Svona

leið mér á föstudaginn þegar ég fékk stóra nei umslagið...

þegar ég verð reið þá verð ég græn og stór og arka um og smass krass spalsh

hef lært að halda mig innandyra, eða fara upp til fjalla þegar ég hamskiptist í bræðisköstum í fröken Hlunku

helv...

ritlaunin... skil ekki alveg skipulagið við að veita þau. fékk ritlaun þegar fyrsta ljóðabókin mín kom út og síðan ekki sögunni meir. skildi að það væri erfitt fyrir nefndina að veita mér ritlaun þegar ég var ekki beint að fara hefðbundnar leiðir í útgáfu. merkilegt nokk þá hafa þessar óhefðbundnu leiðir opnað allskonar dyr erlendis og ég hef aldrei haft eins marga lesendur að ljóðunum mínum eins og í netheimum. ég hef uppskorið það að vera hluti af hinu alþjóðlega samfélagi skálda og tekið þátt í nýsköpun með þeim, hef verið talin vera frumkvöðull í að koma listum á netið og allt það. ástæðan fyrir því að ég er pirruð út í úthlutunarnefndina er einfaldlega vegna þess að ég hef farið eftir öllum hefðbundnum leiðum og samt er það ekki nóg. ég hef sótt um styrk til að klára dagbók kameljónsins í meira en tíu ár og alltaf fengið nei. á endanum náði ég loksins að klára bókina og koma henni út og bókin hefur fengið mjög góða umfjöllun og dóma en það er ekki nóg. hvað þarf maður að gera til að fá styrk til að geta sinnt ritstörfum?? enginn virðist vita eftir hvaða vinnureglum nefndarmenn og konur vinna. sumir segja að maður verði að fá bók útgefna hjá forlagi, ég veit að það er ekki rétt. aðrir segja að þetta sé klíka, ég veit ekkert um það. ég veit um fullt af skáldum sem svo sannarlega áttu að fá rými til að geta unnið að ritstörfum í ár. ég hef svo sem helling að hugmyndum um hvernig ég myndi vilja sjá þetta kerfi uppfært þannig að fleiri kæmust að. ætla ekki að reifa það hér og nú, vil fyrst skrifa drög að þessum tillögum og reyna að fá rithöfundasambandið til að efna til umræðna um þetta fyrirkomulag og sjá hvort að það séu fleiri sem vilja sjá breytingar á núverandi kerfi. ég veit það allavega að þegar sjóðurinn var stofnaður þá voru vinnureglurnar nokkuð skýrar en þær eru ekki þær sömu nú og þá. ég spjallaði um þetta við Jón frá Pálmholti stuttu áður en hann dó en hann var ein af þeim manneskjum sem að komu að því að undirbúa þetta opinbera styrkjakerfi til rithöfunda. ég held að aðalvandamál sjóðsins sé einfaldlega ekki nægilegt fjármagn. ég kalla allavega eftir umræðu og tillögum að betra kerfi og að þeir sem eru ósáttir hætti að kvarta og geri eitthvað í þessu í stað þess að tuða....

nikótín vörur

eru í raun og veru algerlega fáránlegar. til hvers að hætta að reykja en halda áfram að vera nikótín fíkill. ég veit um fólk sem hefur hætt að reykja en notar meira nikótín með allskonar plástrum og tyggjói og pillum og pennum sem eru seld á okurverði í lyfjaverslunum landsins. var að lesa í gær á mjög ganglegum andreykingavef um hinar líkamlegu orsakir og afleiðingar nikótíns. mjög áhugavert og gagnlegt fyrir mig. þar kom einmitt fram að það sé gjörsamlega tilgangslaust að halda að maður geti haldið niðri nikótín fíkn og þar af leiðandi fíkninni í að reykja með því að nota nikótín vörur. maður getur alveg eins bara haldið áfram að reykja út af því að langflestir sem nota svona vörur enda með því að kveika sér aftur í sígarettu og þá er maður fallinn, fallinn og þarf að byrja upp á nýtt á öllum heila pakkanum.
fór á doktor.is til að leita mér að upplýsingum hve lengi fráhvarfeinkennin vara og fann ekkert en ég fann eitthvað sjálfspróf um hve mikill fíkill maður er. og já það kom svo sem ekkert á óvart að maður er á hæstu skölum, það sem fór samt alveg hræðilega í taugarnar á mér er að þegar niðurstöður prófsins voru fengnar og manni ráðlegt hvernig hætta skildi, þá var þetta blygðunarlaus auglýsing frá einhverjum nikótín framleiðanda.

en hér er slóðin að WhyQuit, mjög mikið af gagnlegum upplýsingum fyrir þá sem vilja hætta og þá sem eru hættir. það hjálpaði mér mjög mikið að skilja hvaða áhrif nikótín hafa á líkamann. það tekur um tvær vikur að losna við nikótínið úr kerfinu eftir það eru allar langanir eingöngu félagslegar.

Samkvæmt

breskum vísindamanni er dagurinn í dag ömurlegasti dagur ársins...

þegar ég var í heimavistarskóla á Núpi þá stofnuðum við hinn alþjóðlega fýludag, þá var bannað að brosa eða sýna á sér nokkra kátínu; kannski væri hægt að sameina þessa tvo merkisdaga

þegar ég hætti að reykja

þá er ég eirðarlaus, fór tildæmis að sauma nýtt fóður inn í kápuna mína: í höndunum auðvitað er þetta allt skakkt og skælt og ég þarf að gera þetta allt aftur...

svo fæ ég sjúklega löngun til að labba, en veðurfarið er ákaflega labb fjandsamlegt, nenni eiginlega ekki að skríða á klakanum á móti vindinum, kannski ef ég ætti almennilegar buxur...

þegar ég hætti að reykja þá langar mig að gera eitthvað alveg nýtt, eins og tildæmis að fara í fallhlífarstökk eða fá mér kafarabúning, andstyggilegt hvað allt svona nýtt er alltaf dýrt...

þegar það er svona veður þá dreymir mig um eyðimörk, stórar kóngulær og skröltorma, brött og slétt fjöll og stóra brennandi sól, kaktusa og mjúkan heitan sand á milli tánna

Hætti

að reykja, drap í síðasta stubbinum í stóru ólívukrukkunni klukkan 21:21 á fimmtudagskvöldið úti á svölunum mínum, og auðvitað eins og allir fíklar er ég með það á heilanum að ég sé hætt. Skil ekki af hverju sumir eru svona miklir fíklar í nikótín eins og ég og aðrir geta bara reykt þegar þeim sýnist. Ég arkaði um alla borgina í gær með Neptúnusi, það var gaman, allt of langt síðan við höfum gert eitthvað saman. Fórum í Hljómalind og lásum adbusters. Ætli það sé kúl eða nördalegt?? Who cares. Í nótt svaf ég alls ekki vel. Var næstum farin út og kyrkja einhvern bílatöffara sem var alltaf að þenja bílinn sinn, og ekki einu sinni og ekki tvisvar, heldur gekk þetta svona út í hið óendanlega: alger monthani. Draumarnir mínir voru algerlega súrrealískir og ég svitnaði blásýru, skordýraeitri og nikótíni.
Annars þá er það svolítið fyndið hvað maður er mikill fíkill. Mynd: Birgitta vafin í gult flísteppi í svefnpokaúlpunni út á svölum í blindbyl klukkan sjö að morgni. Reykir hálfblauta sígarettu og hóstar en reykir meira. Þetta er náttúrulega fáránlegt. Hver gerir svona nema algerir fíklar. Af hverju fæ ég ekki almennilega meðferð við þessari fíkn minni sem á að vera eins erfið og heróín fíkn. Nei reynum að hafa meira fé af þessum nikótínþrælum og fáum þá til að ánetjast nikótíntyggjói sem er jafnvel dýrara en helvítis sígaretturnar. Ég vil betri þjónustu, ég vil að minnsta kosti jafn góða þjónustu og alkarnir og hana nú. Maður er jú að spara ríkinu helling af pening með því að spara sér lungnaþembu og krabbamein og hvað nú þetta allt heitir.

Það er allavega eitt frábært við það að hætta að reykja, tíminn líður alveg ótrúlega hægt.

á einhvern

undarlegan hátt er ég allt í einu orðin ábyrg fyrir þremur bloggum, og ég sem er algerlega vonlaus bloggari. ég kann ekki að blogga pínulítið, þetta er svona svipað og með tölvupóstinn. innboxið alltaf troðfullt, ég er þó komin niður í 120 úr 200, en ég get alls ekki skrifað mjög stutta og hnitmiðaða tölvupósta. held að þetta sé vegna þess að einu sinni skrifaði ég sendibréf á pappír með góðum penna daglega. þessi bréf voru aldrei stutt. eyddi minnsta kosti tveimur tímum á dag í þessa iðju og svo dágóðum tíma í dagbókina, en þetta var auðvitað fyrir þann tíma að ég eignaðist börn. þá urðu dagbókarskrifin frekar stopul, er reyndar að finna út um allt hús hinar og þessar bækur með dagbókarfærslum sem ég kannast ekkert við að hafa skrifað, en það er ekki um að villast að þetta er mín rithönd. þá er ég alltaf að rekast á ljóð sem ég hef líka steingleymt að ég hafi skrifað.

ég er byrjuð að skrifa nýja skáldsögu, ég ætla ekkert að segja um hana nema: að þetta er hádramatísk dammddammrarasrm ástarsaga ritglaðs geðsjúklings og heitmeyjar hans: unnin upp úr 2000 tölvupóstum: og ekki orð um það meir
var búin að steingleyma að ég ætti þetta handrit, var byrjuð að vinni í þessu út á Nýja Sjálandi fyrir tveimur árum síðan. Virkar eins og heil öld, satt best að segja síðan ég bjó á löngu eyjunni á heimsenda.

Og merkilegt nokk, þá mætti hellingur af fólki á upplesturinn í Þorlákshöfn, og upplesturinn var í gamla félagsheimilu sem var líka íþróttahús sem nú er ráðhús og gamla húsið mitt gapti eineygt á mig á meðan ég las.
Bókasafnið nýja er miklu gjörvilegra en þegar ég var að alast upp þarna. Þetta var fínt kvöld, allir svo ólíkir sem lásu upp og enginn sem gleymdi sér og las allt of lengi.

Upplestur á eftir í bókasafninu í Þorlákshöfn

Ég, Aðalsteinn Ásberg, Eyvindur P, Kristian Guttesen, Vilborg Dagbjarts og Þorsteinn frá Hamri munum keyra niður Þrengslin í gegnum móa og á hinum víðfræga Þorlákshafnarvegi til að lesa upp á eftir; orðaveislan byrjar klukkan 18:00...

Ég ólst upp í Þorlákshöfn, var þar frá því að ég var 4 til 12 ára og sögusviðið fyrir stóran hluta dagbókar kameljónsins er fengið þaðan. Þegar ég bjó þarna var þetta með sanni endaþarmur alheimsins. Ekkert nema sandur og sandfok og ógeðsleg peningalyktin. Þá var alger rottuplága þarna vegna þess að einhverjum snillingnum datt í hug að drepa alla villiketti þorpsins. Þeir gerðu reyndar atlögu að okkar köttum, en misheppnaðist. Og ekki má gleyma hamförunum sem áttu sér stað í þorpinu og fiskiflugufaraldrinum. Þorlákshöfn er fullkomið sögusvið fyrir svo margar sögur, allavega á þeim tíma sem ég bjó þar.

Það verður semsagt alveg ferlega furðulegt fyrir hlunkinn, gleraugnanördinn bókasafnsorminn sjálfan að lesa upp í sínu eigin sögusviði...

Sannleikurinn í fjölmiðlum

er ekki alltaf það sem sýnist. Það gekk fram af mér eins og svo mörgum öðrum áherslurnar hjá DV og þeir eftirmálar sem þær áherslur á sannleikann sem þær höfðu. Ég verð samt að segja það að aðrir fjölmiðlar eru ekkert betri þegar það kemur að því að segja sannleikann. Því miður virðist almenningur halda að þær hliðar sem sýndar eru í fjölmiðlum og það sem telst fréttnæmt er mikilvægara en það sem þeim finnst eiga að hafa minna vægi í fréttum. Ég hef eiginlega verið hálf andvaka og andsetin af hugsunum vegna þessa. Ég tók eftir furðulegum áherslum í fréttaannál RÚV og þar var sannleikanum svo sannarlega hagrætt og um algera sögufölsun að ræða þegar kom að umfjöllun um mótmælendum kennda við Kárahnjúka í sumar. Var þar látið í veðri vaka að mótmælendurnir væru allir meira og minna stjórnlausir skemmdarverkamenn og að þeir hefðu endað sína mótmælaaðgerðir á Íslandi með því að úða slagorð á Jón okkar Sigurðsson og alþingishúsið. Þó þykir ekki sannað hverjir voru þar að verki við að úða þessa mætu staði sem reyndar voru hreinsaðir af slagorðum fyrir hádegi sama dag og þau sáust. (og ekkert var minnst á sætu aðgerðirnar, picknick við alþingi og karnival og upplýsingatjald og fræðslukvöld í Snarrót). Enginn af þessum stóra hópi mótmælenda sem voru í fjölmörgum tilfellum handteknir á ólögmætan hátt og látnir sitja fangageymslur í meira enn sólarhring í senn, hefur verið kærður. Þá hefur löggjafanum ekki verið stætt á öllum sínum hótunum um brottvísun frá lýðræðiseyjunni. Engum hefur verið brottvísað. Ekkert af þessu kom fram í þessum annál. Ekki heldur aðförinni að mótmælendum sem vakti almenna og réttláta reiði þjóðarinnar, þar sem fólki var veitt eftirför og njósnað var um fólk án nokkurrar sýnilegrar ástæðu nema að fólk hafði sagt að mótmælum yrði haldið áfram. Nei RÚV kaus að sýna einhliða mynd sem þjónaði yfirvaldinu okkar. Þetta er eina fréttaumfjöllunin sem ég þekki í kjölinn en ég hlýt að spyrja mig hve mikið af þessum fréttaannál var sérvalið og sannleikurinn niðurskorinn. Hvað mikið af þeim fréttum sem maður les eru réttar. Sá tildæmis á forsíðu Fréttablaðsins að Nick Cave hafi verið á tónleikum Hætta hópsins og Paul hjá Grapevine heldur hinu sama fram. Voru þessir blaðamenn yfirhöfuð á tónleikunum, vegna þess að enginn sem á tónleikunum var eða skipuleggjendur kannast neitt við að Nick Cave hafi verið þar. Ég var líka á öðrum tónleikum og sá seinna í Fréttablaðinu frétt um þessa tónleika með Rocco nokkrum að söngkonan Beth hafi verið gítarleikari Rocco, en hún kom fram ein og hafði ekkert með hljómsveit Rocco að gera. Þá hef ég tekið eftir því að blaðið Grapevine er fullt af staðreyndavillum sem snúa að mótmælendum kennda við Kárahnjúka. Þessar staðreyndavillur eru svo margar að ég nenni ekki að týna þær allar til, ég rakst á ritstjóra þessa blaðs á tónleikum í Laugardalshöll, hann fræddi mig á því að verið væri að gera úttekt á mótmælum gegn stóriðju og virkjanaframkvæmdum, ég bauð honum að hafa samband við lögfræðing okkar eða mig sjálfa til að fá réttar upplýsingar. En auðvitað var það ekki gert, enda hafa þeir haft horn í síðu okkar síðan í sumar. Þegar ég rakst á staðreyndarvillur í netfjölmiðlum í sumar þá reyndi ég eftir fremsta megni að benda kurteisilega á þær, en Paul á Grapevine hunsaði allar þær leiðréttingar og heldur því samt fram að enginn úr hópnum vilji við hann tala. (þar er hann að vitna í Paul nokkurn Gill sem vildi ekki tala við hann og því hefur hann sett okkur öll undir sama hatt). Aftur á móti stóð ekki á mbl.is að leiðrétta augljósar villur, merkilegt nokk. Það er sorglegt þegar fjölmiðlar neita að leiðrétta það sem þeir augljóslega hafa rangt eftir. Og DV hefur svo sannarlega fengið það óþvegið þegar kemur að því, það sem ég vil bara segja að allir hinir fjölmiðlarnir gera þetta líka. Vandvirkni virðist vera á undanhaldi í blaðamennsku og því er miður. Stundum sér maður þvílíkt bull í fjölmiðlum að það ætti frekar heima í sýndarveruleika en raunveruleika.

Og það má alls ekki gleymast að sannleikurinn er ekki til. Ha, jú tja, enginn sér sama hlutinn á sama hátt, hef aldrei hitt manneskju sem að sér í huga sér nákvæmlega eins borð og ég. Hef aldrei hitt neinn sem ég er alveg sannfærð um að skilji nákvæmlega það sem ég er að segja, tungumálið er vírus eins og Burroughs hélt fram og svo er nú það. Ekkert nema einn stór misskilningur og ekki reyna að halda að það sé einhver sannleikur í því, eða lygi ef því ber að skipta.

Að gera helst ekki neitt

er alls ekki dyggð sem mér er eðlislæg. Gerði heiðarlega tilraun til þess á milli jóla og nýárs og tókst bara nokkuð vel til. Las Yosoy eftir Guðrúnu Evu, alveg frábær bók, í topp 10 yfir bestu bækur sem ég hef lesið á Íslensku. Verð þó að viðurkenna að ég datt í teiknimyndasögur ala graphic novels um jólin, fékk fyrir seríu sem heitir Fables eftir Bill Willingham, ég og Neptúnus söfnum nokkrum seríum saman og er þessi okkar uppáhalds. Ég er líka að leita mér ramma til að vinna að teiknimynda graphic novelnum sem ég er búin að vera að vinna með theHand í rúmlega ár. Hann er mikið upptekinn og ég líka þannig að starfið hefur verið nokkuð gloppótt, en afar ögrandi. Við höfum aldrei hist í hinum raunverulega heimi en gert heilmikið saman í sköpunarheimum. Mjög gaman að vinna með honum. Alger ítali með mikinn blóðhita gagnvart því sem hann gerir. Gaman að vinna með svona ólgandi mannfólki. Ég þurfti náttúrulega að gera ýmislegt fyrir savingiceland vegna ertu að verða náttúrlaus tónleika í höllinni. Er mjög ánægð með kortið sem ég hannaði. Annars þá hef ég verið óvenju dugleg að vísa verkefnum frá mér. Þannig að ég var ekki að drepast úr stress adrenalíni fyrir tónleikana.

Núna þarf ég að þýða smá fyrir the Hand og koma savingiceland bókinni saman, þetta var nú einu sinni mitt hugarfóstur og mér sýnist best að gerast einræðisfrauka og bara ráðast á þetta verkefni með ástríðuþunga ala the Hand.

Tónleikarnir í höllinni voru frábærir, var reyndar ekki alveg sammála þessu dæmi að ekki mætti segja neitt um af hverju þessir tónleikar væri í hljóðnema og saknaði þess að tónlistarmennirnir tjáðu huga sinn, þó ekki væri nema með einföldum slagorðum eins og ekki meiri stóriðju eða ekki gera ekki neitt. Hetjur kvöldsins í þessu ljósi voru Ghostdigital og Damon Albarn. Ál lagið var frábært....

Ég fann nafnið mitt í undarlegri upptalningu hjá Fréttablaðinu um helgina. Þeir sem munu hljóta náð á komandi ári eða eitthvað svoleiðis... það kitlaði nú egóið pínu pons. Já ekki amalegt að vera ung og upprennandi svona á gamals aldri. Nei satt best að segja fannst mér þetta bara ágætt, sparkaði í afturendann á mér varðandi að gera upp við mig hvað ég ætla að gera á árinu varðandi ritstörf. Er með allt of margar hálf karaðar bækur í gangi ...
ætla að henda þeim öllum og gera eitthvað alveg nýtt.. orðin hundleið að vinna með fortíðardrauga, ....
og ljóðin og ljóðin sem ég þó elska mest eru bara ekki að hellast yfir mig, innblástur minn frekar furðulegt fyrirbæri og algerlega óútreiknanlegur. Að skrifa bók er meiri tækni en eintómur innblástur.

Gleðilega JólaBirtuMessu 2005

Þetta ár sem er að renna sitt skeið hefur verið eitt það albesta sem ég man eftir í lífi mínu. Ég byrjaði að kyrja að hætti SGI á vordögum og fékk spegil sálar minnar GoHonZon 17. júní afhendan. Síðan þá hefur margt ótrúlegt gerst. Sérstaklega innra með mér. Ég gaf mig alla í umhverfisbaráttuna í sumar og haust, og galdraði smá á laun. Vefurinn minn Womb of Creation átti tíu ára afmæli, ég fermdi eldri son minn og fór á alþjóðlega skáldahátíð í Makedóníu. Ég gaf út skáldsöguna mína Dagbók Kameljónsins sem ég hef verið að vinna með í ein átján ár og ég fór á fjöll bæði við rætur Hveragerðis og fyrir Austan. Settist í hringiðu Bessastaðafoss og hét því að gleyma aldrei að þetta land á mig. Ég eignaðist nokkra dýrmæta vini og endurnýjaði tengsl mín við nokkra gamla vini. Það sem stendur upp úr þessu öllu er ÞAKKLÆTI.

Þakka þér fyrir að hafa átt þinn þátt í að gera þetta ár svona sérstakt.

Með einlægum hlýhug og birtu

Birgitta "Karls" Jónsdóttir

p.s. Jólamyndin í ár er teiknuð af Maurizio di Bona aka "theHand"

Innbrot í geymsluna mína!

Ég geymi slatta af bókinni minni í geymslunni sem að er á jarðhæð í blokkinni minni hér vestur í bæ. Ég er því alltaf að þvælast í geymslunni. Ég geymdi líka jólagjafir barnanna minni í geymslunni. Þessi blokk hefur rosalega margar og þungar og læstar hurðir á jarðhæðinni til að fyrirbyggja að þjófar komist inn í geymslurnar og þvottahúsið. Á sunnudaginn var ég að fara að lesa upp á litlu jólunum hjá VG og kom við í geymslunni eins og venjulega, sá þá að það geymslunni minni hafði verið rústað um nóttina. Brotið upp þvottahúsglugga og ég sauðurinn gleymt að læsa minni geymslu. Þjófurinn granni hafði gramsað í öllum kössunum mínum, stolið jólagjöfum barnanna, 7 tommu plötunum mínum og fína bornum mínum, horfið út um geymsluglugga með brosmildar dúkkurnar. Ég verð að viðurkenna að þrátt fyrir að vera töluvert mikill töffari þá brá mér, en ég hafði engan tíma til að vera allt of lengi í því hugarástandi varð að arka í upplesturinn og halda andliti. Sem og tókst. Upplesturinn var frábær, þorði að tala við frænku mína hana Guðrúnu Evu um skyldleika okkar. En hún og Gummi frændi eru það fólk sem er mér hvað skyldast í blóðbandapabbaætt sem ég þekki til. Ég var svo spennt yfir því að hitta ömmu hennar á nýju ári, (held að hún og amma hafi verið systur) og að skiptast á bók við hana að geymslumálið gufaði upp sem eitthvað stórmál. Varð bara að smá rispu sem sveið undan í smástund. Ég hef verið að geyma nýju bókina hennar Guðrúnar Evu til jóla, ætla að éta hana eins og hið besta konfekt í kvöld, vil geta sökkt mér í hana og gleymt stund og stað.

Það hefur svo margt frábært gerst í lífinu mínu síðan ég flutti heim algerlega gjaldþrota veraldlega og andlega frá Nýja Sjálandi fyrir rétt tæpum tveimur árum. Einskonar röð kraftaverka. Mér líður eins og lótusblómi sem hefur verið að safna orku úr daunillum undirdjúpunum til að blómstra öllum að óvörum, sér í lagi sjálfri mér, og ég er fyrst og fremst þakklát, og lofa að verða aldrei hrokafull og full af illgresinu sjálfsþótta. Nei þetta Kameljón er fyllt elsku á sínu sjálfi: SjálfsElsku.

Blysfararfundarstjóri

Mér veitist sá heiður að vera fundarstjóri eftir friðargönguna niður Laugarveg að Ingólfstorgi á Þorláksmessu. Hef aðallega stjórnað fundum hjá aktívistum í gegnum tíðina en það mun víst vera allt annað snið:) Gangan hefst við Hlemm klukkan 18:00.

Mér finnst þessi hefð fyrir blysförinni frábær, í fyrra dreifði ég jólakorti til fólksins sem hlustaði á ræðuhöldin, ég útbjó þetta kort vegna þess að mér fannst það stríða gegn minni betri vitund að við sem þjóð erum þátttakendur í stríði. Við vitum svo harla fátt um þetta stríð nema það sem að okkur er rétt í fjölmiðlum, en sú mynd á sér litla stoð í veruleikanum. Hér er kortið og ef að fólki finnst vont að horfa á það, þá ætti það að spyrja sig hvernig það hafi verið að vera þetta barn. Fallujah, Fallujah, draugavélar og hryðjuverk gegn hryðjuverkum. Við getum sem einstaklingar breytt þessum heimi. En aðeins með því að gera eitthvað, engin breyting verður ef við gerum ekkert. Allar byltingar hefjast í manns eigin hjarta.

Viðtalið í Morgunblaðinu

Engin mörk á milli listgreina

Hávar Sigurjónsson

Má ég gefa þér dagbókina mína," sagði Birgitta Jónsdóttir rithöfundur við starfsfélaga sinn á dögunum og segir hann hafa fölnað.

Má ég gefa þér dagbókina mína," sagði Birgitta Jónsdóttir rithöfundur við starfsfélaga sinn á dögunum og segir hann hafa fölnað. Þegar hún svo dró Dagbók kameljónsins upp úr tösku sinni og rétti honum með þeim orðum að þetta væri nýja skáldsagan hennar þá létti honum verulega.
Birgitta hefur verið nokkuð einstakt blóm í flóru íslenskra skálda og farið sínar eigin leiðir og stundum ótroðnar í sköpun sinni. Hún setti upp fyrstu vefsíðu íslensks skálds árið 1995 og hefur verið í fararbroddi þeirra sem yrkja á netinu, blogga og hefur komist í samband við skáld og rithöfunda um allan heim í gegnum netheima. Hún hefur þó gefið út einar 15 bækur af ýmsu tagi, mest smábækur, sem hún vinnur sjálf að mestu leyti og hliðargrein við skáldskapinn á undanförnum árum er útlitshönnun og kápuhönnun bóka annarra skálda. "Mér finnst þetta mjög skemmtileg vinna þar sem hún heldur mér í nánu sambandi við aðra rithöfunda en er um leið aðferð til að vinna fyrir salti í grautinn."

Dagbók kameljónsins er að hluta byggð á dagbókum Birgittu sjálfrar fram að tvítugu en eftir það segist hún lítið hafa ritað í dagbækur, "...kannski einu sinni á ári eða svo, eftir að ég eignaðist börn."

Birgitta gefur bókina út sjálf en bókaútgáfan Salka sér um dreifingu en Birgitta á allan heiður af útliti bókarinnar sem ber þess greinilega merki að nostrað hefur verið við hana og fléttast texti og myndvinnsla, umbrot og frágangur órjúfanlega saman svo lestur bókarinnar verður heildstæð upplifun þar sem eitt getur ekki án hins verið. "Margir sem lásu yfir fyrir mig hafa þó sagt að textinn standi alveg sjálfstæður en ég vildi hafa þetta svona, enda finnst mér að listgreinarnar eigi að renna hver inn í aðra, þar eiga engin mörk að vera."

Sagan sem sögð er í bókinni er saga stúlku, sem upplifir mikla þjáningu þegar faðir hennar fremur sjálfsvíg. "Hún týnir sjálfri sér og þetta er því lýsing á leit hennar að sjálfinu og til þess þarf hún að hverfa aftur til upphafsins, fæðingarinnar og síðan er sagan hennar sögð í minningarbrotum, ljóðum og hugleiðingum fram til þess að hún er þrettán, fjórtán ára gömul. Hún er kameljón vegna þess að hún tekur alltaf á sig yfirbragð umhverfisins, veit ekki hver hún sjálf er. Örugglega kannast einhverjir við þetta, að skipta t.d. alveg um skoðun af því að einhver segir eitthvað annað en manni hefur fundist fram að því."

"Ég þrái að vera hamingjulindin í lífi þeirra sem flögra inn um lífsgluggann minn, breiða mig eins og hlífðartjald um þau og galopna kviku hjarta míns. Ég vil vera allt sem þau þrá. Ég leik kameljón, fell inn í umhverfi þeirra og væntingar eins og stofuskraut í híbýlum sálna þeirra. Ég dirfist ekki að sýna minn rétta lit. Ég er hrædd um að þeim geðjist ekki að því sem þau sjá. Ég óttast kannski mest að verða yfirgefin."

Texti Birgittu er á víxl raunsær og draumkenndur, stundum lýsir hún draumum sínum og í annan stað verður hún rómantísk og viðkvæm.

"Ég hef alltaf verið hrifin af aðferð súrrealistanna, þar sem undirmeðvitundin fær að ráða og ég skrifa þannig að allt fær að flæða óheft fram og síðan fer ég yfir það síðar. Ég vildi líka hafa texta bókarinnar þannig að hann væri aðgengilegur sem flestum, bæði ungum lesendum af þeirri kynslóð sem vill stutta texta og myndrænar útfærslur og svo líka þeim eldri og bókmenntalegar sinnuðum sem gera aðrar kröfur um mál og stíl. Ég fékk margt og ólíkt fólk til að lesa yfir bókina í handriti en hún hefur verið mjög lengi í vinnslu hjá mér og er núna loksins orðin eins og ég vil hafa hana."

Birgitta segir að sjálfsvíg föður hennar hafi haft gríðarlega mikil áhrif á hana og sé í vissum skilningi þungamiðja bókarinnar. "Þetta er ekki sjálfshjálparbók fyrir fórnarlömb sjálfsvíga en sýnir þó hvernig hægt er að breyta svona hræðilega neikvæðri reynslu í jákvæða afstöðu til lífsins og ég hef fundið fyrir því að þetta er það sem fólk vill helst spyrja um og ræða við mig þegar ég hef verið að lesa upp úr bókinni á undanförnum vikum. Eitt af því sem erfitt er að tala um er reiðin í garð þess sem hefur framið sjálfsvíg, fólk gengur kannski með slíka reiði í mörg ár og fær hvergi útrás fyrir hana. Með því að horfa á sjálfsvíg sem sjúkdóm, tímabundna sinnisveiki, þá hefur mér tekist að sættast við föður minn og þessi sátt er eitt af því sem bókin fjallar um."

Birgitta hefur á undanförnum árum staðið fyrir ótal uppákomum tengdum ljóðalestri og gjörningum og gjarnan tengt saman fleiri listgreinar, myndlist, tónlist og skáldskap. "Þetta er eiginlega allt sprottið af eigingirni," segir hún. "Mér finnst sjálfri svo gaman að lesa upp ljóðin mín. Og til þess að fá tækifæri til þess hef ég skipulagt uppákomur og fengið fleiri skáld og listamenn með mér. En á fimmtudagskvöldið 15. desember í Alþjóðahúsinu við Hverfisgötu ætla ég í fyrsta sinn að lesa upp ein úr bókinni minni og hafa með mér Hjörleif Valsson fiðluleikara og Jón Sigurðsson píanóleikara en mér finnst svo spennandi að lesa upp við spunaleik á hljóðfæri. Þetta kalla ég sjálfselskukvöld, af því að ég er ein að lesa upp en mér finnst þetta orð eiga skilið að fá jákvæðari merkingu í tungumálið. Við erum alltaf að tala um að maður þurfi að elska sjálfan sig til að geta elskað aðra. Er það ekki sjálfselska? Og er það ekki frábært? Mér finnst það."

©Morgunblaðið 9. desember 2005

Dómur Úlfhildar á bokmenntir.is

Birgitta Jónsdóttir: Dagbók kamelljónsins
Radical útgáfa, 2005

“Kona verður til”: Dagbækur, minningar, dætur og mæður

Í bók sinni Borderlines: Autobiography and Fiction in Postmodern Life Writing (2003) fjallar Gunnþórunn Guðmundsdóttir um þátt skáldskaparins í æviskrifum (ævi- og sjálfsævisögum, dagbókum, bréfum, minningabókum) og sýnir fram á hvernig skáldskapurinn er ævinlega órjúfanlegur þáttur slíkra skrifa. Meðal annars birtist skáldskapurinn í því hvernig æviskrifin skapa sjálf, sjálfsmynd þess sem skrifar (eða er skrifað um), en slíkt sjálf hlýtur ávallt að vera tilbúið, samsett úr völdum minningum og hugmyndum, skrifað sem hefðbundin frásögn með upphafi, miðju og endi. Gunnþórunn fjallar meðal annars um æviskrif kvenna og bendir á að slík einkennast af sköpun þessarar sjálfsmyndar í gegnum togstreitu móður og dóttur, auk þess sem mótun sjálfsins helst í hendur við mótun konunnar sem rithöfundar.

Í eftirmála bókar sinnar, Dagbók kamelljónsins, segir höfundurinn, Birgitta Jónsdóttir, að sagan sé “hugmyndafræðilega séð að hluta til byggð á mínum eigin dagbókum sem ég hélt í kringum tvítugsaldurinn.” Hún bætir því við að hún hafi séð bókina fyrir sér sem “einskonar scrap book, þarsem ljósmyndir, teikningar, orð, ljóð, minningarbrot og dagbókarfærslur myndu spinnast saman í eina margbrotna heild.” Þessi samsetning úr ólíkum brotum er einmitt eitt af því sem Gunnþórunn bendir á sem einkenni framsækinna æviskrifa, þarsem skáldskapur, minningar, saga og heimildir blandast saman.
Dagbók kamelljónsins er sett saman úr tveimur meginþráðum, annarsvegar er það dagbókin sjálf, sem hefst á þorláksmessu með þessum orðum:

Það er feigðarilmur í lofti og hann blandast jólalyktinni. Ég dreg fram dagbókina mína og skrifa erfðaskrá aftast í hana. Ég á ekki margar veraldlegar eigur. Ákveð að gefa vinkonu minni allar bækurnar mínar og bróður mínum plöturnar. Ég finn að núna gerist eitthvað. Eitthvað sem ég veit í hjarta mínu en þori ekki að hugsa um. Á morgun er aðfangadagur jóla, en ég finn enga tilhlökkun. Ljósin eru dauf í ár.

Daginn eftir fremur faðir stúlkunnar sjálfsmorð. Dagbókin lýsir síðan tilraun stúlkunnar til að takast á við það áfall, jafnframt því sem hún glímir við samband sitt við móðurina. Inni á milli dagbókarfærslanna eru síðan minningarbrot frá æsku til unglingsáranna, en þar er lýst erfiðum uppvexti, átökum við móður og föður, ást á öfum og ömmum og litlum bróður, og svo auðvitað bókum. Átökin við móðurina eru þó í forgrunni, svo og átökin við sjálfsmyndina, en stúlkan lýkir sér við kamelljón að því leyti að hún er svo áhrifagjörn, tekur á sig þann lit sem er í bakgrunni hverju sinni. Þannig verður samband skáldskapar og sjálfsmyndar skýrt, sjálfsmyndin er mótuð í myndmáli og minningarbrotum, og átökin við sjálfsmyndina halda svo áfram í gegnum dagbókarbrotin - skrifin - og enda með dramatískri uppljómun.

Skáldsagan - því bókin er gefin út sem skáldsaga, þrátt fyrir að æviskrifin séu áberandi þáttur - ber mörg einkenni svokallaðrar neðanjarðarútgáfu, bæði í útliti og stíl, og kemur þar helst til nokkuð yfirdrifin dramatík sem í fyrstu virðist truflandi og óþörf, en þegar á leið fór þessi þráður að styrkjast og virka betur innan hinnar brotakenndu heildarmyndar verksins. Ljósmyndir og myndefni leika einnig stóran þátt í verkinu og skapa enn annan áhugaverða flötinn á þessari samþáttun minninga og skáldskapar, en ekki er betur hægt að sjá en að myndirnar sýni höfund á unga aldri. Þessi þáttur sögunnar, minningar sem myndir eða myndbrot, minnir dálítið á skáldsögu Guðrúnar Evu Mínervudóttur frá árinu 2002, Albúm, en þar var einnig spilað á þessa hugmynd um lífið sem röð ljósmynda úr fjölskyldualbúmi. Munurinn er auðvitað sá að í Dagbók kamelljónsins eru ljósmyndirnar með, en þær voru fjarverandi í sögu Guðrúnar Evu.

Rithöfundarþátturinn er grannur en sterkur þráður í gegnum söguna, en stúlkan lýsir sjálfri sér sem heillaðri af orðum og bókum og fer fljótlega að setja saman eigin sögur. Inni í dagbókinni rekst lesandi svo á ljóð hennar, og þannig er gefið til kynna að skrif, hvort sem er dagbókarskrif eða skáldskaparskrif, eru ríkur þáttur tilveru stúlkunnar.

Dagbók kamelljónsins er áhrifamikil og flott saga, sem býður lesanda uppá ýmiskonar átök við tilfinningar og texta og vangaveltur um form og mörk skáldskapar og sjálfsævisögu. Textinn er vel unninn og á köflum afar fallegur og öll hönnun og útlit verksins skapa bókinni sterka nærveru.

©Úlfhildur Dagsdóttir, desember 2005. http://www.bokmenntir.is

SjálfsElskuKvöld Kameljónsins og Afmæli Eyvindar

Vikan sem var að líða er ein af alskemmtilegustu vikum lífs míns. Fór í sjötugs afmælið hans Eyvindar P. á þriðjudagskvöldið og hef aldrei skemmt mér eins vel í afmæli. Skemmtileg blanda af fólki. Kynlegir kvistir og kræklótt tré sem höfðu munninn fyrir neðan nefið á sér. Að ógleymdum magadansinum og Mímishöfðinu og afmælisbarninu sjálfu. Heill sé þér Vestfjarðagoði og Strandamaður.

Ég fór svo á minn vikulega fund og heyrði um blóm á lífsins akri og sá fyrir mér undurfurðuleg og litbrigðarík blóm þegar ég hugsaði til allra þeirra sem ég þekki sem eru allt nema rósir eða önnur hverdagsleg blóm. Nei frekar myndi ég vilja hitta mannætublóm en túlipana. Náði í mótmælanda Íslands á flugvellinum sem er alltaf að verða minna skemmtilegur. Ég fyllist alltaf ægilegri notalgíu í gamla tíma þegar ég fer út á Keflavíkurflugvöll. Fannst alltaf svo gaman að sjá fólkið koma niður, límast svo við glervegginn og hvísla fögnuði í gegnum hann. Lára Marteins var með sama flugi og mótmælandi Íslands, finnst hún áhugaverð mannvera. Við tókum hana með til bæjar. Og ég fékk súkkulaði að launum. Flugið var seint þannig að ég var komin seint heim og um leið og ég kom heim vaknaði yngri sonur minn. Búinn að vera veikur og svefninn langt í frá eðlilegur. Ég er enn frekar vansvefta, en það er reyndar ástand sem mér finnst best til þess fallið að gleyma öllum hefðum og svífa á milli svefns og vöku í sköpunargleðiorgíu.

Fimmtudagurinn var svo dagurinn minn, ekki ósvipað fermingarveislu. Reyndar þá hefur desember verið eins og ein samfelld fermingarveisla. Gjafirnar kannski ekki veraldlegar en svona gjafir sem búa með manni alla tíð. SjálfsElskuKvöldið var fullkomið. Þarna komu saman fjölskyldurnar mínar, þeas andlega og blóðbanda, ég færist stöðugt nær takmarki mínu:)
Það gerist einhver undarlega magísk kemistría á milli tóna og orða þegar við Hjölli vinnum saman
þetta var sem betur fer allt saman tekið upp af bróður mínum og mun ég setja brot af því besta hér á netið þegar ég hef vélað dvd diskinn af honum... En semsagt innilegt þakklæti til Ósk Óskarsdóttur, Kristians Guttesen, Ólafs Páls Sigurðssonar, Jóns Sigurðssonar, Kristjóns Kormáks og Hjörleifs Vals.... fyrir að gera SjálfsElskuKvöldið mögulegt. Ósk var ekki í stuði að koma fram en sá um hljóðið fyrir mig og dröslaðist með hljóðkerfið sitt alla leið frá Rokholti niður í bæ. Og svo TAKK allir sem komu...

Ekki missa af

Upplestur og tónlist á kaffi Hljómalind sunnudagskvöldið 18. des. kl. 21:00

Kristjón Kormákur les úr Frægasti maður í heimi, Birgitta Jónsdóttir les úr Dagbók kameljónsins, Kristian Guttesen flytur ljóð úr Litbrigðamyglu, Haukur Már les úr Rispa Jeppa og Eyvindur P. Eiríksson les úr Örfoki á kaffi Hljómalind á sunnudagskvöldið 12. des.

Tónlistina sjá Simon Jermyn og Eiríkur Orri Ólafsson um. En Eiríkur hefur komið reglulega fram með Múm og þeir báðir með Benna Hemm Hemm.

Í RÚV á eftir ...

les upp úr dagbókinni á Bókaþingi RÚV, kl: 16:10. Var í Víðsjá á fimmtudaginn, þann þátt ætti að vera hægt að hlusta á fljótlega. Held að það hafi verið fínt viðtal. Náði ekki að hlusta á það sjálf. Enda var fimmtudagurinn einn af þessum dögum þar sem tíminn er stórfljót í leysingum og ég var hinn klassíski íslendingur að gera allt á síðustu stundu. Ég var að senda einhver ljóð í samkeppni sem var á deadlæni 15ánda þó að ég hafi ekkert meira álit á samkeppni í orðum en fegurð, eða pólitík, já eru kosningar ekki einskonar fegurðarsamkeppni í skoðunum og stefnum. Hver er með fallegustu skoðunina, hver ber sig best og er skorinortur. En semsagt ég hafði ákveðið að brjóta odd af oflæti mínu og fínpússa nokkur nýleg ljóð fyrir stafinn hans Jóns úr Vör.. enda hefur mig alltaf langað að ganga við staf.

Svo þurfti ég að fara tvisvar upp í útvarp og í jólaboð Rithöfundasambandsins sem mér fannst skemmtilegt. Hitti alltaf fólk þar sem ég hitti annars sjaldan en hef mjög skemmtilegt að tala við.
Svo beint í Alþjóðahúsið þar sem ég stóð fyrir SjálfsElskuKvöldi Kameljónsins... ég var mjög ánægð með það. Meira um það á eftir eða á morgunn... hef alls ekki nógu margar útgáfur af sjálfri mér...

Forsíðustúlkan Bjé cover B þó ekki Joy B

ok þetta er dálítið vanræðalegt, ég er ekki beint svona á hverjum degi þó svo að ég trúi því rétt eins og eitt gott franskt skáld að jólin séu á hverjum degi. og hver dagur er sparidagur.
©vikan> sigurjón ragnar 2005

smelltu á myndirnar til að sjá þær stærri

serial flensur og umfjöllun

þetta er sá árstími sem að á mitt heimili hlaðast serial flensur í ótal afbrigðum. ég ætlaði á fullt af uppákomum þessa helgi og átti sjálf að lesa upp í hléinu hjá mfík en varð að afboða. lá rænulaus með öfgakennda verki í hitamóki alla helgina. og svo tók yngri sonur minn við af mér. en sem betur fer eru til símar og internet. hef því getað haldið áfram að herja á blaða og útvarpsmenn og konur. bókin mín virðist hafa týnst í bókafjöllum sumstaðar en það er allt í lagi. ég er alveg einstaklega æðrulaus þessa dagana. kem sjálfri mér á óvart. en ég kem allavega til með að vera í bókaþing á rúv. les í 6 mínútur eða svo upp úr dagbókinni. þegar ég veit nánar í hvaða þætti þá skelli ég linki hér á bloggið. ég er mjög ánægð með vitalið sem hann Hávar tók við mig. það var eitthvað svo fallegur tónn í því sem hann setti. ég set það hér inn þegar ég hef fengið blaðið. það fór fram hjá mér að það kom í mbl á föstudaginn var þá komin með óráð light. en kristian er að redda mér blaði svo að ég geti séð þetta og átt í mínum fórum. ég er nefnilega sjúklegur safnari á skringilega hluti. steina, orð og myndir. allt frekar þungt til flutninga.

er á fullu að undirbúa sjálfselskukvöldið
hlakka mjög mikið til.. er að reyna að stefna þarna sem flestum sem ég þekki og er vensluð. maður hittir þetta fólk svo sjaldan. en þá er gráupplagt að búa til tilefni. hlakka til að búa til seið með Hjölla, hef gert það svo oft og alltaf eitthvað sérstakt komið útúr okkar samspili. þá er ég ekki síður spennt að sjá hvernig við Jón vinnum saman en ég hef aldrei unnið með honum áður. nema að hanna fyrir hann geisladisk...