barn. Fallujah, Fallujah, draugavélar og hryðjuverk gegn hryðjuverkum. Við getum sem einstaklingar breytt þessum heimi. En aðeins með því að gera eitthvað, engin breyting verður ef við gerum ekkert. Allar byltingar hefjast í manns eigin hjarta.

Viðtalið í Morgunblaðinu

Engin mörk á milli listgreina

Hávar Sigurjónsson

Má ég gefa þér dagbókina mína," sagði Birgitta Jónsdóttir rithöfundur við starfsfélaga sinn á dögunum og segir hann hafa fölnað.

Má ég gefa þér dagbókina mína," sagði Birgitta Jónsdóttir rithöfundur við starfsfélaga sinn á dögunum og segir hann hafa fölnað. Þegar hún svo dró Dagbók kameljónsins upp úr tösku sinni og rétti honum með þeim orðum að þetta væri nýja skáldsagan hennar þá létti honum verulega.
Birgitta hefur verið nokkuð einstakt blóm í flóru íslenskra skálda og farið sínar eigin leiðir og stundum ótroðnar í sköpun sinni. Hún setti upp fyrstu vefsíðu íslensks skálds árið 1995 og hefur verið í fararbroddi þeirra sem yrkja á netinu, blogga og hefur komist í samband við skáld og rithöfunda um allan heim í gegnum netheima. Hún hefur þó gefið út einar 15 bækur af ýmsu tagi, mest smábækur, sem hún vinnur sjálf að mestu leyti og hliðargrein við skáldskapinn á undanförnum árum er útlitshönnun og kápuhönnun bóka annarra skálda. "Mér finnst þetta mjög skemmtileg vinna þar sem hún heldur mér í nánu sambandi við aðra rithöfunda en er um leið aðferð til að vinna fyrir salti í grautinn."

Dagbók kameljónsins er að hluta byggð á dagbókum Birgittu sjálfrar fram að tvítugu en eftir það segist hún lítið hafa ritað í dagbækur, "...kannski einu sinni á ári eða svo, eftir að ég eignaðist börn."

Birgitta gefur bókina út sjálf en bókaútgáfan Salka sér um dreifingu en Birgitta á allan heiður af útliti bókarinnar sem ber þess greinilega merki að nostrað hefur verið við hana og fléttast texti og myndvinnsla, umbrot og frágangur órjúfanlega saman svo lestur bókarinnar verður heildstæð upplifun þar sem eitt getur ekki án hins verið. "Margir sem lásu yfir fyrir mig hafa þó sagt að textinn standi alveg sjálfstæður en ég vildi hafa þetta svona, enda finnst mér að listgreinarnar eigi að renna hver inn í aðra, þar eiga engin mörk að vera."

Sagan sem sögð er í bókinni er saga stúlku, sem upplifir mikla þjáningu þegar faðir hennar fremur sjálfsvíg. "Hún týnir sjálfri sér og þetta er því lýsing á leit hennar að sjálfinu og til þess þarf hún að hverfa aftur til upphafsins, fæðingarinnar og síðan er sagan hennar sögð í minningarbrotum, ljóðum og hugleiðingum fram til þess að hún er þrettán, fjórtán ára gömul. Hún er kameljón vegna þess að hún tekur alltaf á sig yfirbragð umhverfisins, veit ekki hver hún sjálf er. Örugglega kannast einhverjir við þetta, að skipta t.d. alveg um skoðun af því að einhver segir eitthvað annað en manni hefur fundist fram að því."

"Ég þrái að vera hamingjulindin í lífi þeirra sem flögra inn um lífsgluggann minn, breiða mig eins og hlífðartjald um þau og galopna kviku hjarta míns. Ég vil vera allt sem þau þrá. Ég leik kameljón, fell inn í umhverfi þeirra og væntingar eins og stofuskraut í híbýlum sálna þeirra. Ég dirfist ekki að sýna minn rétta lit. Ég er hrædd um að þeim geðjist ekki að því sem þau sjá. Ég óttast kannski mest að verða yfirgefin."

Texti Birgittu er á víxl raunsær og draumkenndur, stundum lýsir hún draumum sínum og í annan stað verður hún rómantísk og viðkvæm.

"Ég hef alltaf verið hrifin af aðferð súrrealistanna, þar sem undirmeðvitundin fær að ráða og ég skrifa þannig að allt fær að flæða óheft fram og síðan fer ég yfir það síðar. Ég vildi líka hafa texta bókarinnar þannig að hann væri aðgengilegur sem flestum, bæði ungum lesendum af þeirri kynslóð sem vill stutta texta og myndrænar útfærslur og svo líka þeim eldri og bókmenntalegar sinnuðum sem gera aðrar kröfur um mál og stíl. Ég fékk margt og ólíkt fólk til að lesa yfir bókina í handriti en hún hefur verið mjög lengi í vinnslu hjá mér og er núna loksins orðin eins og ég vil hafa hana."

Birgitta segir að sjálfsvíg föður hennar hafi haft gríðarlega mikil áhrif á hana og sé í vissum skilningi þungamiðja bókarinnar. "Þetta er ekki sjálfshjálparbók fyrir fórnarlömb sjálfsvíga en sýnir þó hvernig hægt er að breyta svona hræðilega neikvæðri reynslu í jákvæða afstöðu til lífsins og ég hef fundið fyrir því að þetta er það sem fólk vill helst spyrja um og ræða við mig þegar ég hef verið að lesa upp úr bókinni á undanförnum vikum. Eitt af því sem erfitt er að tala um er reiðin í garð þess sem hefur framið sjálfsvíg, fólk gengur kannski með slíka reiði í mörg ár og fær hvergi útrás fyrir hana. Með því að horfa á sjálfsvíg sem sjúkdóm, tímabundna sinnisveiki, þá hefur mér tekist að sættast við föður minn og þessi sátt er eitt af því sem bókin fjallar um."

Birgitta hefur á undanförnum árum staðið fyrir ótal uppákomum tengdum ljóðalestri og gjörningum og gjarnan tengt saman fleiri listgreinar, myndlist, tónlist og skáldskap. "Þetta er eiginlega allt sprottið af eigingirni," segir hún. "Mér finnst sjálfri svo gaman að lesa upp ljóðin mín. Og til þess að fá tækifæri til þess hef ég skipulagt uppákomur og fengið fleiri skáld og listamenn með mér. En á fimmtudagskvöldið 15. desember í Alþjóðahúsinu við Hverfisgötu ætla ég í fyrsta sinn að lesa upp ein úr bókinni minni og hafa með mér Hjörleif Valsson fiðluleikara og Jón Sigurðsson píanóleikara en mér finnst svo spennandi að lesa upp við spunaleik á hljóðfæri. Þetta kalla ég sjálfselskukvöld, af því að ég er ein að lesa upp en mér finnst þetta orð eiga skilið að fá jákvæðari merkingu í tungumálið. Við erum alltaf að tala um að maður þurfi að elska sjálfan sig til að geta elskað aðra. Er það ekki sjálfselska? Og er það ekki frábært? Mér finnst það."

©Morgunblaðið 9. desember 2005

Dómur Úlfhildar á bokmenntir.is

Birgitta Jónsdóttir: Dagbók kamelljónsins
Radical útgáfa, 2005

“Kona verður til”: Dagbækur, minningar, dætur og mæður

Í bók sinni Borderlines: Autobiography and Fiction in Postmodern Life Writing (2003) fjallar Gunnþórunn Guðmundsdóttir um þátt skáldskaparins í æviskrifum (ævi- og sjálfsævisögum, dagbókum, bréfum, minningabókum) og sýnir fram á hvernig skáldskapurinn er ævinlega órjúfanlegur þáttur slíkra skrifa. Meðal annars birtist skáldskapurinn í því hvernig æviskrifin skapa sjálf, sjálfsmynd þess sem skrifar (eða er skrifað um), en slíkt sjálf hlýtur ávallt að vera tilbúið, samsett úr völdum minningum og hugmyndum, skrifað sem hefðbundin frásögn með upphafi, miðju og endi. Gunnþórunn fjallar meðal annars um æviskrif kvenna og bendir á að slík einkennast af sköpun þessarar sjálfsmyndar í gegnum togstreitu móður og dóttur, auk þess sem mótun sjálfsins helst í hendur við mótun konunnar sem rithöfundar.

Í eftirmála bókar sinnar, Dagbók kamelljónsins, segir höfundurinn, Birgitta Jónsdóttir, að sagan sé “hugmyndafræðilega séð að hluta til byggð á mínum eigin dagbókum sem ég hélt í kringum tvítugsaldurinn.” Hún bætir því við að hún hafi séð bókina fyrir sér sem “einskonar scrap book, þarsem ljósmyndir, teikningar, orð, ljóð, minningarbrot og dagbókarfærslur myndu spinnast saman í eina margbrotna heild.” Þessi samsetning úr ólíkum brotum er einmitt eitt af því sem Gunnþórunn bendir á sem einkenni framsækinna æviskrifa, þarsem skáldskapur, minningar, saga og heimildir blandast saman.
Dagbók kamelljónsins er sett saman úr tveimur meginþráðum, annarsvegar er það dagbókin sjálf, sem hefst á þorláksmessu með þessum orðum:

Það er feigðarilmur í lofti og hann blandast jólalyktinni. Ég dreg fram dagbókina mína og skrifa erfðaskrá aftast í hana. Ég á ekki margar veraldlegar eigur. Ákveð að gefa vinkonu minni allar bækurnar mínar og bróður mínum plöturnar. Ég finn að núna gerist eitthvað. Eitthvað sem ég veit í hjarta mínu en þori ekki að hugsa um. Á morgun er aðfangadagur jóla, en ég finn enga tilhlökkun. Ljósin eru dauf í ár.

Daginn eftir fremur faðir stúlkunnar sjálfsmorð. Dagbókin lýsir síðan tilraun stúlkunnar til að takast á við það áfall, jafnframt því sem hún glímir við samband sitt við móðurina. Inni á milli dagbókarfærslanna eru síðan minningarbrot frá æsku til unglingsáranna, en þar er lýst erfiðum uppvexti, átökum við móður og föður, ást á öfum og ömmum og litlum bróður, og svo auðvitað bókum. Átökin við móðurina eru þó í forgrunni, svo og átökin við sjálfsmyndina, en stúlkan lýkir sér við kamelljón að því leyti að hún er svo áhrifagjörn, tekur á sig þann lit sem er í bakgrunni hverju sinni. Þannig verður samband skáldskapar og sjálfsmyndar skýrt, sjálfsmyndin er mótuð í myndmáli og minningarbrotum, og átökin við sjálfsmyndina halda svo áfram í gegnum dagbókarbrotin - skrifin - og enda með dramatískri uppljómun.

Skáldsagan - því bókin er gefin út sem skáldsaga, þrátt fyrir að æviskrifin séu áberandi þáttur - ber mörg einkenni svokallaðrar neðanjarðarútgáfu, bæði í útliti og stíl, og kemur þar helst til nokkuð yfirdrifin dramatík sem í fyrstu virðist truflandi og óþörf, en þegar á leið fór þessi þráður að styrkjast og virka betur innan hinnar brotakenndu heildarmyndar verksins. Ljósmyndir og myndefni leika einnig stóran þátt í verkinu og skapa enn annan áhugaverða flötinn á þessari samþáttun minninga og skáldskapar, en ekki er betur hægt að sjá en að myndirnar sýni höfund á unga aldri. Þessi þáttur sögunnar, minningar sem myndir eða myndbrot, minnir dálítið á skáldsögu Guðrúnar Evu Mínervudóttur frá árinu 2002, Albúm, en þar var einnig spilað á þessa hugmynd um lífið sem röð ljósmynda úr fjölskyldualbúmi. Munurinn er auðvitað sá að í Dagbók kamelljónsins eru ljósmyndirnar með, en þær voru fjarverandi í sögu Guðrúnar Evu.

Rithöfundarþátturinn er grannur en sterkur þráður í gegnum söguna, en stúlkan lýsir sjálfri sér sem heillaðri af orðum og bókum og fer fljótlega að setja saman eigin sögur. Inni í dagbókinni rekst lesandi svo á ljóð hennar, og þannig er gefið til kynna að skrif, hvort sem er dagbókarskrif eða skáldskaparskrif, eru ríkur þáttur tilveru stúlkunnar.

Dagbók kamelljónsins er áhrifamikil og flott saga, sem býður lesanda uppá ýmiskonar átök við tilfinningar og texta og vangaveltur um form og mörk skáldskapar og sjálfsævisögu. Textinn er vel unninn og á köflum afar fallegur og öll hönnun og útlit verksins skapa bókinni sterka nærveru.

©Úlfhildur Dagsdóttir, desember 2005. http://www.bokmenntir.is

SjálfsElskuKvöld Kameljónsins og Afmæli Eyvindar

Vikan sem var að líða er ein af alskemmtilegustu vikum lífs míns. Fór í sjötugs afmælið hans Eyvindar P. á þriðjudagskvöldið og hef aldrei skemmt mér eins vel í afmæli. Skemmtileg blanda af fólki. Kynlegir kvistir og kræklótt tré sem höfðu munninn fyrir neðan nefið á sér. Að ógleymdum magadansinum og Mímishöfðinu og afmælisbarninu sjálfu. Heill sé þér Vestfjarðagoði og Strandamaður.

Ég fór svo á minn vikulega fund og heyrði um blóm á lífsins akri og sá fyrir mér undurfurðuleg og litbrigðarík blóm þegar ég hugsaði til allra þeirra sem ég þekki sem eru allt nema rósir eða önnur hverdagsleg blóm. Nei frekar myndi ég vilja hitta mannætublóm en túlipana. Náði í mótmælanda Íslands á flugvellinum sem er alltaf að verða minna skemmtilegur. Ég fyllist alltaf ægilegri notalgíu í gamla tíma þegar ég fer út á Keflavíkurflugvöll. Fannst alltaf svo gaman að sjá fólkið koma niður, límast svo við glervegginn og hvísla fögnuði í gegnum hann. Lára Marteins var með sama flugi og mótmælandi Íslands, finnst hún áhugaverð mannvera. Við tókum hana með til bæjar. Og ég fékk súkkulaði að launum. Flugið var seint þannig að ég var komin seint heim og um leið og ég kom heim vaknaði yngri sonur minn. Búinn að vera veikur og svefninn langt í frá eðlilegur. Ég er enn frekar vansvefta, en það er reyndar ástand sem mér finnst best til þess fallið að gleyma öllum hefðum og svífa á milli svefns og vöku í sköpunargleðiorgíu.

Fimmtudagurinn var svo dagurinn minn, ekki ósvipað fermingarveislu. Reyndar þá hefur desember verið eins og ein samfelld fermingarveisla. Gjafirnar kannski ekki veraldlegar en svona gjafir sem búa með manni alla tíð. SjálfsElskuKvöldið var fullkomið. Þarna komu saman fjölskyldurnar mínar, þeas andlega og blóðbanda, ég færist stöðugt nær takmarki mínu:)
Það gerist einhver undarlega magísk kemistría á milli tóna og orða þegar við Hjölli vinnum saman
þetta var sem betur fer allt saman tekið upp af bróður mínum og mun ég setja brot af því besta hér á netið þegar ég hef vélað dvd diskinn af honum... En semsagt innilegt þakklæti til Ósk Óskarsdóttur, Kristians Guttesen, Ólafs Páls Sigurðssonar, Jóns Sigurðssonar, Kristjóns Kormáks og Hjörleifs Vals.... fyrir að gera SjálfsElskuKvöldið mögulegt. Ósk var ekki í stuði að koma fram en sá um hljóðið fyrir mig og dröslaðist með hljóðkerfið sitt alla leið frá Rokholti niður í bæ. Og svo TAKK allir sem komu...

Ekki missa af

Upplestur og tónlist á kaffi Hljómalind sunnudagskvöldið 18. des. kl. 21:00

Kristjón Kormákur les úr Frægasti maður í heimi, Birgitta Jónsdóttir les úr Dagbók kameljónsins, Kristian Guttesen flytur ljóð úr Litbrigðamyglu, Haukur Már les úr Rispa Jeppa og Eyvindur P. Eiríksson les úr Örfoki á kaffi Hljómalind á sunnudagskvöldið 12. des.

Tónlistina sjá Simon Jermyn og Eiríkur Orri Ólafsson um. En Eiríkur hefur komið reglulega fram með Múm og þeir báðir með Benna Hemm Hemm.

Í RÚV á eftir ...

les upp úr dagbókinni á Bókaþingi RÚV, kl: 16:10. Var í Víðsjá á fimmtudaginn, þann þátt ætti að vera hægt að hlusta á fljótlega. Held að það hafi verið fínt viðtal. Náði ekki að hlusta á það sjálf. Enda var fimmtudagurinn einn af þessum dögum þar sem tíminn er stórfljót í leysingum og ég var hinn klassíski íslendingur að gera allt á síðustu stundu. Ég var að senda einhver ljóð í samkeppni sem var á deadlæni 15ánda þó að ég hafi ekkert meira álit á samkeppni í orðum en fegurð, eða pólitík, já eru kosningar ekki einskonar fegurðarsamkeppni í skoðunum og stefnum. Hver er með fallegustu skoðunina, hver ber sig best og er skorinortur. En semsagt ég hafði ákveðið að brjóta odd af oflæti mínu og fínpússa nokkur nýleg ljóð fyrir stafinn hans Jóns úr Vör.. enda hefur mig alltaf langað að ganga við staf.

Svo þurfti ég að fara tvisvar upp í útvarp og í jólaboð Rithöfundasambandsins sem mér fannst skemmtilegt. Hitti alltaf fólk þar sem ég hitti annars sjaldan en hef mjög skemmtilegt að tala við.
Svo beint í Alþjóðahúsið þar sem ég stóð fyrir SjálfsElskuKvöldi Kameljónsins... ég var mjög ánægð með það. Meira um það á eftir eða á morgunn... hef alls ekki nógu margar útgáfur af sjálfri mér...

Forsíðustúlkan Bjé cover B þó ekki Joy B

ok þetta er dálítið vanræðalegt, ég er ekki beint svona á hverjum degi þó svo að ég trúi því rétt eins og eitt gott franskt skáld að jólin séu á hverjum degi. og hver dagur er sparidagur.
©vikan> sigurjón ragnar 2005

smelltu á myndirnar til að sjá þær stærri

serial flensur og umfjöllun

þetta er sá árstími sem að á mitt heimili hlaðast serial flensur í ótal afbrigðum. ég ætlaði á fullt af uppákomum þessa helgi og átti sjálf að lesa upp í hléinu hjá mfík en varð að afboða. lá rænulaus með öfgakennda verki í hitamóki alla helgina. og svo tók yngri sonur minn við af mér. en sem betur fer eru til símar og internet. hef því getað haldið áfram að herja á blaða og útvarpsmenn og konur. bókin mín virðist hafa týnst í bókafjöllum sumstaðar en það er allt í lagi. ég er alveg einstaklega æðrulaus þessa dagana. kem sjálfri mér á óvart. en ég kem allavega til með að vera í bókaþing á rúv. les í 6 mínútur eða svo upp úr dagbókinni. þegar ég veit nánar í hvaða þætti þá skelli ég linki hér á bloggið. ég er mjög ánægð með vitalið sem hann Hávar tók við mig. það var eitthvað svo fallegur tónn í því sem hann setti. ég set það hér inn þegar ég hef fengið blaðið. það fór fram hjá mér að það kom í mbl á föstudaginn var þá komin með óráð light. en kristian er að redda mér blaði svo að ég geti séð þetta og átt í mínum fórum. ég er nefnilega sjúklegur safnari á skringilega hluti. steina, orð og myndir. allt frekar þungt til flutninga.

er á fullu að undirbúa sjálfselskukvöldið
hlakka mjög mikið til.. er að reyna að stefna þarna sem flestum sem ég þekki og er vensluð. maður hittir þetta fólk svo sjaldan. en þá er gráupplagt að búa til tilefni. hlakka til að búa til seið með Hjölla, hef gert það svo oft og alltaf eitthvað sérstakt komið útúr okkar samspili. þá er ég ekki síður spennt að sjá hvernig við Jón vinnum saman en ég hef aldrei unnið með honum áður. nema að hanna fyrir hann geisladisk...

Sérstakar þakkir

fær vinur minn Kristian Guttesen. Án hans hefði þessi bók aldrei komið út þessi jól. Mér finnst eitthvað alveg sérdeilis fallegt við það þegar vinir gefa út bækur á sama tíma að það komi ekki upp samkeppni eða öfund. Hef oft séð til Kristians vera að hjálpa öðrum með hugmyndum sem yfirleitt svínvirka. Og hann hefur aldrei farið fram á neitt í staðinn. Jamm Kristian er drengur góður.

Ég hef fylgst lengi með honum á ritvellinum og nýja ljóðabókin hans Litbrigðamygla er hans besta verk til þessa. Hefur þessa auka dýpt sem ég fann fyrir í sumum fyrstu ljóða hans. Ég vona bara að hún týnist ekki í þessu bókaflóði. Hún á að vera lesin. Mér finnst heildarhugmyndin að bókinni vera mjög sannfærandi og virkar sterkt á mig.

Úr fyrsti dómurinn eftir hana Auði

Bókin er byggð á sönnum atburðum, að grunni til. Hún fjallar um sjálfsvíg, sem margir forðast að tala um, hvað þá lesa bók um þetta efni. Dauðann, sjálfseyðingarhvötina, hvernig aðstandendur taka út sitt sorgarferli. Sértaklega fjallar bókin um lífshlaup uppeldisdóttur mannsins sem tók sitt eigið líf, á aðfangadag. Bókin er öðruvísi heldur en ég bjóst við, bæði hvernig hún er sett upp og innihaldið. Hún er skrifuð í dagbókaformi, inn í hana fléttast líka ljóð, draumar, ljósmyndir og teikningar. Hún er sorgleg en það er líka oft á tíðum sem ég brosti örlítið. Oftar komu þó tár í hvarma mína en svo tekst höfundi að koma inn mörgu skemmtilegu, án þess þó að gera lítið úr þessum efnivið.

Aðalpersónan er stúlka sem skrifar dagbókina.

Þegar kom í ljós að uppeldisfaðir hennar hafði framið sjálfsmorð. Bls. 11. „ Næturnar eru langar. Reyni að finna tilgang með öllum sigrunum yfir kráku sársaukans. Styrkur. Í hlutverki kameljónsins ljóma eins og frelsandi engill meðan sál mín öskrar í hljóði í angist...Dreymi dauðann sem draumaprins á hvítum hesti...Gamlar minningar lykjast um mig.... “ Frábær hugmynd hjá höf. að nota kameljónið sem samlíkingu, það skiptir um ham eftir aðstæðum, alveg eins og stúlkan.

Lesandinn fær að fylgjast með stúlkunni vaxa og síðar dafna. Hún er ótrúlega þroskuð og sterkur karakter mjög ung. Þrátt fyrir vanlíðan sína hefur hún skap og getur oft á tíðum stjórnað því sem hún vill að nái fram að ganga, þess á milli er hún feimin, innilokuð, hefur ógeð á sjálfri sér og líkama sínum. Með miklu baráttuþreki og innri átökum, tekst henni að ná áttum. Hún finnur að minningarnar eru ekki lengur svartar í huga hennar, heldur marglit blóm. Eins og kemur fram á bls. 157. „Ég er meðvituð um að lífið muni aldrei hætta að gerast, en ég hef val um að láta þær byggja mig upp eða brjóta mig niður.” Hún er meðvituð um það einnig að hún þarf að treysta á sjálfa sig, ekki gera neinar væntingar til fólks eða til atburða sem munu henda hana.

Sagan er hreinskilin, listavel skrifuð, höf. hefur mjög gott vald á íslenskri tungu, kafar djúpt niður og tekst að kalla fram ýmsar tilfinningar. Maður sér á stundum þetta svo ljóslifandi fyrir sér. Ljóðin eru gullfalleg. Bókin er margslungin og vekur mann til umhugsunar um lífið og tilveruna.

Ég tel tvímælalaust að þessi bók sé holl og góð lesning fyrir alla, þó að þeir hafi ekki orðið fyrir þessari lífsreynslu. Þessi bók snart mig svo sannarleg.


Stjörnur 3 af 5
©Auður, http://www.rithringurinn.is

Að vera í flæði við tilveruna

það skemmtilegasta sem ég geri er að lesa upp. hef alltaf litið á það sem ákveðið listform. hef loksins fundið kaflana í bókinni sem mér finnst passa best til upplestrar. datt inn á þá fyrir eina af þessum óendanlegu fullkomnu tilviljunum sem virðast alltaf verða stærri og meiri um sig þessa dagana. ótrúlegt hve tímasetningar geta verið fullkomnar ef maður hefur bara augun opin fyrir þeim. er að læra að þora að labba í gegnum opnar dyr og yfirstíga mína alræmdu feimni! já þetta kameljón er nefnilega alveg ótrúlega feimið og að flestir sem ég þekki trúi mér alls ekki. jamm birgitta er bæði feimin og líka satt best að segja algerlega vanfær um að líta upp eða niður á fólk. fólk er bara fólk. held að það sé ekki til sú mannvera sem ég vildi vera önnur en ég sjálf.

hef tekið eftir því að það virðist vera alveg gríðarlega þörf á að tala um sjálfsvíg. alla vega við mig. sem er bara gott mál. notaði sjálf þá tækni (kannski vegna þess að ég kann ekkert annað) að tala opinskátt um sjálfsvígið hans pabba strax og það hafði gerst, stundum þá leið kunningjum og vinum mínum ekkert sérstaklega vel þegar ég var að romsa þessu upp úr mér en held að þegar ég lít til baka að það hafi í raun og veru verið það besta sem ég gat gert. ég er náttúrulega kaldhæðnispúki og það hefur líka hjálpað mér í gegnum svo margt. þeas að reyna að sjá einhvern flöt sem er fyndinn við hinar viðkvæmustu aðstæður lífs míns. svo hefur líka alltaf hjálpað að búa til smásögur um allan þennan absúrdisma sem ég hef upplifað og í staðin fyrir að skrifa það niður á blað að segja þær og þá verða þær að einskonar þjóðsögum birgittu í huga mér.....

upplestur á morgunn hjá mfík, les reyndar í hléinu vegna þess að það var búið að setja dagskránna saman fyrir svo löngu síðan, en samt gaman að fá að vera með valkyrjunum og formæðrum sem ég ber ómældan hlýhug til..

ætla að reyna að finna orku til að fara á nýhilsdæmið í kvöld

las upp í gærkvöldi á súfistanum á sölkukvöldi, átti von á mjög fáum en það var þétt setið. kynntist svo einstakri manneskju sem var eins og ég hefði þekkt alla tíð.. hún er eitt best geymda leyndarmálið í íslenskum bókmenntum

svo er frábært að fá marló til íslands þó að stutt sé... bókin hennar nýja tímasetningar er hennar besta verk
hvet alla til að næla sér í þessa bók, ég hámaði hana í mig í græðgiskasti ...

Skildumæting næsta fimmtudag!

Smelltu á myndina til að sjá litla sæta flæerinn minn fyrir SjálfsElskuKvöld Kameljónsins

SjálfsElskuKvöld Kameljónsins

Aldrei upplifað tíman líða jafn hratt og síðan þessi bók kom út, kem bara brotabroti í verk af því sem ég ætlaði mér. er að skipuleggja SjálfsElskuKvöld Kameljónsins í Alþjóðahúsinu, það verður 15. des. klukkan 21:00. Meira af því seinna en það mun meira og minna snúast um sjálfa mig og bókina. Hjörleifur Valsson næstum því uppeldisbróðir og Jón Sigurðsson ætla að spila bæði undir upplestri úr bókinni og sóló.

Er ekki annars merkilegt þversögn að það er talað um að ekkert sé mikilvægara en að vera fær um að elska sjálfan sig og á sama tíma er orðið sjálfselskur eitthvað það neikvæðasta í íslenskri tungu.

Ég er sjálfselsk, elska mig mig mig
og skammast mín ekkert fyrir það....

Streymandi Draumur

Smelltu hér til að hlusta á HljómOrðið: Draumur og blaðsíður úr dagbókinni með draumljóðinu.

Upplestur: Iða næsta þriðjudagskvöld

48. Skáldaspírukvöldið verður haldið í Iðu þriðjudagskvöldið 6. des. klukkan 20 á jarðhæð, í bókahorninu. Birgitta Jónsdóttir og Kristian Guttesen lesa úr nýútkomnum bókum þeirra. Birgitta les úr skáldsögunni: Dagbók kameljónsins, bók sem brýtur upp margar hefðir skáldsöguformsins. Hún mun jafnframt spila hljómOrð úr safni sínu sem tengjast dagbókinni á einhvern hátt. Kristian les úr nýrri ljóðabók: Litbrigðamygla og eftir lestur skáldanna er fólki frjálst að spyrja skáldin, bækurnar eiga það sammerkt að fjalla um það sjálfgefna í þessu lífi: dauðann og áhrif hans á mannsálina.

Ótrúlegt kvöld

Oftast þá finnst mér upplestrar leiðinlegir, höfundarnir kunna sér yfirleitt ekki hóf, lesa heilu og hálfu bækurnar og færast allir í aukana ef þeir heyra góð viðbrögð úr sal. En það var undantekning þar á í gær, langflestir sem lásu upp hjá Sölku lásu feiknavel og flest sem þeir lásu var alls ekki leiðinlegt og ALLIR virtu tímamörkin. Ég er nefnilega þannig gerð að ef ég hlusta á einhvern lesa mjög lengi sér í lagi ef upplesarinn er ekkert sérstakur þá fer ég bara að heyra finnsku eða dett inn í alvarlegan athyglisbrest og blanda öllum saman í hugarfarslegan hrærigraut. Einn vinur minn sem gjarnan kallar sig fallegasta skáld Íslands fór þó í hléinu og sagði að þetta væri allt hundleiðinlegt og honum væri skapi næst að rífa míkrófóninn af upplesurunum og lesa úr sinni eigin bók. Mér finnst að hann hefði átt að gera það.

Upplestur sjálfrar mín tókst alveg ótrúlega vel upp, hefði mátt heyra saumnál detta, þó svo að ég væri næst síðust á frekar langri dagskrá. Sum brot bókarinnar virka miklu betur en aðrir til upplesturs og ég er svona hægt og sígandi að skilja hvaða kaflar það eru. Það er alveg ótrúlega erfitt að finna réttu brotin til að lesa hverju sinni.

Rúsínan í pylsuendanum á kvöldinu í gær voru svo albestu tónleikar MegaSukk sem ég hef farið á, og ég hef ekki séð þá ósjaldan. Það var búið að tvíbóka Þjóðleikhúskjallarann þannig að þeir stigu á svið um leið og við höfðum látið orðin falla. Ég sat sem fastast á besta stað og lofaði bók í stað miða þegar skipuleggjandinn sagði bókapakkinu að drífa sig út ellegar verða rukkuð, var aldrei rukkuð þannig að þeir eiga þá bók inni hjá mér næst þegar ég rekst á einhvern þeirra.

Ég hafði séð MegaSukk spila hjá Mikka Pollock fyrir viku og var sannfærð um að þetta yrði ógleymanlegt. Eitthvað svo þéttir og vel æfðir, maður skildi meira að segja næstum 1/3 af öllum textum. Þeir voru með frábæra tónlistarmenn með sér þarna í gær og GodChrist kom svo óvænt eftir hlé og var ótrúlegur í sínum brjálaða gítarLeik og svipbrigðum. Nú verð ég að fara og finna plötuna þeirra og vonast svo til að sjá þá aftur félagana.

Upplestur og viðtöl

klukkan 11:10 í dag mun ég vera í viðtali á talstöðinni. í dag mun ég líka vera forsíðuefni vikunnar. ég vildi reyna að nota bókina til að opna umræðuna um sjálfsvíg og aðstandendur þeirra og það er greinilega þörf á, hef nú þegar fengið viðbrögð sem segja mér að það er löngu tímabært að gera eitthvað fyrir þennan stóra hóp fólks sem eftir situr þegar nákomnir taka sitt líf. Hef verið að velta þessu fram og aftur fyrir mér og er að þróa nokkrar hugmyndir innra með mér sem gætu bara verið ágætis tillögur að úrbótum á þessum málum. meira um það síðar.

sölkukonurnar hafa verið alveg einstaklega góðar við mig, þó svo að þær séu bara að dreifa bókinni þá hafa þær tekið mig svollítið undir vænginn sinn. það verður heilmikil útgáfugleði í þjóðleikhúskjallaranum klukkan 20:15 í kvöld. ég mun lesa eitthvað smá uppúr dagbókinni.

Bjarni Hinriksson, Ingibjörg Hjartardóttir, Guðlaugur Arason, Þóra Jónsdóttir, Kristian Guttesen, Hildur Hákonardóttir og Þórhallur Heimisson eru meðal þeirra sem lesa upp úr sínum verkum.

Hvet alla til að mæta, það verður líka tónlist og mikil gleði og það kostar ekkert inn.

bókin er nú fáanleg á vef Sölku

Hægt að smella beint á linkinn hér fyrir ofan á fá hana á sérstöku veftilboðsverði.

Það er líka slatti af öðru góðgæti á vef bókaútgáfunnar Sölku

Að melta orð

heyrði frá tveimur lesendum dagbókarinnar og báðir sögðu að bókin væri þess eðlis að
það þyrfti að melta hana í smáskömmtum. mikið að gerjast eftir hvern kafla. eins gott að þeir eru frekar stuttir:)

þá sagði ein stelpa þegar hún sá hvernig ég skipti bókinni upp að þetta væri mjög gott fyrir fólk með ad&d
hmmm, sennilega erum við öll með snert af ad&d, mest allt sem við lesum nú til dags er stutt með fyrirsögn og mynd
bæði á skjánum og á prenti, sumir fá svima þegar þeir sjá óuppskiptan texta, eins og flestar skáldsögur eru, og kannski er það þessvegna sem ég sjálf, sjálfur lestrarfákurinn er með svona hræðilega háan stafla af hálfkláruðum bókum við hliðina á rúminu mínu, les smá í einni bók og svo er ég allt í einu byrjuð að lesa aðra og svo enn aðra eða aftur þessa fyrstu...

Minningabrot

Skringilegir dagar

Einu sinni sagði vinkona mín við mig að eitt Birgittuár væri eins og sjö ár hjá öðrum. Í fyrstu fannst mér þetta mjög svalt. Var jafnvel svolítið montin af þessu. Alltaf fundist ég hundgömul og ekkert jafnast á við að geta réttlæt fyrir sér að maður sé sérdeilis sérstakur. En sko ég er eiginlega orðin hundleið á þessu. Vildi fá eitt ár þar sem ekkert dramatískt gerist, engir furðulegir dauðdagar ættmenna og vina, enginn fáránlegur aðskilnaður, sjúkdómar, gjaldþrot. Ég er meira að segja orðin leið á ævintýrum, allavega í bili.
Jólin eru alltaf frekar skringileg, pabbi dó klukkan 18:00 á aðfangadag og þó að ég sé í raun og veru löngu búin að jafna mig á því, þá eru jólin pínulítið eins og jarðaförin hans. Núna er nýr dauði yfirvofandi og á einhvern hátt þá minnir hann mig á öll hin dauðsföllin. Ég er semsagt á dauðatrippi núna, er stöðugt að velta fyrir mér dauða í bæði jákvæðum og neikvæðum skilningi. Ég er alls ekki hrædd við dauðann, miklu frekar pirruð út í kringumstæðurnar á þessum dauðsföllum.

Nóg um þetta, fór á annað skemmtilegt ljóðakvöld, Mike Pollock sem var einu sinni minn perluvinur áttu afmæli og annar vinur minn Dr.K var að lesa upp á ljóðafmæliskvöldi Mike til heiðurs. Bragi Ólafs las nýleg ljóð og brilleraði, vex stöðugt sem skáld. Didda las líka og mér fannst sum nýju ljóðin hennar líka með því besta sem ég hef heyrt hana lesa. Ég þekki náttúrulega bókina hans KKG út og inn, eftir að hafa brotið hana um og grúskað í henni frá frumbyrjun. Hann er skemmtilegur upplesari, allavega þá fór ég ekkert að hugsa á finnsku á meðan hann las(og ég kann enga finnsku).
Ekki má gleyma MegaSukki, langt síðan ég hef séð þá í svona góðu formi. Svo tróð upp strákur sem ég man því miður ekki hvað heitir sem var helvíti góður, þó að hann væri búin að fá sér aðeins of marga bjóra. Því miður missti ég að mestu af upplestrinum hans Mike en hef heyrt hann lesa svo oft upp að það ætti ekki að koma að sök. Þetta var í allastaði eftirminnilegt afmæli og Rósenberg er góður staður fyrir upplestra.

Ég hálf kvíði fyrir að lesa upp í Iðu
hef frétt að frekar fáir mæti og staðurinn er frekar kaldur og óupplestrarvænn

Annars þá er ég á fullu að skipuleggja egósentríska uppákomu í höfðu mínu
Verður það mikil veisla til að fagna þessari bók
nánari upplýsingar þegar ég er búin að negla draumastaðinn fyrir þessa uppákomu
og mig vantar líka helling af græjum

Er alltaf eitthvað að bralla og skrifaði reyndar ljóð í dag um dauðann sem mér finnst vera í topp fimm bestu ljóð lífs míns

sniglatími hérans

ég var alveg tilbúin að fara á flug í að kynna bókina mína en þá eins og svo oft áður koma hindranirnar á færibandi.
báðir strákarnir mínir og ég sjálf með ógeðshósta og þó að ég geti harkað þetta af mér þá kemst ég hvorki lönd né strönd með veik börn í húsinu. en ég er að temja mér æðruleysi og fæ alltaf svona próf til að athuga hvort að ég hafi lært eitthvað.

ég gleðst yfir því að valda svefnleysi hjá lesendum mínum. gott að vita að þeir geti ekki lagt bókina frá sér og vilji meira.
annars þá var ég í tveggja tíma viðtali hjá hildi helga í gær. það gekk ágætlega nema að það voru einhverjar framkvæmdir á meðan á þessu stóð, mikil læti í borum og hömrum sem að blæddu inn í lesturinn. kannski viðeigandi:)

það að gefa svona bók út er bæði alveg hræðilega stressandi fyrir manneskju sem að óttast mest af öllu höfnun og mikið gaman, gaman að sjá eitthvað sem maður hefur verið að vinna í árum saman verða að heild og að einhverju sem ég er mjög ánægð með. mjög glöð að ég þurfti að salta þetta verkefni í tíu ár vegna þess að hún hefði aldrei verið eins heilsteypt og núna. hefði vantað alla þessa myndrænu, ekki ritrænu myndrænu, heldur alvöru myndefni sem mér finnst gefa henni aukavídd. ég veit að ég er að taka áhættur með því að brjóta formið upp á þennan máta, en að sama skapi þá virðist það hafa þannig áhrif á fólk að því langi til að gera svona bækur sjálf.

sumir hafa fyrst keypt eina svo aðra bók til að gefa öðrum. mér finnst það góðs viti.

en semsagt verð að bíða uns veikindadraugurinn er farin af heimilinu með að færa mbl, blaðinu og fróða bækur, svolítil synd hvað allir þessir miðlar eru komnir langt frá hjarta borgarinnar.

Í mínum veruleika er ég mest "normal" manneskja sem ég þekki

Ég hef verið að leita að "normal" fólki allt mitt líf, haldið að það væri til
einhver staðall á normið, hef heyrt um vísitölufjölskyldur og úthverfamódelin
en ég hef samt ekki fundið neinn sem flokkast getur undir "normal" samkvæmt mínum
stöðlum nema sjálfa mig. Það var reyndar alveg frábært í Makedóníu að upplifa það að við skáldin
værum í meirihluta og allir aðrir væru hálfskrýtnir miðað við okkur.

Ætla að reyna að finna tíma til að skrifa ferðasögu um skáldahátíðina í Makedóníu:
ferðalag sem var svona ævintýri eins og Lísa í Undralandi lendir í ...

Að vera óendanlega lánsöm!

þannig líður mér í dag ...
ég get ekki með orðum lýst hvað það er stórkostlegt að fá einhvern annan en sjálfa mig til að dreifa bókinni...
og ég er krónísku hamingjukasti yfir því að bókaútgáfan Salka ætli að sjá um það fyrir mig...
Þær eru líka bara svo ljúfar manneskjur og gaman að stússast með eða fyrir þær...

Ég er líka að vinna að hliðarmálum sem að snúast í kringum bókina, málefni sem skipta mig miklu máli
og vegna þess að ég er með svo úttútnaða siðferðiskennd þá er það nákvæmlega rétta gulrótin sem fær mig til
að höndla þennan sérstaka línudans sem fylgir því að gefa út bók...

Tala um þessi málefni síðar
þegar ég hef fengið heilstæða mynd á þau og þau eru orðin að veruleika

Er að skipuleggja uppákomu í Hljómalind og svo verð ég ehmmm forsíðustúlka vikunnar... það mun bresta á í byrjun desember og meira síðar ... kannski í kvöld

Ég ætla að gefa þér dagbókina mína ...

sagði ég við ónafngreint skáld í gærkvöldi, sá að hann fölnaði þegar ég byrjaði að draga bókina upp úr hallæristöskunni minni, þá vissi ég að mér hefði tekist það sem ég vildi með útlitið á bókinni, sá að hann dró andann léttar þegar ég sagði honum að þetta væri skáldsaga en ekki mín persónulega dagbók, hann hefur örugglega haldið að ég væri orðin sinnissjúkur "stalker" sem héldi dagbók um hann eða eitthvað svoleiðis....

fór á ljóðakvöld til heiðurs Geirlaugi, upplesturinn var frekar langdreginn eins og vill gjarnan verða á svona kvöldum, en mikið var er hann Geirlaugur magnað skáld... þarf að finna mér á fornbókasölum eitthvað af gömlu bókunum hans sem ég á ekki í safninu mínu...

bls.24-25 : minningabrot

bls: 10 & 11 : dagbókarfærsla

Ljóðaupplestur> skemmtilegt> merkilegt nokk

fór í gærkveldi á ljóðaupplestur á 22 sem var bara helvíti skemmtilegur...

ég ÞOLI alls ekki hefðbundna upplestra
ég fæ lessvima af leiðindum og fel mig inn á klósetti
helst ofaní því til að heyra ekki óþolandi leskliðinn í mónótónískum munndælum
í gær var þetta alls ekki svona leiðinlegt, ég reyndar mætti frekar seint og missti af slatta af upplestri
en sá Val Brynjar Antons .... mér finnst hann einn besti upplesari Íslands
og það eru bara alls ekki margir sem mér hefur tekist að segja þetta um af hérlendum skáldum
eða rithöfundum. Kannski get ég hætt að tuða jafn mikið og ég geri útaf upplestrum
kannski er eitthvað nýtt í alvörunni að gerast
ég vona það að eldri skáldin geti lært eitthvað af þessu fólki sem var þarna í gærkvöldi
drepum helgislepjuna í kringum upplestra og ljóðið almennt
það er engum að kenna nema skáldunum sjálfum ef að fólk nennir ekki að lesa verkin þeirra
hver nennir að hlusta á einn eða neinn lesa heila bók
þó að hann eða hún séu fræg

fór svo á sirkus, hitti þar félaga róttæklingu
margt að gerjast fyrir næsta sumar
og borgaralega óhlýðni í nýjum víddum

fór svo í dag á magnaða sýningu í ráðhúsinu
til heiðurs meisturum borgaralegri óhlýðni með friðarívafi
Ghandi, dr King og Ikeda
frábær flutningur á broti úr draumaræðunni hans King, man ekki hvað maðurinn heitir sem flutti hana,
ég verð alveg meir inni í mér þegar ég heyri þessa ræðu...

ég gerði reyndar plakatið fyrir þessa sýningu og þegar ég var að leita að myndefni fyrir það þá rifjaðist upp fyrir mér svo margir ótrúlegir hlutir sem þessir menn hafa gert og minnir mig á mína persónulegu möntru
einstaklingar geta breytt heiminum.... það eru bara stjórnvöld sem vilja selja okkur vanmátt okkar til að geta breytt einu eða neinu.... já meira segja borgarstjórinn sagðist hliðholl borgaralegri óhlýðni og framkvæmt slíka óhlýðni ...
koma svo
gera eitthvað
eiga draum
gera draum að veruleika

en þetta er ekki róttælingablogg...
ég fæ að lesa upp hjá MFÍK menningarogfriðarsamtökíslenskra kvenna

annars þá þarf ég eiginlega að lemja Val Gunnarsson
hann kallaði mig Birgittu Haukdal í sirkusblaðinu ....
það verst hvað hann er stór... kannski ég taki hann bara í glímu
ég var nú einu sinni að læra svoleiðis eða akídó

Fréttatilkynningin:::::

Skáldsagan Dagbók kameljónsins eftir Birgittu Jónsdóttur er komin út

Birgitta Jónsdóttir hefur í fjöldamörg ár unnið að því að þurrka út mörkin sem aðskilja listgreinar. Í Dagbók kameljónsins tekur hún skáldsöguna ofurlítið nær teiknimyndasöguforminu, þar sem hin myndræna upplifun fær aukið vægi miðað við það sem við eigum að venjast sem lesendur. Þá leikur hún sér með söguformið, tekur dagbókina alla leið með því að þurrka út mörkin á milli veruleika og ímyndunar. Bókin hefur verið í vinnslu í með nokkrum hléum í 18 ár en segja má að vinna Birgittu við hinn myndræna heim internetsins í áratug hafi nokkuð mikið vægi í því hvernig þessi saga þróaðist. Síðast en ekki síst notar höfundur heilmikið efni úr sínum eigin dagbókum frá því þegar hún er um tvítugt, til að ná frá raunsærri mynd af hugarheimi söguhetjunnar, hvaða síður eru alvörufærslur og hvaða síður eru uppspuni er erfitt að átta sig á, en þær dagbækur sem stuðst er við áttu aldrei að koma fyrir sjónir annarra, þannig að þær ættu að sína djúpt inn í sálarkviku söguhetjunnar og setja tóninn fyrir annað í bókinni.
Söguhetjan sem skrifar dagbókarfærslurnar er sett inn í þannig kringumstæður að hún verður að pína sig til að horfast í augu við það sem hún óttast mest til þess að halda lífi, minningarnar sínar. Ef að hún horfist ekki í augu við sína eigin sjálfseyðingarhvöt þá fer fyrir henni eins og pabba hennar sem í upphafi bókarinnar fremur sjálfsmorð. Með dauða sínum gefur hann Argitt tækifæri á að byrja upp á nýtt. Því verður sjálfsvíg hans til þess að gefa henni líf. En tekst Argitt að komast út úr sjálfspíslinni og draumórum um dauðann sem einni allsherjar lausn á sinni vanlíðan. Það er staðreynd að lótusblómið verði aðeins fallegt og stórt ef undir því sé nógu mikill skítur og myrkur. Aðeins með því að horfast í augu við myrka og hryllilega bernsku sína getur söguhetjan orðið heil. Lesandinn fær að fylgjast með sálarstríði hennar í dagbókarfærslum og minningum sem á meðan Argitt umbreytir sínu innra ástandi, breytast úr hryllingi í eitthvað manneskjulegt og jafnvel grátbroslegt. Hún gerir sér grein fyrir því að enginn nema hún getur haft áhrif á upplifun sína á fortíðinni. Það er ekki hægt að skilgreina þessa bók, hún er fyndin, sorgleg, fallegt, ljót, hrá, fáguð. Dagbókin er kviksjá, full af vísbendingum um eitthvað sem gefur sögunni meiri dýpt eða tekur hana í aðrar víddir upplifunar, hún er ríkulega myndræn, þar sem úir og grúir af listaverkum, ljósmyndum og kroti.

Það er bókaútgáfan Radical sem gefur bókina út og er hún fáanleg í öllum helstu bókaverslunum landsins, en bókaútgáfan Salka sér um dreifingu.

bls 2. - 3.

911

bókin kemur út 9.11.
dálítið skemmtileg tímasetning og alls ekki neitt sem var fyrirfram ákveðið, hún átti reyndar að koma út í dag...
ég fékk í hendurnar involsið úr henni á föstudag til að geta lesið upp úr henni og er mjög ánægð með útkomuna...
hafði smá áhyggjur af sumum myndunum, að þær væru of dökkar undir textanum en ég gat lesið allt hnökralaust...
það er stórfurðulegt að gefa þessa bók út, hef verið svo lengi að vinna í henni að ég var farin að halda að rétti tíminn til að ljúka henni myndi aldrei koma. hef helling af öðrum bókum bíðandi þess að ég fari að vinna í þeim... verst að ljóðin sitja á hakanum en á einhvern hátt finnst mér ljóð vera skemmtilegasta ritformið fyrir mig til að tjá mig...