Upplifanir

undanfarið hafa verið með fjölbreytilegasta móti undanfarin mánuðinn og af svo miklu að taka að ég ætla aðeins að rifja upp nóvember í þessu tilliti::::::

Fyrst : Hin alþjóðlega ljóðahátíð Nýhils: Ég hef farið á margar alþjóðlegar ljóðahátíðir og þessi er sú næstskemmtilegasta sem ég hef tekið þátt í og farið á. Held að enginn muni slá út þessa í hinni ofurmögnuðu borg Medellín í Kólumbíu. En skemmtanagildi Nýhilshátíðarinnar slagaði vel upp í Prometo. Menningarsnobb hefur alltaf farið ákaflega í taugarnar á mér og ég fann enga slíka strauma í Stúdentakjallaranum. Það var bara nokkuð inspirerandi að sjá þessi útlensku skáld í mixi við þessi íslensku og ekki skemmdi tónlistin og performanse snildartaktar sem sum þeirra bjuggu yfir.

Auðvitað var ekki allt jafn skemmtilegt en í heildina séð þá var þetta ógleymanlegt hátíð og ég vona að næst verði staðurinn stærri, ég varð frá að hverfa seinna kvöldið vegna þess að það var svo þétt setið og ég orðin fótafúin.... og nennti ekki að standa í marga tíma.

Svo fór ég á alveg magnaða tónleika með Sykurmolunum. Ég var ein af þeim fáu heppnu sem sáu þessa hljómsveit spila í eldgamla daga. 20 ár síðan... ótrúlegt. Ef eitthvað var þá voru þau hreinlega betri núna en þá. Það var eitthvað svo fullkomið jafnvægi á milli þeirra allra. Hér á árum áður var ég hálf hrædd við Einar Örn. Hann var oft frekar andstyggilegur við mig þegar ég rakst á hann í partíum og ég ákaflega viðkvæmur unglingur undir pönkarabrynju minni. Ég var meira segja farin að hafa martraðir þar sem hann var eins konar skrímsli sem lagði mig viðstöðulaust í einelti og ég vaknaði kófsveitt og vonaði að ég myndi ekki rekast á hann í þessari litlu borg. (ég er löngu hætt að vera hrædd við Einar Örn og hafa martraðir með hann í aðalhlutverki:) Og í eldgamla daga þá fannst mér hann bara vera skemmdarverk í Sykurmolunum. En 17. nóvember þessa á þessum ógleymanlegu tónleikum þá fannst mér hann vera það sem stóð upp úr á tónleikunum. Alveg frábær skemmtikraftur og óendanlega meinhæðin komment sem runnu frá honum í stríðum straumum fengu ekki bara mig til að velltast um að hlátri. Um miðbik tónleikana var runnið á mig einskonar æði og langaði mig mest að hoppa sem óð væri eins og í gamla daga en það var ekki hægt vegna þrengsla. Eldri sonur minn (15 ára) var þarna ásamt vini hans sem átti líka afmæli 17ánda. Þeir voru ekki síður hrifnir af þessum tónleikum en ég. Þó Múm væri skemmtilega skringileg sveit, þá voru Rass bara flottastir. Alter egó Ótt(arrrrrs) er eins og teiknimyndapersóna úr einhverri súrealískri japanskri teiknimynd og hrá og einföld lögin algerlega fullkomlega fyndin en þó ekki. Það eina sem ég get sett út á tónleikana voru þessi löngu hlé á milli atriða. Ég var gjörsamlega ónýt í fótum og baki að standa svona hreyfingarlaus í þvögunni. En ég vildi ekki missa hina fullkomnu staðsetningu við miðju nálægt sviðinu og varð því að standa eins og þvara. Þoli ekki að sitja á tónleikum og það eina sem bjargaði mér var að geta hoppað smá þegar Sykurmolarnir spiluðu. Enda útlendingarnir allt um kring líka að hoppa. Þá leið nálardofinn úr fótunum.

Hápunkturinn var svo Johnny Triump... og hinn ódauðlegi Luftgitar. Mjög glöð að N fékk að upplifa þetta. Ætla að gefa okkur plötuspilara í jólagjöf og draga svo allar gömlu plöturnar út úr geymslunni og hafa almennileg tónlistarjól. Á að eiga tvær Sykurmolaplötur. Ég er með alvarleg fráhvörf frá öllum gömlu plötunum mínum. Gaf reyndar flestar uppáhaldsplötur mínar í einhverju kasti þegar ég var um tvítugt til að sanna að ég væri ekki þræll efnislegra hluta (damm) ....

Ég hélt svo ræðu á leynifundi síðasta laugardag sem tókst ótrúlega vel að sögn þeirra sem hlýddu á og ég fékk að gefa til baka eitthvað af því sem mér hefur verið gefið.

Langþráður tími hjá tannlækni varð loks að veruleika. Já það eru með sanni forréttindi að fá að fara til tannlæknis enda óheyrilega dýrt og furðulegt að að tennur og munnur séu ekki hluti af líkamanum í almannatryggingarkerfinu.

Já fátt finnst mér skemmtilegra en að fara til tannlæknis og skil ekki fólk sem kvartar undan því. Hef reynt að fá Fríðu frænku til að setja spegil í loftið hjá sér en mér hefur enn ekki tekist að sannfæra hana..

Þá hitti ég og átti langa fundi með þýskri kvikmyndagerðakonu og byrjuðum við að vinna ljóðavídeó saman. Hún er fremur framúrstefnuleg og veit ég ekki hvernig þetta mun þróast en með okkur tókst ágætur vinskapur. Hún varð fyrir því óláni að stranda út á Gróttu, símalaus og illa klædd. Hún var þarna í kulda og roki orðin raddlaus og köllum um hjálp og hræddist mjög að verða úti. Loks heyrði einhver til hennar og lögreglan kom á bát og bjargaði henni úr sjálfheldunni. Hún var samt þakklát fyrir þessa upplifun og ætlar að nota hana sem skapandi drifkraft.

Ég lagði óhemju vinnu á mig að búa til slideshow fyrir earth first global warming daginn en veður var válynt og enginn mætti. Notum þetta vonandi síðar. Þá lagði ég líka mikla vinnu á mig að tímasetja slideshow og tónlist sem ég fékk hjá Jóa Eiríks fyrir nýhilshátíðar hlut minn, en tónlistin var sett í vitlaust kerfi og eitthvað klikkaði að setja myndasýninguna af stað um leið og tónlistina .... næst hef ég með mér hljóðmann .... eða konu.

En það var hellingur af öðrum upplifinum í nóvember sem ég vildi gjarnan tala um ... og bæti einu við en svo er ég hætt... þarf að fara að vinna í conversations with ghosts NÚNA eða hinn ítalski vinnifélagði minn mun senda mér voldug og lamandi hugskeyti frá ítalíu og gefa hana út alla í klessu.... ég las bókina Svavar Pétur og tuttugusta öldin eftir Hauk Má og hún heillaði mig nógu mikið til að ég las hana til enda. Er núna að lesa verðlaunabók frá því í fyrra og er skemmt...
ásamt því að lesa the teachings of don juan.... sem ég hef reyndar lesið áður en hún datt í fang mitt um daginn og þrábað um að verða endurlesin....

Ég nenni ekki að lesa þessa færslu yfir til að leita að innsláttarvillum eða málfarsvillum

enda er ég veik og því ætti mér að vera allt fyrirgefið sem ég skrifa...

bara eitt og svo ekki meir... bókin sem ég var að þýða fyrir sölku er ekki nýaldarvæmni og ekki nýaldartexti og ekki mjúk ... heldur vægarlaust heiðarleg... og ég hef hafið að særa út sníkjudýrin í huga mér....

Jæja

þá ætti hin þýðingin mín að vera komin út, en auðvitað þá bilaði eitthvað í prentsmiðjunni, saumavélin í rusli og kalla þarf til viðgerða erlendan sérfræðing.

Ég ætla að gefa nokkur eintök af dagbók kameljónsins í ókeypisbúðina á eftir og kaupa ekkert í dag. Svindlaði smá í gær og keypti heil ósköp af mat. Annars mæli ég ekki með því að keyra bíl þegar maður er með hita. Mér leið sem ég væri á einskonar ofskynjunarferðalagi þegar ég keyrði út á nes. Og ekki skánaði þessi upplifun þegar ég kom inn í Bónus og allt þetta jóla jóla dæmi blasti við. Ég hef reynt að leiða hjá mér þetta jóladæmi. Það er svo margt í sambandi við jólin sem fer svo hryllilega í taugarnar á mér. En ég ætla samt að baka haug af smákökum. En ekki með hita. Maður ætti ekki að búa til mat þegar maður er veikur. Bara borða epli og sælgæti og drekka te og kaffi og djús og vatn og malt.

Þetta finnst mér alger snilld

Nýhil kynnir: Hannes - Nóttin er blá, mamma

Hannes - Nóttin er blá, mamma er fyrsta bindi í einlægu meistaraverki
um einn umdeildasta hugmyndafræðing 20. aldarinnar, Hannes Hólmstein
Gissursson. Um er að ræða sannkallað stórvirki í íslenskri
bókmenntasögu sem varpar nýju og fróðlegu á manninn á bak við bláa
skjöldinn.

Bókin er 2 blaðsíður á lengd og aðeins til sölu í bókabúð Máls og
menningar á Laugavegi og Pennanum-Eymundsson í Austurstræti. Hún
kostar 99 kr. og rennur allur ágóði til Mæðrastyrksnefndar. Þess má
geta að bókin stökk beint í 9. sæti metsölulistans, eftir einungis
einn dag í sölu!

Óttar Martin Norðfjörð er ungur og metnaðarfullur rithöfundur. Þetta
er fyrsta ævisaga hans

Uppskeru

hátíð Sölku næsta miðvikudagskvöld í Þjóðleikhúskjallaranum klukkan 20:00
Hér er dagskráin: Hvernig væri nú að þeir vinir og vandamenn sem þetta blogg lesa komi svo ég gleymi ekki hvernig þeir líta út vegna þess að ég hitti ykkur svo sjaldan :)

Enda líður tíminn hratt á gervihnattaöld.... hraðar sérhvern dag...


Kristín Ómars: Jólaljóð (4-5 mín.)

Helga Einars/ Vala: Njála (Jóhann Eiríks.) (8 mín.)

Valgeir Skagfjörð: Fyrst ég gat hætt ... (handbók) (8 mín.)

Fríða Ingvarsd.: Dætur hússins (þýdd skáldsaga)(8 mín.)

Steingrímur J. Sigf.: Við öll (8 mín.)

Tónlistaratriði: Valgeir Skagfjörð (5-8 mín.)

---------------------------------------------------------

Sigurður A. Magnússon: Garður guðsmóður (ferðabók)(10 mín.)

Birgitta Jónsd.: Lífsreglurnar fjórar (þýdd indjánaspeki)(8 mín.)

Pjetur Hafstein: Vökuborg og draums (ljóðabók)(5 mín.)

Kristian Guttesen: Brekkan (þýdd skáldsaga)(8 mín.)

Súsanna Svavarsd.: Rauðhettuklúbburinn (þýdd handbók)(8 mín.)

Takk takk

kæru sjálfstæðismenn fyrir að hafa valið Árna Johnsen sem ykkar mann á þing.

Frábært að fá mann með slíkt siðferðisþrek og heiðarleika að leiðarljósi til að annast fjársýslu ríkisins.

Mæli með því að þið berjist fyrir því að fá hann í embætti dómsmálaráðherra.

Skellið honum svo í embætti fangelsismálastjóra ef dómsmálaráðuneytið er ekki laust.

Nei sjaldan hefur maður séð aðra eins táknmynd heiðarleika og Árna.
.
Til hamingju með valið, svona er lýðræðið gott og réttlátt.
Árni greyið er aðeins fórnarlamb tæknilegra mistaka og kannski eilítillar græðgi. Freistingarnar líka þess eðlis að hvernig ætti nokkur lifandi maður að standast þær. Tælandi ókeypis timbur á kostnað sambræðra sinna.

En var það ekki einmitt hann Gísli Marteinn ofurkrútt sem sagði að við þurfum ekkert velferðarkerfi vegna þess að ríka fólkið aumkar sig yfir þá sem eiga bágt!!?? Kannski eru sjálfstæðismenn að aumka sig yfir aumingja vesalings Árna.

Lifi bananinn!

Hin

árlegu serial veikindi á heimilinu eru hafin. Allir búnir að vera veikir. Í gær fór ég til tannlæknis með hita. Mæli ekki með því ef það þarf að deifa. Annars þá var þetta súrealísk upplifun. Ég lá þarna í einskonar móki og inn kemur Fríða frænka sem hefur alla tíð verið uppáhalds tannlæknir minn. Eftir að hafa legið alein um stund á meðan deifingin byrjaði að virka og hlustað á veðurfregnir, Hallormstaður, suðsuðvestan tveir, hiti við frostmark og svo framvegis, komu þær stöllur inn og um leið hófst harmonikkuþáttur. Fríða fékk mikla löngun til að gera við mína skemmdu tönn dansandi. Ég í mínu hitamóki átti ekkert erfitt með að sjá hana fyrir mér í hröðum dansi með borinn taktfastann, gat ekki hlegið með gúmmíklút í munni og tunguna svo dofna að ég var smámælt í nokkra klukkutíma.

Það er undarleg tilfinning að hafa hita. Allt verður óáþreifanlegt og tíminn er stórfljót sem rennur inn og út úr draumheimum. Veit ekkert hvað er raunverulegt lengur. Væri alls ekki viss um tannlæknaheimsóknina nema vegna þess að skjannahvít fylling blasir við tungunni þegar ég snerti hana með tungubrodd.

1. desember

mun ég hefja hina nýju vinnu sem ég er mjög spennt fyrir og auðvitað kvíði ég líka fyrir því, alltaf stress að gera eitthvað nýtt. Ég er að fara að vinna á skrifstofu VG fram yfir kosningar. Held að þetta verði einhverjar þær mikilvægustu kosningar sem við höfum sem þjóð staðið frammi fyrir. Þar eð ef við viljum sporna við risaeðluskrímslinu sem virðist hafa komið fyrir áleggjum allstaðar um landið. Þar eð ef við viljum eiga eins og einn foss eftir sem er ekki stýrt af manna höndum og aðeins hleypt af fyrir ferðamenn.

Annars þá er margt sem á mér brennur. Finnst svo margt algerlega skakkt og skælt í þessu samfélagi og við íslendingar eins og börn að leik með skæri.

Ég vil ekki græna konu í gönguljósin, ég vil að öll vinna mín sé metin. Líka þetta sjálfsagða, sem aldrei telst til tekna.

Ég vil geta verið meira heima, mamman sem er heima þegar krakkarnir koma heim úr skólanum. Skil ekki af hverju fjarvinnsla hefur ekki rutt sér meira til rúms hérlendis. Ég gæti gert allt sem ég geri í vinnunni upp á Blaði hér heima.

Hnífurinn stendur í yfirmannskúnni. Þeir óttast að maður vinni ekki alla tímana, en vinna er afköst ekki klukkustundir. Og ég afkasta miklu meira heima en þar. Enginn samtöl, bara ég og hlý tölvan mín og almennilegt kaffi.

Ekki

dauð, ekki löt, aðeins hin fullkomna afsökun að gera ekkert.

"harmakvein nútímamannsins: það er svo mikið að gera hjá mér"

Hvað er það eiginlega? hvað er þetta mikla að gera?!

Það má segja að maður sé einskonar þræll offramboðs af afþreyingu og munaði.

Ég held að þrátt fyrir ýmsa skemmtun undanfarið, sem með sanni var mjög skemmtileg þá hafi það að moka snjó sem ég gerði í gær í klukkutíma verið toppurinn á tilverunni undanfarnar vikur.

Delphin

átti afmæli í gær. Orðin sex ára. Ótrúlegt hvað tíminn er bæði hægur og hraður. (klisja en satt) Ég er svo óendanlega heppin með hvað ég á frábæra krakka. Í gærmorgun(n) gaf ég Delphin hljómborð og hann hoppaði og skoppaði af gleði en var samt alveg til í að eiga það með mér og Neptúnusi. Verð að viðurkenna að ég mun sennilega nota það meira en þeir báðir. Það er nefnilega kennslaforrit í því og ég hef alla tíð dreymt um að kunna að spila á píanó. Svo er alls ekki leiðinlegt að búa til tónlist, hávaða og prófa alla þessa girnilegu takka.

Eftir að við tókum upp pakka og svoleiðis neyddist ég til að fara til vinnu en Neptúnus sótti afmælisbarnið í skólann. Hann hafði búið til ratleik fyrir litla bróður sinn og eytt óhemjumiklum tíma og hugarflugi í það. En ratleikurinn færði Delphin gamlan glanspókemonkarl sem hann ágirntist mjög. Ég kom svo heim rétt fyrir átta og bjó til óskamat fyrir hr D, ala pítu og síðan var snæddur ís og horft á tvo fyrstu futurama þættina.

Eins og

sjá má í fréttatilkynningunni frá Nýhil þá mun ég hljómorða á hátíðinni um helgina. Veit ekki hvort kvöldið ég ætla að skapa draugagang en held að það verði á laugardagskvöld. Ég hlakka til að upplifa hin stórfurðulegu erlendu skáld sem án efa munu hafa áhrif. Ég er nú einu einu sinni kameljón.

Ég ætla að lesa úr Samtölum við Drauga með draugalegri tónlist eftir product 8 sem jafnvel fær mig til að fá gæsahúð ef ég spila hana hátt.

Kannski ef ég finn tíma mun ég varpa draugum af netinu á mig meðan ég hljómorða.

Nýhil kynnir: Nú fyrst riðlast líf ykkar!

Um komandi helgi verður alþjóðleg ljóðahátíð Nýhils haldin í annað sinn og verður ekkert til sparað að gera dásemdirnar sem fyllstar ofsa og ást. Færustu sérfræðingar Nýhils í alþjóðlegri og innlendri ljóðlist hafa lagt nótt við nýtan dag síðastliðinn misseri og sett saman allra mögnuðustu mögulega ljóðadagskrá og verður blásið til sannkallaðs ljóðasvalls föstudaginn 10. nóvember næstkomandi og stendur orgían yfir fram á sunnudagsmorgun. Dásemdirnar verða slíkar að andans menn og konur munu froðufella höfuðstöfum og svitna stuðlum langt fram eftir næsta ári, krafturinn slíkur að orð munu ríma sjálfkrafa hvert við annað og allir læsir menn munu falla í stafi, orð, setningar, erindi, kvæði, heilu bálkana!

Hátíðin verður haldin í Stúdentakjallaranum og í Norræna húsinu. Dagskrá er eftirfarandi:

Föstudagur 10. nóvember - Stúdentakjallarinn kl. 20.00-01.00 Ljóðapartý
Laugardagur 11. nóvember - Norræna húsið kl. 12.00-15.00 Málþing um samtímatilraunaljóðlist
Laugardagur 11. nóvember - Norrænahúsið kl. 16.00-18.00 Ljóðaupplestur
Laugardagur 11. nóvember - Stúdentakjallarinn kl. 20.00-01.00 Ljóðapartý

Erlendir þátttakendur eru að þessu sinni þau Kenneth Goldsmith, Matti Pentikäinen, Leevi Lehto, Anna Hallberg, Jörgen Gassilewski, Derek Beaulieu, Jesse Ball, Christian Bök, Katie Degentesh, Gunnar Wærness og Jane Thompson. Frekari upplýsingar um erlendu þátttakendurna má finna í viðhengi.

Auk hinna erlendu gesta, sem að þessu sinni eru helmingi fleiri en síðast, eru fjölmargir Íslendingar, og má þar helst nefna: Þórdís Björnsdóttir, Halldór Arnar Úlfarsson, Kristín Eiríksdóttir, Óttar Martin Norðfjörð, Ingibjörg Magnadóttir, Valur Brynjar Antonsson, Eiríkur Örn Norðdahl, Ófeigur Sigurðsson, Haukur Már Helgason, Ingólfur Gíslason, Kristín Svava Tómasdóttir, Þórunn Erlu Valdimarsdóttir, Bjarni Klemenz, Birgitta Jónsdóttir, Kabarettinn Músífölsk , Stórsveit Áræðis, Donna Mess, Berglind Ágústsdóttir, Reykjavík!, og Skakkamanage.

Gönguferðir

aftur komnar á dagskrá hjá mér. Var alveg búin að sniðganga fjöruna vegna anna allt of lengi. Fór með Delphin í göngutúr í fjörunni í gær og þar lét hann mig leika einhvern furðulegan leik sem vakti hjá okkur kátínu. Fann að vetrardrunginn hvarf á einu augnabragði og svei mér þá ég held að ég muni gera snjókarla á færibandi og kannski kaupa mér snjóþotu í stað þess að bölsótast.

Sofandi

á frumsýningu! Ég er kannski alltof kröfuhörð en mér fannst þessi útfærsla á Amadeus svo hryllilegt að undir lokin var ég búin að loka augunum og útilokan ljótustu leikmynd sem ég hef séð og æði misjafnan leik okkar stærstu og einbeitti mér aðeins að tónlistinni. Naut sálumessunar í hálfgerðu móki inní mínum haus og fannst að þetta hefði verið flott útvarpsleikrit.

Ætla að kaupa mér sálumessuna, var búin að gleyma klassískri tónlist. Kannski gerist hið sama um ljóð. Maður verður svo upptekinn af samtímanum og þessu endalausa áreiti að maður hættir að sjá tæra snilld.

Sumir njóta bara viðbjóðar og vilja lesa um þarma sem festast í niðurföllum.

Ég er að spá í að hætta að ganga með linsurnar og sjá heiminn aftur í móðu.

Eru

íslensk skáld löt? Hvert er hlutverk skálda? Eiga þau að vera framsækin, gagnrýnin, sjálfhverf? Er einhver starfslýsing á því að vera ljóðskáld? Er einhver þörf fyrir ljóðskáld? Er þetta ekki starfsstétt sem er algerlega tilgangslaus?

Samkvæmt rannsóknum mínum á gegni þá eru ljóðabækur eiginlega aldrei í útláni á bókasöfnum. Nýjasta bókemenntasögubókin gerir skáldum lítil skil og það er ákveðin stefna hjá fjölmiðlum sér í lagi ljósvakamiðlum að fá ekki ljóðskáld til að lesa upp því það þarf að borga þeim höfundagjöld. Og ekki eru ljóðabækur nægilega vinsælar til að fjalla um þær í sjónvarpi.

Ljóðið er eins og dauður hestur og enginn les það nema hráætur orða. Ljóð eru hallærisleg, verða aldrei töff, sama hve mikið þau eru blönduð. Niður með ljóðið, kominn tími fyrir líknardauða enda ömurlegt að horfa á það engjast í sífelldum tilgangslausum endurtekningum einskis.

Hér með

tilkynnist að ég hef ákveðið að bjóða mig fram í hálsakoti fyrir Framsókn.

Eftir að hafa gaumgæft þetta og þrálát bónorð um að bjóða mig fram fyrir framsýnasta og hjartahlýjasta flokk landsmanna þá komst ég að þeirri niðurstöðu að fólkið sem leiðir þann flokk á mesta samleið með þjóðinni. Og vegna þess hve hógvær og stillt ég er þá virðist þetta vera hinn fullkomni flokkur fyrir mig.

Ég hef aldrei verið í neinni klíku, en þarna er stóra tækifærið til að fá að vera með. Ég hef alltaf verið frekar einföld og trúgjörn og hvergi annars staðar fyrirfinnst eins mikið af samherjum mínum á því sviði.

Framsókn er framsækinn flokkur og einstaklega hugmyndaríkur. Fersk framsókn, frjáls framsókn, freistandi framsókn.

Annars hef ég alltaf verið pínu skotin í Sjálfstæðisflokknum. Finnst til dæmis enginn eins traustvekjandi og Björn Bjarnason, vildi gjarnan sjá hann koma fram í hvítum sjóliðabúning. Veit ekki hvort Sjálfstæðisflokkurinn eða Framsóknarflokkurinn sé ríkari af einfeldningum í ríkisstjórn, held að Framsókn eigi vinninginn. Þess vegna ætla ég að bjóða mig fram fyrir Framsókn.

Mér fannst það vera svo örlagaþrungið og skýr merki um þetta þegar ég mætti til vinnu í gær og fyrsta verkefnið mitt var að gera auglýsingu fyrir Framsókn þar sem auglýst var eftir frambjóðendum. Hafði reyndar haft fyrir því áður en ég fór að heiman að næla í úlpuna mína sæta merkið mitt þar sem á stendur aldrei kaus ég Framsókn. Ég vona að þeir erfi það ekki við mig landsfeðurnir.

Meira

fjör! Ég er að skipta um vinnu. Hef unnið á Blaðinu síðan í mars en elskulegir yfirmenn mín þar voru eitthvað svo hægfara þegar kom að því að fella úr gildi uppsögn sem ég fékk þar á bæ fyrir tæpum tveimur mánuðum að ég ákvað að hafa smá stolt og sækja bara um vinnu annarsstaðar.

Mér hefur fundist alveg ótrúlega lærdómsríkt að vinna á dagblaði. Að sumu leiti skil ég betur af hverju vinnubrögðin eru svona slöpp oft á tíðum. Of lítill tími og mikið álag og burn out, þetta venjulega. Hef kynnst helling af skemmtilegu og sérstaklega áhugaverðu fólki og ef ekki hefði verið hið mikla álag og svona léleg laun þá hefði ég kannski barist enn frekar fyrir því að fá að vera með áfram.

Mér finnst ég ríkari fyrir vikið og er bara ánægð með þetta allt saman. Finnst reyndar alveg ótrúlega leiðinleg þessi hefð sem er að skapast hér með að vera alltaf að endurnýja starfsfólk eins og skítugar nærbuxur. Ég hef eiginlega aldrei unnið neins staðar þar sem fyrirtækið annað hvort gerbreytist vegna samruna við annað, nýr yfirmaður eða gjaldþrot. Mjög mjög furðulegt. Lífið virðist bara endurtaka sig með ólíkum blæbrigðum. En einhver sagði, að þá sé einhverjir lærdómsgullmolar þar að finna, þeas í endurtekningunni. En ég stundum kölluð Pollýanna hef ekki fundið þá í þetta sinn.

Nýja vinnan mín er reyndar alveg rosalega rosalega spennandi og á örugglega alveg fullkomnlega við kameljón. Byrja þar 1. desember. Meira um það síðar.

Skemmtilega undarlegir dagar

þar sem draumar verða að veruleika. Dagbók kameljónsins hefur fengið enn eina rósina. Hrifla eftir Viðar Hreinsson birtist á kistan.is í síðustu viku og verð ég að viðurkenna að ég hefði ekki getað óskað mér betri rýni um bókina. Hún einkennist af virðingu og fagmennsku, tíma og vandvirkni. Bæði hann og Úlfhildur hafa gert henni þannig skil að ég get ekki annað en verið þakklát fyrir þeirra vinnubrögð. Þegar verk manns eru tekin fyrir þá er maður alltaf hálf hræddur um að einhvers miskilnings gæti eða eitthvað fari forgörðum. En þau bæði hafa náð að lesa í kjarna hennar og skilið hvað tilraun mín snérist um. Hvað meira gæti maður farið fram á? Ekkert, nema kannski að þeir sem enn hafa ekki gefið sér tíma til að lesa hana, drífi sig núna til þess. Held að margir séu hræddir um að þetta verk sé eitthvað sem það ekki er.

Í tilefni af þessum miklu mæringum mun ég bjóða bókina til sölu á aðeins 1000 krónur í nákvæmlega eina viku. Til að nálgast hana er best að nálgast mig; birgitta at this.is.

Smellið HÉR til að lesa hrifluna hans Viðars.

Í morgunn fékk ég svo fasta viðveru á bokmenntir.is. Þar fann ég frábæra grein sem Úlfhildur hefur skrifað um verk mín frá upphafi til dagsins í dag. Finnst hún ná því að lýsa brambolti mínu í ritheimum eins og mig hefði dreymt um að einhver sæi það. Ég er henni hjartanlega sammála þegar kemur að öllu sem hún skrifar. Bæði það sem flokkast mætti sem málskrúð mitt og allt hitt sem jákvæðara er. Ég er hreinlega að springa af innri gleði og ytra þakklæti. Það er ekkert sjálfgefið að fá réttilegar umfjallanir og ég hef oftar en einu sinni séð verk mín túlkuð á einhvern fljótfærnislegan hátt.

Þá kom út í síðustu viku ein af þýðingunum sem ég hef verið að vinna að í ár. Samtalsbók Ikdea og Gorbachev. Hefur verið undarlegur rússíbani... en mest um vert að bókin sé komin út og að þessar gagnlegu og oft á tíðum stórmerkilegu hugmyndir og hugmyndafræði sé orðin aðgengileg Íslendingum.

Í nóvember koma svo út Lífsreglurnar fjórar, þýddi þá bók fyrir Sölku.

Undanfarið hef ég verið að finna mig aftur. Hef verið hálf týnd í öllu þessu vinnuálagi og ekkert er skemmtilegra en að finna sig með svona marga jákvæða hluti að taka á móti manni.
Þegar ég vinn mikið hverf ég inn í einhvern heim þar sem ég vinn eins og sílarflökunarkona. Fylli hverja tunnuna eftir aðra og hætti ekki fyrr en allt er komið í tunnurnar, svo líð ég útaf í burn out ástandi, er tóm og langar ekkert annað að gera en að sofa, lesa, sofa, éta nammi, sofa, lesa, lesa meira og sofa.

En nú er tími til að fagna. Hvernig gerir maður það aftur?

Að axla

ábyrgð á eigin lífi og örlögum virðist vera flestum afar erfitt. Fólk er yfirhöfðuð ekki ánægt með hlutskipti sitt, hvernig samfélagið er keyrt áfram og mikið er tuðað yfir hinu og þessu hérlendis. En sárasjaldan fylgja verk orði. Ef til dæmis maður er óánægður með eitthvað, eins og vinnuálag, að hafa lítinn tíma með börnunum sínum, skuldir, þjónustu, yfirmenn, laun, mengun, stóriðju, spillingu, ríkistjórn þá er ekkert einfaldara en að gera eitthvað í því. Ef maður vill verja meiri tíma með börnunum sínum, þá verður maður að breyta um lífstíl sem flestir eru kannski ekki alveg tilbúnir að gefa upp á bátinn. Það verða nákvæmlega engar breytingar í veröldinni nema við séum tilbúin að breytast. Ef við höldum áfram á fullu í neysluhyggju og gerviþarfa veruleika þá verðum við að sætta okkur við fórnirnar sem þarf að færa.

Ég skil í raun og veru ekki alveg hvað gerðist. Af hverju gengur allt út á að varpa ábyrgðinni yfir á aðra. Heilbrigt samfélag er samfélag þar sem einstaklingar bera ábyrgð á sér og sínum. Þar er ekki ætlast til þess að stofnanir sjái um yngstu og elstu fjölskyldumeðlimi svo maður geti keypt sér meira og meira af gagnslausu drasli sem verður úrelt eftir eitt ár. Við erum óheyrilega óábyrg. Með neysluhyggju okkar stuðlum við að eyðileggingu jarðarinnar, við búum til samfélag þar sem sívaxandi fjöldi barna á sér enga ósk heitari en að deyja. Ein meginástæða þess er að börn eru í sívaxandi mæli tilfinningalega afskipt af foreldrum sínum sem þurfa að vinna svo mikið til að framfleyta sér. Þegar ég var að alast upp, þótti sjálfsagt að safna sér fyrir því sem maður ætlaði að kaupa og ef maður fékk eitthvað þá var það sérstakt. Pabbi til dæmis keypti allt sem við áttum fyrir beinharða peninga og aldrei voru tekin lán á okkar heimili. Ég aftur á móti byrjaði í vítahring yfirdráttarlána og sér ekki fyrir endann á því hvenær mér muni takast að greiða það niður. En ég hef alla vega gert einn skynsaman hlut á lífsleið minni og það er að velja minni efnisleg gæði fyrir meiri tíma með krökkunum mínum.

Þetta hefur aldrei verið erfitt val. Af hverju ætti ég ekki að bera fulla ábyrgð á því að sinna mínu hlutverki sem foreldri ef ég á annað borð vel að eignast börn. Ég fæ þá allt annað seinna eða aldrei sem mætti flokkast undir efnislega velsæld og ég hef ekki haft fyrir því að moka í börnin mín merkjavöru eða öllu því sem þeim langar í. Fyrir vikið er ég reyndar ríkari en mig hefði nokkru sinni órað fyrir.

Ef ég vil breytingar þá er enginn nema ég sem get hrundið þeim í framkvæmd. Það væri fásinna að bíða eftir að einhverjir aðrir geri það fyrir mig. Það minnir mann bara á söguna um lata Geir á lækjarbakka.

Eftir að hafa séð mynd Al Gore um gróðurhúsa áhrifin er eitt alveg ljóst: ég verð að gera meira sem einstaklingur og ég verð að fræða aðra um þá miklu vá sem við stöndum frammi fyrir með aðgerðarleysi okkar. Mín kynslóð og kynslóð foreldra minna bera ábyrgð á þessum ósköpum og ef ekkert verður gert til að snúa þessari þróun við munu milljónir manna liggja í valnum.

Ein ástæða þess að ég hef varið svo miklum tíma í umhverfismál er sprottin frá þeirri þörf á að gefa til baka það sem mér hefur verið gefið. Ég ætti ekkert ef náttúran hefði ekki viðstöðulaust gefið mér af sér. Furðulegt að sparka stöðugt í höndina sem fæðir og klæðir mann, svo ég tali nú ekki um nærir sálina með fegurð sinni.
Ef heimurinn á að breytast verð ég að breytast. Neysluvenjur og gildismat.

Dauðalón

Sá eitt sinn inn í heim dauðans
uppstoppaðir hrafnar og svört tré
í jökuleðju
svo langt sem augað eygði

Óttinn birtist sem svartur hvolpur
sem sleikir sár húsbónda síns

Sorgarhjúpur og sótsvartar hugsanir
Dauðalón og illvirkjun
lama huga og hjarta

En ekki skal gráta gljúfurbúann
heldur safna liði

Enn er von - þó foss hljóðni
Enn er von - sverðin hárbeittar tungur sannleikans
Enn er von - hiti í jökuleðju
og á greinum svartra tráa
glittir í iðagræn lauf

Á eftir þessum vetri kemur vor
eins og alltaf

Þó þessi nótt sé dimm
og dimmari enn
er alltaf dimmast fyrir dögun

Á eftir verður byrjað að safna vatni í Hálslón

Þessi dagur markar tímamót í baráttunni um náttúru Íslands.
Á þessum sama degi, klukkan 22.00 verða Reykjavík og nágrannabyggðir myrkvaðar, til að hægt sé að njóta stjörnuhiminsins.
Þess vegna hvetjum við alla til að sýna andstöðu sína við Kárahnjúkavirkjun með því að safnast saman við Reykjavíkurtjörn í táknrænni athöfn, þar sem við munum fleyta kertum til að minnast þeirra atburða sem nú eiga sér stað. Munið að hafa með ykkur flotkerti og gjarnan sorgarbönd. Á sömu stundu munu íbúar við Lagarfljótið fleyta kertum á Fljótinu.

Sorgardagur

Ég trúi því ekki enn að þetta sé að fara að bresta á. Ég trúi því ekki að ég búi í slíku bananalýðveldi. Allt frá upphafi hafa raddirnar sem hafa látið málefni Kárahnjúkavirkjunar varða, sem hafa sýnt virka andstöðu orðið sífellt fleiri. Af hverju? Varla út af því að þetta mál sé tapað mál, varla út af því að þeir sem eru andsnúnir þessari heimatilbúnu hamförum séu einhverjir vanþroska lopapeysu álfar. Ég held að ástæðan fyrir því að sífellt fleiri hafi sýnt andstöðu sína sé einfaldlega sú að okkur sem höfum verið í þessari baráttu hefur tekist að koma upplýsingum til almennings um hina hliðina á málinu. Það er reyndar eitthvað sem ríkisstjórn þessa lands hefði átt að gera. EN við búum ekki við raunverulegt lýðræði. Það er ástæða fyrir því að fyrir þúsundum ára leit Platón á lýðræði sem meingallað þjóðfélagsform, einmitt útaf hættunni á valdníðslu eins og við erum að upplifa hérlendis.

Mér

tókst hið ómögulega. Að þýða tvær bækur, að brjóta um eina bók, að skrifa eina ljóðabók, að byrja í nýrri vinnu og halda geðheilsu í öllu þessu fári á þessu ári. Að ógleymdu allri sjálfboðaliðavinnunni sem ég þó hef skorið við nögl.
Ég held að sjaldan hafi ég lært eins mikið um sjálfa mig eins og í þessari hálfs árs geðveiku vinnutörn.
Kannski vegna þess að mér tókst að sleppa sjálfsvorkunarfuglinum emjandi út úr lífi mínu. Engar fleiri krossfestingar í eldhúsinu. Ég hef aftur á móti fengið smá bölsýni í blóðið. Sá Al Gore myndina og þrátt fyrir að í henni væri smá von þá er enn svo langt í að fólk fari að gera eitthvað til að hoppa út úr vítahringnum sem við erum búin að koma okkur í. Svefngenglar.

En nóg um það: fór á Þingvelli með Delphin og Guðborgu Gná um helgina. Fórum leið sem ég hef ekki gengið áður. Langi stígur og enginn var á ferðinni nema við, löbbuðum inn í vættagjá og hámuðum í okkur aðalbláber og krækiber, fullkomin hrútaber og böðuðum okkur í úðanum af Öxarárfossi.

Sá líka myndina hans Nick Cave. Hún er víkingamynd ástralalalala og meðan ég horfði á hana mundi ég af hverju ég vildi ekki búa í Ástralalalíu. En samt var eitthvað við þetta land. Eitthvað sem skaut rótum og ég held að ég muni alltaf sakna einhvers sem mér er fyrirmunað að skilja. Kannski framandleikanum. En myndin var góð, nei hún var meira en góð. Hún syngur í mér eins og hlátur Kookaburra, sem mér þótti frekar óhugnalegur um dimmar nætur í húsinu við jaðar skógarins, en þessi söngur sem minnti á barnsgrátur laumaði sér inn í mig og mig dreymir um að fanga hann ásamt hitanum sem ég sakna án afláts.

Skapandi dagur gegn stóriðju

Listamenn taka höndum saman og sýna stuðning við náttúruvernd á Íslandi með listsköpun og tónlistarviðburðum á laugardaginn þann 9. september. Ávallt bætast fleiri og fleiri í hóp þeirra sem eru tilbúnir til að mótmæla þeim stóru mistökum sem ríkisstjórn Íslands er að gera núna og eru allir hvattir til að mæta í miðbæ Reykjavíkur og sýna baráttunni gegn stóriðjustefnunni stuðning og hvetja ríkisstjórnina til verka í átt að uppbyggingu umhverfisvæns samfélags sem stuðlað getur að atvinnusköpun í sátt og samlyndi við náttúruna. Öllum er opið að taka þátt með beinum hætti, hvort sem þeir vilja lesa ljóð, spila, mála eða hvað sem þeim dettur í hug.

Ætlunin er að byrja daginn kl. 13 á Hlemmi með karnivalgöngu sem fer niður Laugaveginn og endar á Austurvelli. Í hana eru allir hvattir til að mæta í búningum eða einhverju litríku gervi, taka upp hlóðfæri, dansa, syngja eða bara vera með. Á Austurvelli verða síðan tónleikar, uppákomur og lifandi málverk mun skapað af gestum og gangandi sem síðar verður gefið núverandi ríkisstjórn sem ábyrg er fyrir stærstu umhverfisspjöllum af mannavöldum í allri Íslandssögunni. Meðal þess tónlistarfólks sem fram mun koma má nefna Mr. Sillu og Mongoose, Ghostdigital, Palindrome, Cocktail Vomit, Bent og Magga Legó.

Einnig verður opnun í Gallerí Gyllinhæð og silkiþrykk fyrir utan Nakta apann. Þangað getur fólk komið með flíkur og töskur til að láta prenta á. Þeir sem vilja vita meira eða gefa kost á sér við aðstandendur dagsins er bent á að skrifa tölvupóst á skapandiskodun@hotmail.com.

Allir þeir sem vilja stuðla að verndun íslenskrar náttúru og uppbyggingu umhverfisvænna atvinnuvega eru hvattir til að mæta á staðinn og tjá skoðun sína.

Skemmtilegur

dagur hjá mér í dag...
Einn af þessum fullkomnu dögum þar sem allt gengur upp nema tæknin!
Í fyrsta lagi kláraði ég að þýða bók númer tvö síðan í mars á þessu ári. Samræðubók Gorbachev og Ikeda. Vinur minn Jón Karl þýddi reyndar samræðuþátt Gorbachev. Þetta var nokkuð mikið torf að fara í gegnum til að komast að kjarnanum. En mjög merkileg og mikilvæg bók sem fékk mig til að fara að lesa aftur heimspeki. Gorgías eftir Platón aftur á náttborðið og ætla svo að detta í hans fullkomna hugmyndaheim, já hugrænt fyllerí á þessum bæ. Ég kláraði að þýða á laugardagsmorgunn... og er núna að pússa, fægja eins og silfrið sem ég nenni aldrei að pússa fyrr en það er orðið svart.

Í öðru lagi þá fékk ég óvænt viðtal upp í hendurnar í dag. Langaði að fjalla um tónleika Patti Smith annaðkvöld og auðvitað langaði mig að taka við hana viðtal. Spurði og fékk. Alveg stórkostlegt að spjalla við þesssa manneskju. Hún hefur svo mikla útgeislun og rosalega djúp og falleg augu. Ég vona að mér hafi tekist að ná kjarna hennar að einhverju leiti inn í þetta viðtal sem ég varð að vinna á mettíma svo það myndi ná í blaðið á morgunn.... svo spjallaði ég smá við gítarleikarann hennar hann Lenny og komst að því að við eigum sameiginlega vini, einn reyndar lést í fyrra, en þetta er svo skemmtilega lítill heimur.

Í þriðja lagi þá fékk ég skemmtilega pöntun á smákverasafninu : komplet:

Og í fjórða lagi þá mun það fara gerast á næstu dögum að ég fái minn fasta bústað á bokmenntir.is

Málið er það að ég hef alltaf haft furðuleg kvikindi lifandi í hausnum á mér, eitt heitir: sjálfsvorkunarpúkinn, annað er hinn illræmdi dómari og það þriðja og jafnan mest óþolandi er áköpuð hugmyndakerfi um mig og allt og alla. Ég er semsagt búin að vera að drepa þessi sníkjudýr með öllum tiltækum ráðum og viti menn ég held að mér sé að takast það.
En semsagt þessi kvikindi hafa alltaf verið að hvísla að mér að ég sé ekki nógu góð þetta eða hitt og þar af leiðandi þá hefur þetta kameljón verið alveg skelfing óframfærið á hinum undarlegustu sviðum. En allt horfir þetta til betri vegar og ég stend í eldhúsinu eða sit og malla gull úr galli í gríðarstórum potti þakklætis og svívirðilegrar bjartsýni ....

i will not strive oh yeah
i love my life oh yeah

Sonur minn

líkti mér við kakkalakka þegar ég fékk enn einu válegu fréttir lífs míns fyrir tveimur dögum. Sama hve á dynur þá lifi ég það af rétt eins og kakkalakki. (hann reyndar sagði að ég væri ekki eins ljót og kakkalakki blessaður) Ég ætti kannski að breyta heitinu á blogginu mínu í dagbók kakkalakkans! Annars þá veit ég fyrir víst að mínar hremmingar svona almennt á lífshlaupinu er búnar. Síðustu dreggjar því sem næst 40 árum af eilífu drama og harmleikjum. Og því til sönnunar að þetta dæmi, sem gaf mér hið skemmtilega viðurnefni kakkalakkinn, umbreyttist úr gallsúrri ediksúpu í framandi ávöxt. Lífið er eintóm alkemía og ég er að verða betri í að breyta kringumstæðunum í gull:)

þökk kyrjuninni og leynifélaginu

Enginn upplifir heiminn á sama hátt

Ég upplifi ekki einu sinni heiminn á sama hátt dag frá degi. Því er ekkert skringilegt að þeir sem eru með stóriðju og sjá ekkert athugavert við að nýta auðlindir Íslands geri það og muni sennilega aldrei skipta um skoðun nema það sé PC (politically correct). Þetta sama fólk mun aldrei sjá Ísland eins og ég og í sjálfu sér ætlast ég ekki til þess. Það hryggir mig þó að upplifa þessa óhugnalegu heift sem ég finn gagnvart þeim sem hafa barist fyrir því að upplýsa þjóðina um sannleikan sem hún á heimtingu að vita. Það er aldrei of seint eða niðurlægjandi að viðurkenna að maður hafi haft rangt fyrir sér. Ef það kemur í ljós eftir 100 ár að ég hafi haft rangt fyrir mér varðandi fórnirnar sem verið er að færa fyrir ekki neitt, þá lofa ég að viðurkenna það via spámiðil.


Flokkshollusta er ekkert annað sú undarlega þörf manneskjunnar að þurfa alltaf að finna sér leiðtoga og einhvern til að segja sér hvað er rétt eða rangt. Ekki svo langt síðan að trúarbrögð sáu um þetta fyrir fólk, svo komu vísindamenn en núna eru það stórfyrirtæki og stjórnmálamenn. Það er notalegt að láta aðra um að taka ábyrgð á öllu klúðrinu.

Starfsmannalýsingar

og orð úr vinnunni vegna þess að það er þriðjudagur!!!!

Þetta er ekki ljóð

1. Æsispennandi eltingaleikur í andkristilegum grafreit
2. Vinirnir tveir með skepnuleg áform
3.Ég er bara enn í tilverunni
4. Ég á amfetamín
5. Konur eru misjafnlega skapaðar
6. Hafðu hnetuna minni
7. Höskuldur er þetta bara haus
8. Ég minnkaði hausinn á Svönu
9. Er einhver sem býður fram rassgat
10. Eru afmælisbörn í hausnum á tilverunni
11. Hvernig er lífið, hvernig er staðan á því
12. Ég er búin að loka lífinu

Kvörtun: fæ líklegast slæma lýsingu á einhverju bloggi, Elli
Ég er fallegur að innan, Elli
Gáta: Elli sker sig í vinnunni, var í MH og hlustar á lækninguna
hvað er Elli?

skúbb: Atli Supreme á tvö regnbogaflögg

skúbb: Helga, Kolla og Atli III lesa ævisögur í strætó

skúbb: Atli Supreme skrifaði um blómadropa í draumi

Smellasmellasmellllllu mynd til að lesa

Smelltu á myndina til að lesa dóminn um ómen... ef þú hefur áhuga á því....

Dagarnir

mínir hafa sjaldan verið eins mikið "vinna, éta, sofa" eins og undanfarið. Ég vakna yfirleitt fyrir fimm, þýði þangað til ég fer í vinnuna um tíu og vinn svo til átta eða níu á kvöldin, elda mat, þvæ þvott, knúsa börnin mín og lognast svo út af og dreymi skringilega drauma. Því bið ég alla vini og ættingja forláts vegna sambandsleysi og almennri utanviðsig framkomu:)

hlakka svo rosalega til þegar þessi mánuður er á enda runninn og ég get gert eitthvað sérdeilis ekki neitt með hausnum
lagst í mosa og étið krækiber undir jökli, svolgrað í mig ilm náttúrunnar og fyllt vasa mína óskasteinum

Heimurinn

stendur í stað samkvæmt fréttafluttningi á Íslandi þegar það eru almenn frí á klakanum.

Ég er haldin fréttafíkn og henni er ekki svalað. Klukkan er 7 að morgni og ekkert nýtt inn á vefmiðlum. Bara fréttir frá því um eftirmiðdaginn í gær. Finnst þetta algerlega óþolandi. Getur varla verið svo erfitt að manna vefmiðla um hátíðar. Það eru ekki allir að þvælast út á land í bílahalarófu og ég sækist eiginlega ekki eftir að hlusta á fréttir eins og "gestir skemmtu sér fallega í vestmannaeyjum" eða umferðahnútur hér og þar. Heimurinn stendur í stað og ég hef ekkert til að leiða athygli mína frá þýðingum og sístækkandi tölvupóstskrímslinu....

Í gær var

ég að fletta blaðinu sem ég vinn hjá og sá þar mynd af forsíðu n'yjasta Mannlífs í auglýsingu frá Mannlífi... þar var móðir mín glaðbeitt og undir myndinni stóð, "'Ég hlakka til að deyja" verð að viðurkenna að þetta sló mig herfilega. Viðtalið við hana er mjög gott en þessi fyrirsögn ömurleg, veit að svona fyrirsagnir selja en guð minn góður ég fór í algert þunglyndi og átti bágt með að fara ekki að grenja. Þó svo að mamma sé í hetjulegri baráttu við krabbameinið eins og svo margir krabbameinssjúklingar þá fannst mér þetta ömurleg fyrirsögn og vildi óska að það væri hægt að selja blöð á annan máta.

HerFORinginn Óskar BjartMarz

hefur nú fundið upp enn eina snilldaraðferðina til að vernda hagsmuni góðgerðasamtaka eins og Alcoa og Impregilo gegn hryðjuverkamönnum á hálendinu. "Tja við ákváðum nú bara að svelta liðið út, höfum því meinað þeim um mat enda er þetta hvort sem er allt saman einhverjar grasætur og ættu að geta étið hundasúrur og fjallagrös, hahahaha..." Óskar fann líka upp á aðferðinni að keyra á kyrrstæða mótmælendur, setja grjót í snjóbolta í bernsku en vegna illkynja fantaskapar og lagni við að ljúga var hann fenginn austur til að díla við alvöru glæpamenn, "já maður hefur bara aldrei þurft að eiga við aðra eins glæpamenn og þetta mótmælapakk. Þau voga sér að bera skilti 20 metrum frá útsýnispallinum við Kárahnjúkastífluna, svona lið á auðvitað ekkert betra skilið en að dúsa í fangelsi og vera lamið með kylfum. Verst að löggæslumennirnir mínir gleymdu piparúðanum niður á stöð. Þessar stelpudruslur hlupu í burtu þegar þær sáu liðsmenn mína hlaupa í áttina að þeim með kylfur á lofti. Auðvitað áttu þær að stoppa strax, við erum nú þekktir fyrir ljúfmennsku í þeirra garð."

Óskar hefur skipað sínum mönnum að stoppa stórhættulegt fólk eins og liðsmenn Sigur rósar og Amiinu sem ætluðu að spila fyrir mótmælaskammirnar í Lindum. "Þetta 101 Reykjavík listamannapakk á ekkert með það að vera að sýna útlendingum sem koma hér með hryðjuverk gegn Íslenskum lögum og reglum í huga einhvern stuðning og hvað er þetta listamannapakk líka að skipta sér af málefnum hér fyrir austan. Vill það kannski að allir verða atvinnulausir hér? Umhverfisverndarsinnar eru terroristar og erum við á viðbúnaðarstiginu TERROR ALERT. Kannski voru Sigur rós og Amiina að reyna að smygla grænmeti til mótmælenda." Óskar er ánægður með hve duglegir löggæsluliðar hans hafa verið við að gera mikinn mat upptækan sem smygla átti til mótmælenda. "Já við höfum þurft að brenna einhver heil ósköp af ólöglegu grænmeti, eins og kartöflum og gulrótum sem greinlega átti að færa mótmælendum." Næsta mál á dagskrá hjá okkur er með aðstoð Víkingasveitar og Sérsveitar er aðgerðin losum okkur fyrir fullt og allt við mótmælendur. Við erum nú auðvitað mjög sárir yfir því að ekki er hægt að kæra þau fyrir eitt eða neitt en um að gera að sá fræjum ótta meðal almennings eins og að ljúga upp á þau skemmdarverkum á sprengjuefni og jafnvel þjófnaði og senda myndir á fjölmiðla landsins af mótmælenda númer 1 að senda löggæslumönnum dónalegt fingramerki eftir að við reyndum að keyra hann niður. Þessar aðferðir virkuðu mjög vel hjá Stansa á sínum tíma, þó að þeir væru helv. kommúnistar. Ég er auðvitað ekki ánægður með að ekki sé hægt að senda þau úr landi og að útlendingaeftirlitið sé ekki að vinna með okkur eins og í fyrra. En nú eru góð ráð dýr og notum við því til að spara almenningi stórfé, vond ráð." Svo rauk Óskar í burtu og verður spennandi að fylgjast með góðmenninu Óskari í baráttu sinni fyrir betra og öruggara lýðræði. Lifi bananinn!

Lögreglan ekur

á mótmælanda! Ný og betri aðferð hefur verið tekin til notkunar hjá lögreglunni til að hafa hemil á kyrrstæðum mótmælendum. Að sögn lögreglumanns númer 8716 þá hafi hann fundið til ákveðinnar fróunar þegar hann keyrði yfir mótmælanda númer 1 á Íslandi. "Verst að hann náði að snúa sér undan dekkjunum á jeppanum. Við náttúrulega komust upp með fantaskap okkar í fyrra og ákváðum að sjá hvort að við gætum ekki gegnið enn lengra í ár. Þetta lið er náttúrulega okkur til ama og við höfum ekkert fengið að nota Víkingasveitina í ár." Númer 8716 fannst bara best að reyna að taka þessa trjáfaðmara einn og einn. "Hverjum er svo sem ekki sama um þetta skítuga listamannalið frá 101 Reykjavík svo ég tali nú ekki um þetta útlenska lið. Þau eru ekki velkomin hér og þarna sendi ég þeim skýr skilaboð." Að sögn lögreglumannsins sem keyrði á glæsilegum lögReglu jeppa númer YD-613 yfir mótmælanda númer 1, þá eru uppi áform um að næst þegar mótmælendur leggja sig á vegina til að stöðva réttmæta vinnu við Kárahnjúka munu þeir taka deathrace 2000 sér til fyrirmyndar og verið sé að undirbúa keppni um hvaða lögregluÞjónn munu ná flestum mótmælendum undir dekkin hjá sér. Fyrir hvern mótmælenda sem ekið er yfir fást 100 stig. Sá sem vinnur keppnina mun fá glæsilegar felgur á bílinn sinn ásamt kassa af íslenskum bjór.

Áfram íslenZk réttvísi. Lifi bananinn!

Prosaic

Prosaic þýðir hverdagslegt
hálf þjóðin er á prósak
þeas hátt uppi á hverdagsleikanum

Ég á

nokkra vini sem eiga rætur sínar að rekja til Líbanon og hef því fengið sent til mín mun ítarlegri greinar en birtast í fjölmiðlum almennt um hvað er í gangi þarna, ásamt sögulegum heimildum um þetta land og hvernig Hizbollah varð til. Eftir að hafa kynnt mér báðar hliðar verð ég enn sannfærðari um að Ísraelsríki er í engu ólíkt Nasistaveldi Þýskalands á tímum Hitlers. Það er kaldhæðnislegt og afar sorglegt að þeir sem búa Ísrael hafa ekkert lært af sögunni. En kannski vegna þess að þar er trúað á fjall af tönnum á móti einni tönn eru þeir að fá útrás fyrir aldagamalar ofsóknir á sér og eiga nú fullt af skemmtilegum vopnum til að fá útfrás á fólki sem aldrei hafði gert nokkuð á þeirra hlut. Ég mæli með því að Ísrael ráðist á Þýskaland og England. Þar eru afkomendur nasistaböðlana, en láti almenna borgara í Líbanon og Palestínu í friði. Ísrael stal landi af Líbanon, Hizbollah varð til í kjölfarið, til að verja Líbanon og til að gera tilraun til að endurheimta landið. Hizbollah samkvæmt evrópskum stöðlum frá seinni heimstyrjöld ættu því að kallast andspyrnuhetjur... ekki hryðjuverkamenn.

Ég kemst því miður ekki á mótmælastöðuna við sendiráð USA í dag gegn þessum voðaverkum sem nú eru í gangi gegn Líbanon.. (verð í vinnunni) en ég mæli eindregið með því að fólk fari og sýni fólkinu í Líbanon að það styður engan veginn árásir á óbreytta borgara með klasasprengjum og efnavopnum.


Mótmælastaða við bandaríska sendiráðið föstudaginn 28. júlí kl. 17:30.

Ástandið í Líbanon verður stöðugt hryllilegra - og gleymum ekki heldur Palestínu þar sem árásir á Gaza hafa verið hertar. En ríkisstjórn Bandaríkjanna stendur í vegi fyrir allri viðleitni til að stöðva hryllinginn.

Við hvetjum því alla sem tök hafa á að mæta við bandaríska sendiráðið kl. 17:30 á föstudag - og hvetja aðra til að mæta.

Nú eru á hverjum einasta degi fjölmargir mótmælafundir, stórir og smáir, um allan heim. Látum ekki okkar eftir liggja!

Öræfaævintýr

Þá er ég komin aftur til byggða eftir ógleymanlegt óbyggðaævintýr. Fjölskyldubúðirnar okkar tókust eru að takast miklu mun betur en ég þorði að vona. 150 manneskjur örkuðu um í 9 tíma undir traustri leiðsögn Grétu frá Vaði og Ástu síðasta laugardag. Mikilfengleiki og titrandi tár, reiði og gleði. Tilfinningaskalinn spilaður innra með okkur öllum í undarlegum samhljóm á meðan á göngunni stóð. Þarna voru manneskjur frá öllum skala lífsins. Gangan sjálf endaði svo í þögulli mótmælastöðu á útsýnispalli Landsvirkjunar. Stíflustæðið eitthvað svo óraunverulegt, eins og brothættur glerveggur inn í óþekkta ógn. Ég vildi óska að allar þær upplýsingar sem streyma upp á yfirborðið núna hefðu fundið farveg fyrir nokkrum árum. Ég hef af því þungar áhyggjur að stíflan bresti ef vatninu verði hleypt á og ég veit að ég er ekki ein um það og að tilfinningar mínar eru við rök studdar. Ég trúi enn á kraftaverk. Ég trúi því enn að af þessu verði aldrei. Dreymi enn Töfrafossa sem framleiða regnboga með þungum jökulsárkrafti. Ég trúi á vætti og huldufólk. Ég er íslendingur, það er mér eðlislægt að hlusta á hjartslátt jarðar. Megi landinu okkar verða hlíft við sturluðum draumórum Jakobs nokkurs sem skipti landinu í álland og fiskeldisland. Ekkert annað. Landið á aðeins að nýta, nýta á þann hátt að við eigum allt okkar undir stökkbreyttum álfisk og bandarískum síkópatafyrirtækjum ala the corperation....

jakob jakob jakob... ætli hann dreymi enn um glitrandi álfiska... með gullhjörtu

enn og aftur lesið draumalandið... enn og aftur þá hefur þjóð okkar verið blekkt... rekja má frumorsök þessarar blekkingar í staðreyndum sem andri setti saman í þessari bók... þetta er hans beina aðgerð... ásta og ósk í augnabliki stýra skrefum um feigðarinnar land í átt að von um að bjarga megi feigum.... ég trúi því að upplýst þjóð taki skynsamar ákvarðanir... núna erum við bara hrædd hrædd hrædd við ekkert... nema orðin tóm

ég vildi ekki fara heim eftir að hafa upplifað þetta landslag enn einu sinni, eftir að hafa tekið þátt í aðgerð sem á hæglátan hátt risti svo djúpt að ég finn landið anda í gegnum mig. ég vildi ekki fara heim vegna þess að fólkið þarna var svo einstaklega skemmtilegt, fróðleiksfúst, gefandi og sérstakt. ég vildi ekki fara heim vegna þess að maturinn frá belgísku anarkistakokkunum frá belgíu var ógleymanlegur, vegna þess að snæfell kallaði á mig að klöngrast upp í skjólgóðar hlíðarnar, vegna þess að niður lækjarins var raunverulegri en niður umferðarinnar, vegna þess að tónlistin var rétt að koma og ég rétt að fara, vegna þess að ég á enn eftir að lesa svo margt í þessa náttúru og átti enn eftir að komast nær hreindýrunum, hvet alla sem eru að spá í að fara að drífa sig upp að snæfelli fyrir næstu helgi.... sætaferðir frá egilsstöðum fyrir hina bíllausu og allt um það á vefnum okkar http://www.islandsvinir.org

Er

að fara upp á hálendið, nánar tiltekið Snæfell, og í gönguferð meðal annarra íslandsvina á laugardaginn undir leiðsögn Ástu Augnabliks konu. Ég hef ekki farið í návígi við stífluna síðan í fyrra og verð að viðurkenna að ég hef blendnar tilfinningar til þess að fara austur. Veit að ég á eftir að njóta þess í botn að labba um landið sem á að drekkja en á sama skapi er þetta svo lítið eins og að fara í kistulagningu. En stundum rísa hinir dauðu og stundum eru heimskra manna ráðabrugg svo götótt að eitthvað verður að gefa, vonandi verður það áður en stíflan sjálf gefur eftir og fórnin mikla orðin að veruleika...

Lögrelgan er strax orðin eitthvað taugatrekk þarna við Kárahnjúka... en það er víst pólitískur gjörningur að vilja njóta feigrar náttúru... og þeirra er, að þjónka risafyrirtækjum eins og siður er í fasistaríkjum... held að það hafi verið hinn tröllmyndalegi mussolini sem skilgreindi fasisma á eftirfarandi hátt: það er hinn fullkomni samruni ríkisins og stórfyrirtækja... áfram bananinn... á iðandi bláu, rauðu og hvítu....

en burtséð frá þessu þá gera tollverðir upptæka vettlinga og láta blessaða útlendingana vita sem líta út eins og umhverfisterroristar að þeir séu ekki velkomnir til landsins... eins gott að við lítum öll eins út og allir þeir sem vilja landinu vel eru ekkert annað en skemmdarverkamenn og krónan er veik og verðbólgan gleypir góðærið en það er ekki ruðningsáhrifum stóriðju að kenna heldur vegna þess að við veiðum ekki hvali og byggjum ekki nógu mörg álver... kannski við ættum að éta þessa máva sem Gísli er að skjóta... eru mávar góðir??? sumir elska rottur, eins og til dæmis kínverjar... gefum þurfalingunum rottur háloftsins eða voru það dúfur sem voru kallaðar það.... nei hér er ekkert að: við erum hamingjusamasta þjóð í heimi og allt er svo gott svo gott svo gott....nema þegar það rignir.

Fallega fallega Beirut

af hverju fordæmum við ekki þessar endalausu árásir og þjóðarmorð eins og í Palestínu, Afghanistan og núna í Líbanon.

Þetta eru fórnarlömbin í Beirút.... á altari (fyllið sjálf í eyðurnar)
ég fordæmi Ísrael fyrir vísvitandi morðin á saklausum borgurum ... ég fordæmi USA fyrir að styðja morðin á saklausum borgurum.. ég fordæmi íslensk stjórnvöld fyrir þögnina...

Að finna gullmola í sorpinu

Ég hef haft sama tölvupóst heimilisfangið síðan 1995 og var hún lengi vel mjög sýnileg á vefnum mínum sem hefur verið jafn lengi til. Því er þetta vefheimilisfang til á öllum spammmmmm diskum og listum sem eru framleiddir til að plaga saklaust fólk sem vill ekki óboðna þjónusta, en ég neita að breyta heimilisfangi mínu þrátt fyrir stöðugt ónæði af sölumönnum og svikurum og perrum og leirskáldum. Hef fengið varðhund sem þykist sjá í gegnum hverjum er treystandi að koma inn í forstofu. Í hverri viku koma um 1500 ofangreindar plágur í fýluferð til mín og enda í sorpinu án þess að ég verði mikið vör við þær. Nema ég held að hundinum sé farið að förlast því hann hleypir rolex sölumönnum inn um bakdyrnar og hendir út gullmolum. Ég fann gullmola í gær í sorptunnunni vegna þess ég treysti ekki alveg þessum hundi. Lít yfirleitt yfir sorpið áður en ég eyði því alveg.

Gullmolinn minn er að vera boðið til Nikaragúa á alþjóðlega skáldahátíð í febrúar næstkomandi. Ég er heimshornaflakkari í eðli mínu og veit fátt skemmtilegra en að heimsækja framandi staði, sérstaklega hef ég tekið ástfóstri við Suður-Ameríku eftir að hafa farið til Kólumbíu 1996 á heimsins mögnuðust skáldahátíð sem haldin er í Medellín. Það er eiginlega frekar slæmt að hafa byrjað skáldahátíðarflandursferil minn á þeirri sem ber höfuð og herðar yfir aðrar slíkar. Ég hef farið á tvær síðan og voru þær báðar í Austur-Evrópu, ein í Rúmeníu og önnur í Makedóníu. Báðar alveg skelfilega leiðinlegar, en ég hefði umborið kakkalakkana í klósettinu, að vera með nýaldarsönggyðjum í herbergi og hryllilegan matinn ef við hefðum fengið að lesa fyrir almenning eins og í Kólumbíu, en við skáldin vorum mest að tala um ljóð við hvort annað (ekki beint það skemmtilegasta sem ég veit), lesa fyrir hvort annað og heimsækja trúarleiðtoga. En í Kólumbíu lásum við á götuhornum, í fangelsum, í háskólanum, í leikhúsinu, í risastóru útileikhúsi sem rúmaði 5000 manneskjur og það var pakkfullt og hittum framandi seiðmenn og frábæra salsadansara.

Ég er því ægilega spennt að sjá hvernig þessi hátíð verður í Nikaragúa. Hún getur ekki orðið verri en Rúmenía eða Makedónía... ég var reyndar búin að lofa mér því að fara aldrei aftur á skáldahátíð, en Nikaragúa.... allt of spennandi til að hafna....

Ég kann reyndar enga spænsku, gaf meira að segja dr k spænskukúrsinn minn áður en hann fór að landi brott.... verð víst að fá mér nýjar lærdómsbækur...

Bíódómur: Ofurhetjuhasar: X-Men, The Last Stand

Ég er haldin teiknimyndasöguáráttu. Les frekar teiknimyndir en að horfa á sápuóperur og hef ekki lengur tölu yfir hve margar útgáfur af X-Men ég hef lesið og þar af leiðandi skiptir mig litlu máli hvaða söguþræði er fylgt eða hvort að persónurnar séu
nákvæmlega eins og í einhverri tiltekinni sögu. Finnst aðalmálið við kvikmyndir sem byggðar eru á teiknimynda sögum að þær nái ákveðnum hughrifum, áferð og síðast en ekki síst að þær nái að blása lífi í söguhetjurnar og gera þær spennandi. Fyrstu tvær X-Men myndirnar hafa náð þeim árangri að mig langar að sjá þær aftur og mun X-Men 3 án efa bætast í DVD safnið mitt.

Auðvitað er söguþráður inn hvorki djúpur né flókinn enda átti ég ekki von á því. Styrkur þessarar myndar er að hún er þétt, alltaf eitthvað að gerast sem fangar athygli manns og heldur henni út alla myndina. Einhversstaðar heyrði ég meðal þeirrasem elska hasar myndir að þetta væri hasarmynd ársins. Ég leit í það minnsta aldrei á klukkuna á meðan á henni stóð. Það er hægt að sjá þessa mynd án þess að hafa séð hinar tvær X-Men myndirnar, hún stendur sem sjálfstætt verk. Það er áberandi að sami leikstjórinn er ekki við stjórnvöllinn á þessari og hinum tveimur og alþekkt að Singer hefur sérstakt lag á að ljá teiknimyndasögum líf á hvíta tjaldinu. Mér finnst nýja leikstjóran um Ratner takast að búa til eitthvað sem ég er sátt við. Það eina sem fór í taugarnar á mér er hve ömurleg og fy irsjáanleg flest samtölin eru.

Óheft ógnarafl í endurrisu
Sagan gengur út á hið sígilda stríð milli góðs og ills. Lyfjarisi kynnir lyf til sögunnar sem gefur þeim sem hafa stökkbreytta genið í sér tækifæri á að læknast og verða eins og “venjulegt” fólk. Auðvitað bregðast ekki allir stökkbreyttu vel við að litið sé á þá og þeirra einstöku eiginleika sem sjúkdóm. Eigandi lyfjafyrirtækisins er pabbi Englastráksins. Persónusköpunin er oftast flott nema Englastrákurinn ekki alveg vera að gera sig þó að vængirnir hans séu afar fallegir. Hann er einfaldlega allt of litlaus. Flottasta persónan er Fönixinn, óheft ógnarafl í endurrisinni persónu Jean Grey og uppgjörsatriðið á milli hennar og
Xavier er ógleymanlegt. Það var eitthvað óhemjusorglegt við að sjá sumar persónurnar læknast og verða venjulegar, þó þær hefðu verið bláar eða broddgölltóttar, siðlausar eða saklausar.

Fyrir þá sem vilja lesa eða kynnast þess um söguhetjum þá er Borgarbókasafnið með gott úrval af sögum um X-Men.

1. júlí 2006

Ekki er allt sem sýnist í ævintýraheimum

Kvikmyndin Rauðhetta er lauslega byggð á hinu sígilda ævintýri um Rauðhettu. Söguþráðurinn er listilega vel smíðaður í kringum þetta ævintýri sem við öll þekkjum, en myndin á ekkert annað sameiginlegt með ævintýrinu. Það er ekki oft sem maður sér fjölskyldumynd sem hefur almennilegan þráð og leikfléttu sem höfðar til vitsmuna bæði barna og fullorðinna. Oftar en einu sinni hefur maður þurft að þjást í gegnum myndir með yngstu fjölskyldumeðlimunum, sem eru byggðar á úreltum söguþræði sem er búið að nota svo oft að maður getur ekki beðið eftir að komast út.

Kolsvartur húmor
Það sem heillaði mig við þessa mynd var kolsvartur húmorinn og uppbygging sögunnar. Það kom mjög vel út að notast við formúlur sakamálamynda, minnti jafnvel á Agötu Christie kvikmyndir þar sem sagan er sögð útfrá sjónarhorni allra sem liggja undir grun um glæpinn. Þá fannst mér töff að sýna sömu senurnar út frá mismunandi vinklum sem síðan juku við plottið uns það náði ákveðnu hámarki. Amman er ekki öll þar sem hún er séð en hún lifir algerlega tvöföldu lífi sem snýst um listilega gott bakkelsi og jaðaríþróttir. Þá fáum við blaðamenn smá skot með því að gera úlfinn lævísa og undirförula að rannsóknarblaðamanni og ljósmyndarinn er útúrvíraður paparazzi íkorni. Ekki má gleyma kjötsölubílstjóranum sem fer að leita að skógarhöggsmanninum innra með sér til að geta uppfyllt draum sinn um að gerast leikari. Persónusköpunin er vel gerð og myndin er brimfull af skemmtilegum persónuleikum.
Enginn teiknimyndasöngleikur
Ég fékk í upphafi myndarinnar vægan hroll þegar fyrsta lagið byrjaði í flutningi Birgittu Haukdal, hélt að þetta myndi þróast í enn eina söngvamyndina sem ég er búin að fá algerlega nóg af. Ég er enn að jafna mig á hörmungarútfærslunni á Herkúles hinum gríska í amerísku gospellandi. En þessari mynd tókst meira að segja að sneiða framhjá því að ofnota söngvana og gera úr þessu teiknimyndasöngleik. Ef að ég ætti að leita að einhverju til að kvarta yfir þá er það eitthvað sem ég pirra mig sífellt á í tengslum við íslenska talsetningu. Finnst sumir leikarar og söngvarar algerlega ofnotaðir og sama hve þau reyna að aðlaga röddina nýjum persónum þá heyrir maður bergmálið af öllum hinum persónunum sem þau hafa talsett.
Mér finnst að þeim sem standa að baki Rauðhettu, hafi tekist að gera nútímalegt ævintýri þar sem einfaldlega allt gengur upp.
Fyrsti bíódómurinn í Blaðinu, birtist 10. maí 2006

Brúðkaup aldarinnar í mínu lífi:)

Bróðir minn gifti sig í gær yndislegri konu. Yfirleitt leiðist mér ákaflega í kirkjum enda fer ég nú eiginlega bara í jarðafarir en presturinn sem gaf þau saman var alveg laus við helgislepju og gæti þess vegna flokkast undir "stand up" prest. Skemmtiatriðin voru frábær og einhver fullkomin fegurð hjúpaði allt og alla. Já ég veit að ég er væmin og það er allt í lagi. Ég er væmin manneskja að upplagi þó að töffarinn í mér fái nú oft að vera gríman sem ég ber. Veislan var ekki síður skemmtileg. Og maturinn ógleymanlegur, já ég tek svo djúpt í árina vegna þess að ég hef verið grænmetisæta í 20 ár og hef bara aldrei fengið svona góðan mat eins og í gær, því að sjálfsögðu var tekið tillit til sérvitringanna í fjölskyldinni og framreiddur sér matur fyrir oss. Fjölmargt var gert til skemmtunar í veislunni og vegna þess að brúðhjónin eiga sér bæði afar músíkalskar fjölskyldur var mikið um tónlistaratriði og fjöldasöng. Ég samdi eitt ljóð í tilefni dagsins og flutti það með fósturbróður okkar honum Hjörleifi Vals og tja okkur tókst að fá fólk til að tárast... það ætti að segja allt um það atriði...
hér er annars ljóðið sem ég gaf þeim það heitir "Áheitin"

Óheft ástin
óskilyrt
flæðir
streymir
hvítfreyðandi
vatnsfall
fegurstu kennda
sem í mannshjartanu býr

Hrifnæm ástfangin
með tímanum
eðalvín

Brugg, grugg úr lífsins vatni

Lífsvegurinn er
kræklóttur stígur
hindrana og reynslu
en samstíga
verða hæstu fjöll kleif
dýpstu gljúfur yfirstíganleg

Viltu taka þessa konu
eins og hún er án þess að
vilja
þurfa
breyta henni
fullkomin eins og hún er í hjarta þér
um aldir alda

Viltu taka þennan mann
eins og hann er án þess að
vilja
þurfa
breyta honum
fullkominn eins og hann er í hjarta þér
um aldir alda

tileinkað Jóni Tryggva og Lindu á brúðkaupsdaginn þeirra 1. júlí 2006

og ég er svo stolt af mínum litla bróður sem er drengur góður í alla staði...

Kláraði að þýða

the Four Agreements fyrir Sölku í dag og fékk líka að vita að ég hefði fengið 100.000 þúsund úr þýðingarsjóði til að þýða ljóðabók eftir Diane di Prima, plús heimild frá henni sjálfri til þess að gera það. Þannig að ég er býsna kát og full af þakklæti. Þarf fyrst að þýða heila bók sem ég er ekki síður spennt að þýða, samtöl Ikeda og Gorbachev. Mun því ekkert blogga hérna í nokkrar vikur. Ef að ég get mögulegt haldið aftur af mér. Er líka með nokkur ljóð í war and peace and everything in between hefti mindfire og eitt í ítölsku ljósmyndablaði sem heitir private, mjög flott tímarit.

Fékk þetta í póstinum áðan

Fyrstu verðlaun í hönnun

fær auglýsingastofan sem bjó til þessa auglýsingu Svona viljum við hafa það!!!!?????? og svo auglýsingaherferð Björns Inga þar sem hann var látin líta út eins og gulrót sem kann ekkert að gera í lífinu nema að tala í gemsa.

OR auglýsingin er svo absúrd að mig skortir orð til að lýsa því sem ég upplifði þegar ég horfði á hana.

Ein spurning, "Pabbi, hvernig skilum við orkunni til fjallanna?"

í gær fann ég

týndan óskastein, ég fann líka dauðan kött í hvítum bát sem hafði drukknað. Hélt fyrst að þetta væri undarlegt umhverfislistaverk. Kötturinn var eitthvað svo fallegur þar sem hann flaut friðsæll í vatninu.

Þá stökk hlussuhundur, ein 32 kíló á Delphin sem er aðeins léttari og í gleðilátum hlussuhundsins þá klóraði hann Delphin í framan. Það var furðuleg sjón og en Delphin vildi endilega fara aftur til hundsins eftir að hann var búinn að jafna sig. Delphin hefur sjaldan verið hrædd sál.

Ég hitt þvísem næst alla fjölskyldu mína í gær, mamma komin í heimsókn frá veldi Dana og það þýðir alltaf meiri samskipti við ættingja sem ég annars sé því sem næst aldrei. Ætla svo að bruna til Hverageragerðis eftir vinnu í dag til ömmu. Hún ætlar að kenna mér að búa til hrísgrjónaeplasúpu og Neptúnusi ætlar hún að kenna að gera vegan lummur... vonandi munu skýin hætta að gráta í dag.

Ég komst ekki á fund framtíðarlandsins í Austurbæ í gær, en ég skráði mig í félagið á netinu. Frábært hvað margir mættu... það er svo gaman að sjá snjóbolta renna niður brattar hlíðar og verða stóra ....

En núna á þessari stundu kalla skúringar og tölvupóstar á mig á víxl... þarf að ráða einhvern til að svara öllum þessum tölvupóstum... einhverjir sjálfboðaliðar takk????

Gleðilegan bananalýðveldisdag

ég sagði þetta við einhvern í vinnunni í gær þegar viðkomandi var að fara heim, þá sagði Fuglinn, "hvaða helvítis kommúnismi er þetta." Ég hef verið dregin í ýmsa dilka í vinnunni, ég er með VG stimplað á ennið, ég er afturhaldskommatittur og hata ál, ég fæ á hverjum degi einhverja fimmaurabrandara sem tengjast því að ég er grænmetisæta, en engum dettur í hug að ég gæti verið íhaldsamasta manneskja á jörðinni. Já þar plataði ég þau öll. Ég er nefnilega haldin sjúkdómi sem heitir krónískur lygari og ekkert sem ég segi er satt, eða var það öfugt. Hver veit kannski kýs ég XB á laun og fer svo út í pylsuvagn í skjóli myrkurs og læt pulsa mig og kannski er ég haldin sjúklegri þjóðernishyggju og kann öll ljóð Einars Ben utanað. (það er reyndar þrálátur orðrómur í minni föðurætt að amma mín hún Birgitta hafi komið undir þegar langamma mín var í vist hjá Einari Ben).

en hvað um það afturhaldsíhaldstitturinn segir Hæ hó og Jibbí jey það er kominn banani í lýðveldið og drekkjum íslandi ekki banananum.

Gerist félagar í Framtíðarlandinu,

gerist stofnfélagar í félagi um framtíð Íslands: www.framtidarlandid.is

Framtíðarlandið – félag um framtíð Íslands verður stofnað í Austurbæ 17. júní, kl. 12:00.

Frumkvæðið að stofnun félagsins kemur frá einstaklingum af ólíkum sviðum þjóðlífssins sem telja að nú sé þörf fyrir afl sem upplýsir, gagnrýnir og leggur til hugmyndir að nýrri framtíðarsýn á Íslandi og að nauðsyn beri til að efla lýðræði og lýðræðislega umræðu – og grundvallarþætti samfélagsins: réttlæti, menntun og skapandi atvinnustefnu.

Framtíðarlandið er þverpólitískur mótsstaður með víðtækri þátttöku frumkvöðla, fræðimanna, viðskiptafólks, listamanna og einstaklinga af öllum sviðum atvinnulífsins. Framtíðarlandið á að vera vettvangur frjórra hugmynda um virkjun mannauðs og hugmyndaríkra einstaklinga.

Framtíðarlandinu er stefnt gegn einhæfri, úreltri atvinnustefnu þar sem höfuðáhersla er lögð á stóriðju með tilheyrandi vatnsaflsvirkjunum og stórfelldri og óáfturkræfri eyðileggingu náttúru og lands. Félagið hafnar ríkisrekinni byggðastefnu og stórfelldum „ríkisstýrðum“ stórverkefnum. Félagið vill sporna við fótum áður en kostir og möguleikar lands og þjóðar verða þrengdir enn meir en þegar hefur orðið.

Framtíðarlandið er vettvangur einstaklinga sem lætur sig framtíð – og nútíð – Íslands varða. Félagið vill jákvæða, skapandi atvinnustefnu í mannvænu, vistvænu, og lýðræðislegu andrúmslofti. Félagið vill kvikan og frjóan jarðveg þar sem frumkvöðlar og sprotafyrirtæki dafna; þar sem snjallar viðskiptahugmyndir fá að njóta sín; þar sem einstaklingurinn – og samfélagið – er skapandi.

Gerist stofnfélagar, takið þátt í mótun Íslands: www.framtidarlandid.is

OK ég á ekki

nýjasta gismóið og ekki mína eigin íbúð, en ég á dýrgripi svo ægifagra

annars þá er ég sammála þeim sem tala um mátt orðsins
því strengi ég þess heit að hætta svartagallsgaldri með því að slúðra um aðra
eða hallmæla eða hneppa í álög

eitt lítið orð getur gjörEytt manneskju, sér í lagi ef hún trúir bullinu í manni

Flokkur í útrýmingarhættu!!!!!!

FramsóknarSamba (Smellið á linkinn.) Nauðsynlegt að hlusta á til að fá fullkomin áhrif frá þessari stórglæsilegu mynd. Mikið eru þau falleg og framtíð landsins örugg í stórum og mjúkum höndum þeirra. Kjósum flokk með hjartað á réttum stað: Kjósum Framsókn.... áður en flokkurinn deyr, áður en tröllin snúa aftur í hellana sína... björgum skessum og fjörulallum frá útrýmingu...



veit ekki hver gerði þessa mynd né tónlist - en takka takka fyrir sköpunargleðina......

Til hamingju

Álland, Álgerður, Alcoa, hin heilaga þrenning framtíðarinnar
þið fangið athyglina, krækið í hana með réttlátri reiði hinna svívirtu og fjölmiðlarnir kaupa hana

Í gærkvöldi sofnaði ég sjóðbullandi reið, slíkt er fáheyrt í mínu lífi og ég held að í síðasta skipti sem það gerðist var eftir rifrildi við minn fyrrverandi, andfættlingaalkólistann fyrir nokkrum árum. Það sem verra er að ég vaknaði enn reið. Mér finnst leiðinlegt að vera reið. Það er eins og brennandi bál sem étur mig upp að innan. Ég verð yfirleitt reið vegna þess að mér finnst ég vera beitt siðferðislegu ranglæti eða þegar aðrir lenda í hinu sama. Ég er reið núna vegna þess að meirihluti þeirra sem ég hef talað við undanfarið koma sér undan ábyrgð á að tala, fjalla, hugsa um þessa fyrirhuguðu tortímingu Íslands vegna þess að á borða sem var sýnilegur við upphaf göngu íslandsvina stóð Drekkjum Valgerði ekki Íslandi. Ég get skilið að fólki finnist þetta ósmekklegt en heilbrigð skynsemi segir mér að strákarnir sem bjuggu til þennan borða hyggi á ekki að drekkja persónunni Valgerði. Íslandsvinir eru þú og ég, það er ömurlega léleg afsökun að þora ekki að gera eitthvað eins og að halda áfram að gera eitthvað til að stoppa þessa aðför að landi og þjóð vegna þess að á einhverjum borða stóð eitthvað. Þetta var jú mótmælaganga og öllum frjálst að tjá sig eins og þeim sýnist. Eða hvað? Næst ætla ég að ritskoða hvert einasta skilti. Ef mér finnst þau á einhvern hátt hallmæla ríkisstjórninni eða verndurum Íslands; Alcoa þá ætla ég að reka fólkið úr göngunni. Best er bara að hafa enga göngu. Best er bara að gera ekkert og helst hafa engar skoðanir. Best er að draga sig inn í skelina og vona að þetta reddist bara, nei ég er dregin í einhverja hallærislega dilka, meeeee meeeee, ég er frekjan og feimni athyglissjúklingurinn, ég ætti helst að loka mig inn í skelinni og henda lyklinum og ég ætti að halda kjafti og ekkert að vera að mótmæla lygunum og bullinu sem elsku þjóðin mín étur í hvert mál. Stútfull af gylliboðum, stútfull af ótta. Óttaland.

Sama gerðist í fyrra þá voru einhverjir tveir strákar sem úðuðu "ljótum" slagorðum á alþingishúsið og haldið ykkur fast: sjálfan Jón Sig. Þetta var mjög fréttnæmt og þjóðin og fjölmiðlar ákváðu að skella skollaeyrum við alvarlegum brotum á mannréttindum allra hinna mótmælendanna sem voru m.a. handteknir og haldið í varðhaldi út af engu nema tilvist sinni, lögregla ruddist inn á heimili mótmælenda og fylgdi sumum okkar hvert fótmál. En vegna þess að úðað var á þessa staði og note bene það var búið að þvo þetta af um hádegi. Nei þá fór öll athyglin í að tuða yfir því hve smekklaust þetta var og hvað þetta er vont fyrir málstaðinn. Hvaða helv. málstað. Þessi mál varða okkur öll, í hvaða samhengi sem við kjósum svo að sjá það: viljum við að Ísland verði vinnubúðir fyrir Aloca þar sem allt stendur og fellur með geðþóttaákvörðunum þeirra. Er virkilega einhver hér sem trúir því að þeim sé umhugað um okkur.
Jú ég er almáttug rússnesk byltingamóðir og ég get stjórnað öllum þeim sem hafa einhvern tíman ákveðið að mótmæla. Og ég hefði átt að hafa stjórn á ungdóminum sem fer alltaf yfir strikið. Nei sannleikurinn er sá að ég hef engan áhuga að stjórna einum né neinum nema sjálfri mér. Mér fannst prívat og persónulega ekkert að því að bera skilti sem fór yfir strikið. Hef verið í mótmælagöngum erlendis þar sem enginn hefði verið handtekinn fyrir að brenna dúkku sem hefði verið eftirmynd Valgerðar eða réttara sagt Álgerðar. Skilur fólk virkilega ekki að Álgerður Valgerður er táknmynd stóriðjustefnunnar og enginn nema hún sjálf getur kennt því um. Hún er andlit stóriðjustefnunnar. Ál andlit sem segir að náttúran sem á að drekkja sé ekkert sérstök án þess að blikna. En við megum ekki sýna reiði okkar, það er jafnvel vafaatriði hvort að það megi hrópa í mótmælagöngum ef að því er beint gegn einstaklingum. Ef að eitthvað er vont fyrir málstaðinn er það að fólk firri sig ábyrgð á að halda áfram að vinna markvisst að því að sýna í orði og á borði að fólk er búið að fá nóg. En nei.... hvað gera fólk
býr til blágrænt Ísland með atkvæðum sínum og heldur áfram að tuða og gagnrýna og setja út á allt það sem hægt er að setja út á svo framarlega sem að það þurfi ekki að missa af sápuóperum og rifjasteikum lífs síns.

Ég er ekki talsmaður mótmælenda, ég er ekki talsmaður þinn, þið getið sjálf verið talsmenn, ég er bara minn eigin talsmaður og ég á sjálf mínar skoðanir. Þess vegna ætti ekki neitt sem ég segi að vera gott eða vont fyrir málstaðinn, málstaðurinn er okkar allra og ef að öllum sem er misboðið gerðu eitthvað þá myndu við sjá lýðræði í sinni sönnustu mynd. En merkilegt nokk þá voru kjörsókn hin allra lélegasta síðan 1945. Það er greinilegt að meirihluti Íslendinga er nákvæmlega sama um landið sitt.

Ég hef nú lokið reiðilestri mínum og líður miklu betur.... hætt að brenna inni í mér....
og treysti mér í vinnuna og ætla að reyna að halda kjafti þar
ég er bara grafískur hönnuður með áhuga á bíó
og á ekkert með það að vera að skipta mér að einu eða neinu öðru þar
ætla að tala um mat í dag og HM
ég ætla að tala um Silvíu Nótt, hvað mér þykir hún frábært brandari
ég ætla að fitta inn og hætta að vera í þessari andstöðu
mótstöðu ég vildi að ég væri grænmeti
ætli það sé ennþá hægt að fá aðgerð
þar sem skorinn er úr hluti af heilanum svo maður sé meðfærilegri

Fjallkonan

Óhamin ást
flæðir inn í þungar jökululsár
streymir í gruggugan sjóinn sem umlykur
viðkvæman svörð landsins

Órólegir draumar
fylltir
gráti og öskrum
meðan þeir skera djúpt í móðurkviðinn

Risabor
treður sér í sköp náttúrunnar
Hleypir af með sífellt meiri græðgilosta
—álsæðinu

Drunur og jarðhræringar
vekja okkur
við dögun þjóðarblekkingar

Henni blæðir
Sárin eru djúp
Fóstrið sem inni í henni vex
hefur hundrað höfuð
nartandi í hvort annað
með hvössum tönnum skammtímagræðginnar
—eitruð úrgangsframtíð

Í fjarlægð sjáum við stóriðjuvininn
með áhyggjulaust glott sitt
Konungur fjallsins
blindaður græðgi
og metnaði

Hún var hið ævaforna helgitákn
Tilbeiðslutákn til þessarar öfgakenndu náttúru
Villt fegurð sem sindrar í kristaltærum augum
—tákngerving hins íslenska hálendis

Öldungar, vættir, hulin öfl og Íslandsvinir
mynda skjaldborg um landið
galdurinn stigmagnast
fóstureyðing
fóstureyðing
á marghöfða álfóstrinu
á stóriðjudraumnum

Galdurinn er ást okkar
á sérhverjum fossi
á sérhverjum steini
á sérhverju fjalli
á sérhverju lífi
sem er á útrýmingarlistanum

Svo þetta

Ekki missa af þessu!

Karnival - Tónleikar - Áskorun til stjórnvalda - 27. maí

Nú verður að sýna stjörnvöldum að íslendingar vilja ekki tapa sjálfstæði sínu og náttúru á altari fjölþjóða stórfyrirtækja, líkt og öll önnur þriðjaheimsríki.

Við villjum uppbyggilegt skapandi samfélag sem getur lifað í sátt og samlyndi við náttúruna.

Stórsveit valinkunnra tónlistarmanna leiða gönguna. Sigurrósarstrákarnir klæða sig upp og þenja drumbur, djasstríóiðflís og lúðrasveitir djamma niður laugarvegin ásamt Gus Gus, Leaves og fleirum og fleirum og þér!

Stórtónleikar með KK, Hjálmum, Flís og Bógómíl font, Benna Hemm Hemm, Steindóri Anderssen, Birgitta Jónsdóttir, Dr. Disko Shrimp o.fl.

Unga kynnslóðin kynnir kröfu sína um framtíðarlandið Ísland.

Áskorun kynnt um breyttar áherslur stjórnvalda í umhverfismálum.

Fyrst þetta

Næst komandi föstudag 26.maí verður Tónlistakarnival á Stúdentakjallaranum aðgangseyrir verður 1000kr sem rennur óskertur til ABC barnahjálpar. Húsið opnar 20.

Eftirfarandi listamenn koma fram:
Aizyou
Andrúm
Helgi Valur
Laylow
Kvartett Þóru Bjarkar.
Birgitta Jónsdóttir kemur og les uppúr verkum sínum.

Tveir

upplestrar í næstu viku...

einn á kosningahátíð Vinstri Grænna í Borgarleikhúsinu vafinn í fiðlutóna Hjörleifs Vals og annar í Stúdentakjallaranum á föstudagskvöld....

meira um þetta þegar nær dregur

ég er að reyna að temja mér að sofna snemma á kvöldin svo ég geti gert eins og í morgunn að vakna hálf fimm
sumum finnst þetta hálffurðulegt háttarlag en eina leiðin fyrir mig að anna öllu því sem ég þarf að gera

besti tíminn til að skrifa er áður en allir vakna
heyri andardrátt borgarinnar og enginn á sjái nema eftirlegukindur og einstaka fugl

Draumur

eftir mig á tíuþúsund tregawöttum ... hljómorð sem ég gerði með Pollock bræðrum 1999

Smákverin mín verða til sölu í nýju ljóðabókabúðinni sem Nýhil er að stofna.

Ljóðabókabúðin opnar kl. 16 laugardaginn 20. maí 2006, að Laugavegi 59 (Kjörgarði, inn af Smekkleysubúðinni).

Ég er ákaflega ánægð að það séu til Nýhilingar, þessi hópur varð til þegar ég var í útlöndum og það sem þau eru að gera er ansi nálægt því sem ég hef dreymt um að myndi verða til hér á landi.

takkog afturtakk fyrir frumkvæðið og tilgerðaleysið.....

Í gærkvöldi

fór ég á fund með nokkrum aðilum sem hafa áhuga á að stofna einhverskonar hóp til að styðja við bakið á aðstandendum sjálfsvíga. Ég hef verið einskonar tilraunadýr í íslensku samfélagi. Þ.e.a.s. hef fengið að upplifa ansi oft kerfisgalla og sem betur fer er til fólk sem vill hjálpa við að laga svo meinlegar veirur í kerfinu .... blóðrásinni. Alla vega ætla ég að taka þátt í að búa til 12 spora hóp fyrir aðstandendur sjálfsvíga... og leggja mitt af mörkunum til að hann verði að alvöru lausn fyrir þennan týnda hóp í samfélaginu.... flestir hafa aldrei hugleitt þetta sem hóp enda er einhver einkennileg skömm ennþá hvílandi yfir þessu formi af dauða... en virðist vera að lagast samkvæmt því sem fundarmenn sögðu í gær....

en allavega þá var þessi fundur haldinn í föngulegu húsi Geðhjálpar og ég hef í tvígang gefið Geðhjálp allar plönturnar mínar þegar ég hef flutt til útlanda og það var alveg ótrúlega gaman (ok ég er pínu blómanörd) að hitta þessi grænu börn mín, (já ég tala við plönturnar mínar og finnst það gaman), þau hafa stækkað heil ósköp og fjölgað sér í nýja potta... ég fékk mér afleggjara....


ég hef góða tilfinningu fyrir þessum hóp ... þessu starfi ... eðalfólk ... ja svo bara bretta upp ermarnar og klóna mig

þýddi tvö ljóð um helgina
fékk þau ekki birt hjá tregawöttum það er allt í lagi
er reyndar með eina þýðingu þar núna á frábæru ljóði Diane di Prima og mér finnst frábært að það sé svona vettvangur til fyrir íslensk skáld... ég svaraði reyndar nýhilskallinu eftir bókum en fékk ekkert svar
er ég ennþá litli ljóti andarunginn í bókmenntaheimum landsins
ég vona það:)

já ljóðin eftir uppáhalds palestínska skáldið mitt í útlegð í boði þýðingarkameljónsins Brihida

palestínska skáldið Mahmoud Darwish - úr safnbókinni, Því miður, var það paradís í þýðingu Birgittu Jónsdóttur
Darwish er þekktasta útlagaskálda Palestínumanna og sum ljóðin hans sungin á ökrunum þegar fólk er við vinnu. Þorpið sem hann ólst upp í hefur verið jafnað svo rækilega við jörðu og jafnvel beinin í kirkjugarðinum voru færð annað...

Ég á heima þar

Ég á heima þar. Ég á margar minningar. Ég fæddist eins og allir fæðast.
Ég á móður, hús með mörgum gluggum, bræður, vini og fangaklefa
með kuldalegum glugga! Ég á bylgju sem mávar hrifsuðu til sín, mína eigin yfirlitsmynd.
Ég á gegnumsýrt engi. Í djúpum sjónsviðs orða minna, á ég tungl
næringu fugls og ódauðlegt ólífutré.
Ég hef búið á þessu landi löngu áður en sverðin breyttu manninum í fórnarlamb.
Ég á heima þar. Þegar himininn syrgir móður sína, þá skila ég himni til
móður sinnar.
Og ég græt svo að skýið sem snýr til baka beri tár mín.
Til að brjóta lögin, hef ég lært öll orðin sem eru nauðsynleg fyrir blóðprófið.
Ég hef lært og tekið í sundur öll orðin til að hægt sé að draga frá þeim
eitt stakt orð: Heim.


Nóttin þar

Nóttin þar er kolsvört ... og rósirnar eru færri.
Vegurinn mun klofna jafnvel meira en áður. Dalurinn rifna í sundur
og hlíðarnar falla á okkur. Sárin galopnast. Ættingjar flýja.
Fórnarlömbin drepa hvort annað til að eyða fórnarlambssýn sinni og finna huggun.
Við vitum meira en við vissum áður. Eitt hyldýpi mun leiða til annars.
Þegar við tileinkum okkur hugmynd sem ættbálkarnir tilbiðja og er brennimerkt á
hverfandi líkömum þeirra,
munum við verða vitni að einræðisherrum sem skera út nöfn sín á hveitikornin til að sýna
vald sitt.
Höfum við ekki breyst? Menn fylgja kennisetningum sverðsins
og úthella blóði. Láta sandinn hlaðast upp.
Konur sem trúa á það sem er milli læra sinna fylgja kennisetningum
lostans.
Láta skuggana skreppa saman.

Samt mun ég fylgja vegi söngsins, þó rósirnar mínar séu færri.

Ég hef

einstakt lag á að koma mér í allt of mörg verkefni...

en ég er viss um að tíminn sé teygjanlegt fyrirbæri og á einhvern hátt tekst mér alltaf að gera allt sem ég hef lofað

er reyndar að reyna að minnka við mig sjálfboðaliðavinnuna, hún var orðinn svo yfirþyrmandi stór partur af lífi mínu
en verð samt að segja að ég hef lært alveg óendanlega mikið af þessari vinnu og er líka sannfærð um að öll sú orka sem ég gef komi til baka til mín á einn eða annan hátt...

og loksins loksins fékk kameljónið ljóð birt í TMM

Nýtt vefrit

um ljóð... loksins á Íslandi... 1000 Tregavött - endilega að nota og lesa ef þú hræðist ekki ljóð

annars er ég í algeru gleðikasti vegna þess að ég sé fram á það að veturinn er ekki endalaus og fæ eitthvað ægilegt kikk út úr því að sjá plönturnar mínar vaxa af slíku offorsi að þær verða næstum því vanskapaðar. Stundum blómstra þær einhverjum alfurðulegustu blómum sem ég hef augum litið... ég er með veikleika fyrir kaktusum og þykkblöðungum og blómin þeirra sum eru alveg ótrúlega ójarðanesk. Var á rölti í gærkvöldi og var að kafna úr einskærri væmni gagnvart vorinu. Sá fegurðina í öllum þessum grænu sprotum og einhverja litla fugla á leik sem voru svo kátir og sungu svo hátt. Ég er hætt að halda mest upp á haustið... vorið er aftur minn tími... þegar lífið fyrir eitthvað óútskýrt kraftaverk springur út úr dauðanum.

ég er í dilemma gagnvart vinnunni... fékk mun minna í laun en ég hélt mig hafa samið um... yfirmaður deildarinnar minnar er hættur og man ekkert eftir því sem okkur fór á milli og hvað gera menn þá...

það virðist vera eitthvað lögmál í mínu lífi að ef hlutirnir geta farið útskeiðis ... þá gera þeir það
aldrei þetta smooth ride sem ég vonaðist eftir

fór að heimsækja hafið í gær ... ég elska íslenskar fjörur... að þvælast um steina og renna og detta og láta sjóinn ná sér og verða távotur og finna vatnið sullast í skónum...

Íslandsvinir kynna

"Takið þátt í göngu fyrir Íslandi og náttúru Íslands.

STÓRSVEITIN:

Planið er að búa til RISASTÓRA l stórsveit Lúðrasveit sem mun þramma niður laugarveginn. Í þessari lúðra/stórsveit eru ALLIR sem vilja spila velkomnir og helst sem flestir sem láta sig lýðræði-og náttúru Íslands varða.

Nánari upplýsingar og tíma setningar eru í bréfinu frá Helenu Stefánsdóttur hér að neðan.

Vinsamlegast látið þetta ganga sem víðast og helst af öllu gefiði mér afdráttarlaust svar ef þið komist örugglega í gönguna.


Eins og ég segi þá er mikilvægt að sem FLESTIR taki þátt, þannig höfum við áhrif og líklegra að málefnið komist til skila. Þannig að ég ítreka beiðni mína um að þið talið við ALLA sem þið þekkið og vitið að vilja taka þátt.

Allar hugmyndir varðandi önnur atriði en tónlist í göngunni eru líka vel þegnar.

Heyrumst og sjáumst 27.maí."

Koma svo.... þetta verður meiriháttar gaman og ógleymanlegt í alla staði:)

Fékk mjög

mjög ánægjulegar fréttir í gær: maður nokkur sem inspireraðist af vikuviðtalinu mínu, þar sem ég talaði um málefni aðstandenda þeirra sem hafa tekið sitt líf, hefur sett af stað heilmikið ferli til að vinna úrlausnum fyrir þennan týnda hóp fólks. Í maí verður stór fundur þar sem fjöldamörg samtök og einstaklingar munu hittast til að viðra hugmyndir og vonandi mun það verða til þess að sjálfsvíg og aðstandendur þeirra þurfi ekki að mæta eins miklu tómlæti. Ég hef ýmsar skoðanir á því hvernig mætti bæta þetta og vonandi mun það falla í góðan hljómgrunn. Mér finnst þetta vera enn eitt dæmið um það að einstaklingar geti hrundið af stað breytingum til hins betra í samfélaginu. Og ekkert er of lítið eða stórt til að laga, ef við hefðum ekki fólk eins og þennan mann sem hefur gefið sér tíma til að hafa samband við mig og öll þessi samtök, þá væri samfélagið okkar vægast sagt ömurlegt.

Annars þá er ég næstum búin með nýja handritið mitt
bæði á íslensku og ensku...

sumum finnst þessi ljóð of persónuleg
ég bara kann ekki að skapa neitt handan við mína persónu
eða réttara sagt kannski kæri ég mig ekki um það
alla vega ekki í dag
í dag er ég ég ég ég
naflinn og allt annað er naflakuskið mitt....(lol)

finnst reyndar mannleg samskipti svo meinfyndin
meira um það síðar......

og ég iða í skinninu á að segja sannleikann um svo margt
hér er eitt
mér leiðist persónan Silvía Nótt
hún var flott ádeila fyrst en kannski er þetta orðið svolítið þreytt...
og ef að það þýðir að ég sé leiðinleg þá er mér alveg sama

Ótrúlegt hve tíminn

líður hratt (á gervihnattaöld)

ég er að drukkna í vinnu og að vinna undir miklu álagi: mér finnst það bæði frábært og hræðilegt: hef enga orku til að gera neitt skapandi; en ég er allavega að þýða líka og það er í sjálfu sér svolítið skapandi: plús að mér finnst bókin sem ég er að þýða svo mikill gullmoli að eitthvað af því síast inn í sálartetrið.

SOnur minn eldir var að lesa Djöflaeyjuna eftir Einar Kára, og hann er ekki par hrifinn: finnst hún hræðilega illa skrifuð, fullt af villum í henni og enginn almennilegur söguþráður, plús að hann hnökraðist um þá staðreynd að ein setning í bókinni var hvorki meiri né minni en heil blaðsíða. Sonur minn eldri er ekkert inn í höfundapólitíkinni og hefur engar skoðanir á skáldum nema fyrir verk þeirra. Mér finnst þetta áhugavert og hef satt best að segja aldrei gefið mér tíma til að lesa þessa syrpu hans Einars, þó svo að fólkið í henni sé sláandi líkt minni blóðbandafjölskyldu og sum þeirra áttu meira að segja heima í braggahverfi.

Nú fer að líða að hinum árlega stórfundi rithöfundasambandsins.... lítill fugl hvíslaði því að mér að þetta mun verða fjörugur fundur og félagsmenn sumir munu kveða sér hljóðs og bauna á ýmiss fyrirkomulög varðandi ritlaun ....

ég er annars litli ljóti rithöfundurinn: ljóðskáldið: og má aldrei vera með þegar hinir höfundarnir leika sér hérna á Íslandi:
:)

Í tilefni

af opnun Jaðarleikhússins í Hafnarfirði verður haldið ljóðakaffi kl. 17 á skírdag að Miðvangi 41 í Hafnarfirði (gamla apótekinu á bak við Samkaup).

Eftitalin skáld lesa úr verkum sínum:

Ása Hlín Benediktsdóttir
Daníel Ómar Viggóson
Birgitta Jónsdóttir
Snæfari
Eygló Jónsdóttir
Kristian Guttesen

Kaffi og kökur verða seld á staðnum. Að ljóðakaffinu loknu heldur hljómsveitin Aizyou styrktartónleika og rennur allur ágóði til Mannréttindaskrifstofu.

Þó að

ég sé svo þreytt vegna mikils vinnuálags tókst mér að klára að þýða nýjustu ljóðabókina mína yfir á ensku, teikningarnar sem eru tilbúnar fyrir hana eru frábærar... theHand bregst ekki... eins og hann sé með sjötta skilningsvitið þegar það kemur að persónunni mér... hef stundum á tilfinningunni að við hljótum að hafa hitt hvort annað, skil ekki hvernig hann veit tildæmis í hvaða fötum ég geng í, merkilegt hvað Joy B er með líkan fatasmekk og ég...

þó að ég sé bara að moka út auglýsingum fyrir Blaðið og hef þann ofvaxna titil grafískur hönnuður þá fæ ég líka bíópassa og mun fá þann vafasama heiður að fjalla um kvikmyndir... fyrir Blaðið... ég er annars á tvöföldum vöktum þessa dagana við auglýsingagerð... ég að gera auglýsingar, hver hefði trúað þessu, sætti mig þó við að þetta eru mest auglýsingar sem svíða sig ekki inn í undirmeðvitundina .... bara einfaldar upplýsingar fyrir smærri fyrirtæki...

hér er ein af skissunum eftir theHand fyrir nýju bókina mína...

Jæja

það er góð ástæða fyrir því að ég hef ekkert bloggað undanfarið, ég er byrjuð að vinna sem grafískur hönnuður fyrir Blaðið og eftir að vera einyrki (flott orð) um all lagt skeið þá hefur það hreinlega tekur þetta nýja líf alla mína orku. En ég neita því ekki að þetta er skemmtileg tilbreyting. Mikið af áhugaverðum persónuleikum sem vinna þarna og aldrei dauð stund þar sem maður telur mínúturnar að komast heim. Sama dag og ég fékk þessa vinnu þá skrifaði ég undir þýðingarsamning við Sölku. Er að þýða alveg frábæra bók eftir Don Miguel Ruiz sem heitir The Four Agreements. Bókin er byggð á Tolkeka fræði, forn fræði innfæddra í Suður og Norður Ameríku.

Ég er að vinna svo langt í burtu frá mínum ástkæra Vesturbæ að ég neyddist til að kaupa mér bíl, bankinn á reyndar bílinn en allavega keyri ég hann:)....

Ég verandi eins og ég er eyddi heilmiklum tíma í rannsóknavinnu á netinu til að finna hvaða bíll væri besti smábíllinn fyrir manneskju sem telst til umhverfissinna... og ég fann bíl sem heitir Honda Jazz og er bæði kraftmikill, fallegur og afar sparneytinn... ég elska að keyra en taldi það ekki nógu góða ástæðu til að vera á bíl fyrr en ég virkilega þurfti þess. Ég elska nefnilega líka að labba og veit að ég verð strax löt þegar ég er á bíl. Ætla að keyra austur fyrir fjall í dag og heimsækja eins og einn foss og leggjast í mosa... finna lykt af hver og já semsagt er á leiðinni til Hveragerðis....

Myndir segja meira en nokkur orð

Hef verið

að hanna allskonar kynningardót fyrir Laibach tónleikana. Ég hlustaði mjög mikið á þá í kringum 1988 og 1989 en svo hef einhvern veginn ekki fylgst almennilega með þeim síðan. Hef nú endurnýjað kynni mín við þessa alsérstökustu hljómsveit í heimi. Hún er ekki bara sérstök fyrir einn hlut, Laibach stendur fyrir heilum hugmyndaheimi sem hefur sterkan pólitískan undirtón, en ekki nóg með það þá hafa þeir og vinir þeirra þróað NSK aka New Slovanian Kunst sem að mætti segja að væri hugarheimurinn þeirra orðinn að veruleika. Það sem að ég fíla mest við Laibach er hugrekki þeirra og hárbeittur og kolsvartur húmor, vitsmunir og hugvit. Ég hreinlega fæ andlega fullnægingu þegar ég skoða hvernig NSK hefur notað Listina (bæði hina fornu og hina nýrri) til að sýna hvað heimurinn sem þeir búa í hefur miklar fasískar skýrskotanir og enginn furða að Laibach var bönnuð svona lengi í heimalandi sínu. Ég verð að viðurkenna að ég vissi aldrei alveg hvað þeir voru að pæla fyrr en ég fór að lesa mér til á vefum sem tengjast þeim og NSK. Hér er klassískt dæmi um hugmyndafræði Laibach

Í fyrra áttu þeir 25 ára starfsafmæli og þó að þeir gerðu ekkert til að fagna þessum áfanga þá unnu þeir Slóvnesk verðlaun fyrir frammistöðu sína sem að var flott tímasetning, 25 ár og allt það. Laibach sendu í sinn stað á verðlaunaafhendinguna meðlim heimisleysingjasamfélagsins með klassíska Laibach armbandið á upphandleggnum til að veita verðlaununum viðtöku.

Annars þá mæli ég með þessum vef til að grúska meira um þá: the Unoffical Laibach Web

og ef að þú hefur áhuga á listasögu þá er innihaldið í þessari deild vefsins alger snilld Sources of Laibach Kunst

og hér er svo cover og bakhlið sem ég setti saman á litlu dreifiriti sem að er í prentun núna ...
það er ótrúlega gaman að vinna efni úr svona góðu hráefni...

Andvaka,

allir að mæta....!!!!

Af hverju

er hinn almenni íslendingur með svona mikla þrælslund? Getur verið að þetta séu gömul mein frá þeim tímum er við vorum kúguð að dönum. Erum við svona bljúg gagnvart könunum vegna þess að í þjóðarvitundinni þá björguðu þeir okkur úr moldarkofunum!!!!! Á eftir-stríðsárunum fór þjóðin á sitt fyrsta neyslufyllerí og ég held að hún sé alls ekki tilbúin að díla við timburmennina með því að hætta. Þá er eina ráðið að vona að þessi helsjúki neyslualki nái botni og geti svo farið að gera reikningsskil innra með sér og taka skynsamlegar ákvarðanir. Ég er enn í hálfgerðu sjokki eftir að hafa horft á Húsvíkinga fara hamförum af ánægu yfir því að fá mögulega álver í sína heimabyggð. En við erum skyndilausnasamfélag og betra er að eiga tvo jeppa og stórt hús en að horfast í augu við að aldrei hafa biðlistar BUGL verið jafnlangir og nú, aldrei jafnmörg börn á rítalín og aldrei eins mikil firring í gangi. Elsku elsku íslendingar, vaknið nú, mér finnst alveg ferlegt að horfa á ykkur sigla að feigðarósi og vilja ekkert gera til að bjarga ykkur sjálf. Ég berst við að fyllast ekki óbeit á þjóðinni minni fyrir að láta þessi skemmdarverk yfir landið okkar ganga, en ég skal ekki falla í þann fúla pytt. Ég vildi bara svo gjarnan sjá almennilega andspyrnu gegn þessum mannlegu náttúruhamförum sem við látum gerast með algeru sinnuleysi.... og áhugaleysi.
Gærdagurinn var nýtt met í undirlægjugangi og ég vona að einhverjum skapandi stóriðju andstæðingum detti í hug að útbúa þessi undirlægju verðlaun til að afhenda forynjunni Valgerði sem enn tönglast á því að orkan til álveranna sé endurnýtanleg orka. Það er bara alger lygi, sérstaklega þegar kemur að Kárahnjúkavirkjun.... Hér er svo mynd af skjaldarmerki Norður-Kóreu við ættum að fá okkur svipað og breyta svo nafninu á íslandi í Álland...

Blómið

hans Bóbó er nokkuð sérstakt, hann málaði alla tíð með hníf enda sumar myndirnar hans mjög þykkar og gaman að snerta þær. Þetta gæti verið klassísk still life mynd ef ekki væri fyrir hnífinn sem situr í borðinu... myndin heitir bara Blóm og hefur alltaf heillað mig. Ég vildi óska að ég gæti fundið fleiri myndir eftir hann, held að ég eigi um 7 myndir... annars þá er ég einskonar geymslu magnet... fæ það hlutverk að geyma og varðveita ýmsa fjársjóði frá fjölskyldunum mínum... kannski fyndist flestu fólki það ekki miklir fjársjóðir en ég elska að eiga hluti eins og biðilsbréfið hans afa til ömmu sem hann skrifaði til langömmu, ljósmyndirnar af forfeðrum mínum sem horfa á mig við eldhúsborðið, nota bene ég vinn alltaf við þetta ofurlitla borð vegna þess að úr eldhúsinu sé ég Esjuna og hennar óendalegu svipbrigði.

Erlendur Dagur

einatt kallaður Bóbó var einn af bræðrunum hans Kalla pabba aka blóðbandapabbi.... Bóbó þróaði með sér geðveiki, held að hann hafi verið greindur paranoid skitsófren... en semsagt Bóbó sem ég dýrkaði þegar ég var krakki, hann málaði rosalega fallegar og sérkennilegar myndir... hér er ein þeirra sem hann málaði sérstaklega handa mér þegar ég var barn, hún heitir Ævintýri... ef að einhver sem les þetta blogg veit hvar ég get fundið fleiri verk eftir hann þá endilega látið mig vita, mig langar að halda sýningu á verkunum hans... ég hef farið upp á Arnarholt og fann helling af teikningum eftir hann en ég veit að það var eitthvað fólk sem safnaði myndunum hans... Bóbó er einn af Týnda fólkinu sem ég ætla að fjalla um í næstu skáldsögu, hún verður sennilega einskonar söguleg skáldsaga...

Jæja, gott fólk

verum ekki týpískir Íslendingar sem gleyma því sem gerðist í gær og missa áhugann á baráttumálum eftir tvær mínútur. Ef þið eruð á móti því að landinu verði breytt í risastóra álbræðslu með virkjunum á víð og dreif þá skuluð þið endilega kvitta hér og láta fleiri vita:

SMELLA, og skrifa undir